ΤΩΡΑ |
Σχεδόν τρείς το πρωϊ, τώρα βολεύτηκα μπροστά στο πληκτρολόγιο μετά απο μια βραδιά στο Κύτταρο με την Μανουέλλα (οι δυό μας) κι’ ενα μαγαζί φίσκα απο γνωστούς και άγνωστους “δικούς μας ανθρώπους”, παραμονή Τσικνοπέμπτης που θα το περίμενε κανείς προς το άδειο. Δεν είμαι για πολλές αναλύσεις: Δεν κατάλαβα πότε άρχισε, δεν κατάλαβα πότε τέλειωσε.Τρείς ώρες συν τα μπιζ ταξιδεύαμε. Αλλού. Η Βιτάλη δεν περιγράφεται, ηταν μεγάλη, σπουδαία, συγκλονιστική, η φωνή της απίστευτη, η ψυχή της φώς, η παρουσία και η ερμηνεία της μια “δύναμη της φύσεως” όπως ειπε κάποια στιγμή και ο Σαββόπουλος, έκπληκτος και εκείνος νομίζω απο το μεγαλείο της απόδοσής της.
Ο ίδιος; Δεν εχω λόγια. Να πω οτι είναι ο καλύτερος Σαββόπουλος που εχω δει και εχω ακούσει ποτέ μου; Δεν κάνει. Τον εχω ζήσει αρκετές δεκαετίες και ηταν πάντα μοναδικός και σπουδαίος, κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο. Την Τετάρτη το βράδυ ήταν τόσο καλά γειωμένος και συγχρόνως τόσο ελεύθερα απογειωμένος που μου θύμισε παιδί στο σχολείο, στο διάλλειμα, παρέα με τη συμμαθήτριά του που είναι λιγάκι ευσυγκίνητη καμμιά φορά και έχει ανάγκη απο πολλή αγάπη, σιγουριά, αγκαλιά. Τόσο νοιαζότανε για την Βιτάλη που ξεχνούσε τον εαυτό του και ξεχνώντας τον εαυτό του γινόταν ακόμα πιό δυνατός ερμηνευτικά, σαν σκηνική παρουσία, σαν Διονύσης ταυτισμένος με τον Διονύση, συμφιλιωμένος με όλα – και όταν λέμε με όλα εννοούμε με όλα.
Τον είχα δεί και στην Σχολή Μωραϊτη πριν λίγες εβδομάδες και φαινότανε το πράγμα, είναι καλά, είναι στα καλύτερά του. Στο “Κύτταρο” όμως γίνεται κάτι μαγικό που πρέπει να είσαι καλός ποιητής για να το μεταφερεις σαν αίσθημα.
Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να το τολμήσω. Εχει μια γλύκα, περίσευμα αγάπης, μια σιγουριά, μια γειωμένη δύναμη στολισμένη με ενα βαθυ αληθινό χαμόγελο ο Σαββόπουλος πια – κάτι πολύτιμο που το φερει, το προσφερει, το μοιράζεται, το πολλαπλασιάζει, το ελέγχει, το αφήνει εντελώς ελεύθερο – είναι η μεγάλη του περιουσία, όλα όσα κέρδισε απο το 1964 μέχρι σήμερα, μια εντυπωσιακή υπερεπάρκεια, πλούτος πολύς, αγαθός και αληθινός.
Νοιώθω σαν να φόρτωσα κι’ άλλη αγάπη εκεί μέσα, πολλή αγάπη πάλι – (σε μεγάλες ποσότητες μοιραζεται πια αυτή η πολύτιμη ενέργεια, η μεγαλύτερη δύναμη της φύσης απο όλες). Ξέρω θα πείτε τα δικά σας κάποιοι, ποια αγάπη, σουμουτου, δεν μας παρατάς, εδω ο κόσμος χάνεται, ξανασουμουτου και λοιπα. Εγω πάντως αυτο που διαπιστώνω συνεχώς και η βραδιά στο “Κύτταρο” μου το επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά, είναι πως ο ουρανός μαζί με τις πολλές δυσκολίες στέλνει καταιγίδες αγάπης στα ξερά μας τα κεφάλια μπας και καταλάβουμε πώς πρέπει να πορευτούμε. Ξέφυγα όμως – και δεν έχω μιλήσει καν για τους απίστευτους μουσικούς και για τα τόσα άλλα δώρα της βραδιάς.
Ευχαριστώ, ευχαριστώ, ευχαριστώ. Την εσωτερική ηλιοφάνεια, το άνω τερματικό και όλους τους ανθρώπους που μοιραζουνε το φώς τους σαν αντίδωρο, έτσι, απο καρδιάς, γιατί αυτο νοιώθουν πως πρέπει να κάνουν. Μάρτιος βλέπετε. Ολα αρχίζουν ξανά.
Σχόλια για αυτό το άρθρο