ΤΩΡΑ |
Χθες πήγα στην επίδειξη μόδας υπερπαραγωγή του Βασίλη Ζούλια που έδωσε ρέστα με όλη τη σημασία της λέξης. Εχουμε μάθει να βάζουμε την κρίση φερετζέ στην προχειρότητα και στη δεδομένη αποτυχία. Ο Ζούλιας μέσα στην κρίση επέμεινε στην ποιότητα και βρήκε τη στήριξη που του αξίζει για να συνεχίζει την ανοδική του πορεία σε ένα χώρο που λατρεύει και υπηρετεί από παιδί. Κι εγώ μεγάλωσα μέσα στη μόδα και πέραν της δεκαετίας του 80 και λίγο μετά ποτέ δε με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Δεν έχω φτάσει βέβαια στο σημείο των τωρινών υπουργών με τις κοιλάρες και τα μαύρα πουκάμισα και δεν εκτιμώ ούτε τις κιτσαδόρικες εμφανίσεις των τηλεοπτικων φάσιον άικονς ούτε τις ρόμπες τις ξεκούμπωτες γενικά. Τιμώ το dress code, τον οικοδεσπότη και άλλα πολλά που πλέον είναι μορφές αντίστασης στην ευρύτερη γυφτιά.
Γράφω όλα αυτά για να φτάσω στο σχόλιο που ήθελα να κάνω ως παρατηρητής και μόνο. Στη χώρα μας παρά το χάλι μας «γίνονται πράγματα». Δεν είναι το χρήμα η κινητήριος δύναμη της δημιουργίας. Δεν είμασταν πάντα πλούσιοι. Εχουμε άφθονο ταλέντο και γίνονται προσπάθειες και σημαντικές συμπράξεις. Ο χώρος που σέρνεται στα τάρταρα είναι αυτός της τηλεόρασης και όχι, δε μας αξίζει. Κανείς δεν ξεφεύγει από την τρέσα και τη χαριτωμενιά. Κανείς. Ούτε οι τύπου σοβαρές του πολιτικού ρεπορτάζ. Αν εξαιρέσουμε το Πρωινό του Αντέννα που οδηγεί ο Γιώργος Λιάγκας ως δημοσιογράφος που είναι μέσα στα πράγματα και το παίρνει πάνω του, όλα τα άλλα έχουν καταντήσει ένας μικρόκοσμος από άτομα που βασικά θέλουν να αποδείξουν κάτι στον εαυτό τους πάνω από όλα – δηλαδή η τηλεόραση είναι το υπέρτατο όνειρό τους- και δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά η ψεύτικη εικόνα τους προς τα έξω. Δεν είναι κριτική αυτό. Είναι fact. Δεν είναι τυχαίο που μετά από μία τεράστια θεατρική πρεμιέρα με βαρύγδουπα ονόματα οι σχολιαστές εκπομπής δεν ξέρουν που τους πάνε τα τέσσερα- και ξεχνάνε και ένα μεγάλο πρωταγωνιστή. Μετά βάζουν κάτι που υποθέτουν πως πουλάει – αφού στέλνουν τους δημοσιογράφους να ρωτάνε ότι πιο κίτρινο και σα τη γάτα μου που μου έφερνε κάτι ψόφια ποντίκια στο μπαλκόνι ξεκινάνε την προσπάθεις της εύρεσης της εξυπνης ατάκας και της ίντρικας και όποιον πάρει ο χάρος..
H oυσία είναι αυτή..”Εγώ μπορώ να γίνω έτσι όταν μεγαλώσω;”
Πώς να τσουλίσει κάτι έτσι; Χθες πχ για άλλη μία φορά κάθισα μπροστά στα μικρόφωνα των φίλων. Το οτι (η μητέρα μου) Υακίνθη περίφημο μανεκέν της δεκαετίας του 60 και 70 – χθες με το Ντίμη Κρίτσα στο κοινό το τερμάτισαν σε διαχρονικότητα!. H γυναίκα έσκισε την πασαρέλα στα σε δύο μήνες 77 της χρόνια πέρασε σχεδόν απαρατήρητο ..(σήμερα σε ένα πρωινό πχ μου είπαν πώς σχολίαζαν και από ότι κατάλαβα για άλλη μία φορά δεν ήξεραν πού τους πάνε τα τέσσερα στην αναμετάδοση..θα φτιάχνονταν για να μας πουν στο ινσταγκραμ τί φοράνε ή θα ήταν ξενυχτισμένες από τη Φουρέιρα)..
Kάτω στην προηγούμενη επίδειξη του Βασίλη που ονόμασε “Υακίνθη”
Το θέμα είναι αν βλέπουμε πρωινά, αν κάνουμε μποτόξ, αν έχουμε γκόμενο και αν βλέπουμε τηλεόραση γενικά ! Είναι αδύνατον κάποιος να ζει χωρίς να βλέπει τηλεόραση. Πώς σου φαίνεται η Καινούργιου ως κεντρική; Eίδες τη Τζένη-Τζένη ή τη Ντορέτα-Ντορέτα; Tί θα συμβούλευες τους πρωινούς του Mega λες και είμαι ειδικός. Ως μη ειδικός θα συμβούλευα όλους λοιπόν όταν πηγαίνουν σε μία εκδήλωση να αναπαράγουν με το σωστό τρόπο το γεγονός που καλύπτουν. Nα τιμούν τους οικοδεσπότες. Το φαινόμενο Τσίπρα με τα πόδια τα ανοιχτά ισχύει παντού πια. Να σέβονται τους ανθρώπους που τους δίνουν συνέντευξη. Να μην κλαίγονται και να βρίζουν για την τηλεθέαση. Να ζουν και να κινούνται στην πόλη μας και όχι περα δώθε στο στούντιο για φτηνά μαλλιά και ρούχα. Να σταματήσουν να κάνουνε ψυχοθεραπεία με τα εγώ τους πάνω μας – και οι χαμηλών τύπου τόνων φαίνονται επίσης ότι είναι ψωνάρες…Να σταματήσουν να είναι παντελώς άσχετοι. Να ρωτάνε ενδιαφέροντα πραγματα και να βρίσκουν ατάκες που πουλάνε μέσα σε αυτά. Να τιμούν τα γεγονότα που καλύπτουν και να μην αναμασάνε πρόσωπα που πιστεύουν πως πουλάνε. Να καταλάβουν πως ο κόσμος εχει σιχαθεί τα τριτοσελέμπριτις γι αυτό τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πάνε κατά διαόλου. (Ναι, η Ελένη πουλάει στα glossy περιοδικά γι αυτό τη βάζετε αλλά μήπως τα περιοδικά δεν πουλάνε γιατί ζείτε την ημέρα της μαρμότας; ). Εχουμε μπει όλοι στην κονσέρβα σαν παστά ψάρια. Ζουρντούπ Φλόκος.
Και για να τελειώνουμε. Ο κόσμος δεν γυρνάει γύρω από τις φτηνιάρικες παραγωγές της τηλεόρασης. Κανέναν δεν ενδιαφέρει η αυτο-θεοποίηση κανενός. Ούτε μοντέλα θέλουμε να βλέπουμε να παίρνουν συνεντεύξεις και να ακίζονται , ούτε ηθοποιούς θέλουμε να βλέπουμε να κουτσομπολεύουν με το στανιό, ούτε μεσόκοπες μούμιες θέλουμε να γίνουμε, ούτε να πεθάνουμε με 6 pack κοιλιακούς, ούτε ξυπνάμε και καιγόμαστε για την τηλεθέαση, ούτε μας φεύγει η μαγκιά με μία ατάκα της Ελένης, ούτε μας νοιάζει αν ξεμαλλιάζονται οι πανελίστες, ούτε έχουμε έννοια τα γυναικολογικά προβλήματα των παρουσιαστριών. Ενίοτε ναι, και για πολύ λίγο..
Θέλουμε να βλέπουμε καλούς ηθοποιούς στο θέατρο, μοντέλα σε διαφημίσεις και στην πασαρέλα και δημοσιογράφους είτε μπλε είτε κίτρινους είτε κόκκινους- καλούς και στο είδος τους στην τηλεόραση. Ας μπει μία τάξη λίγο γιατί έχουν μπερδευτεί και οι διαφημιστές και πρέπει και αυτοί να καθαρίσουν λίγο τα γυαλιά τους γιατί ποντάρουν σε κουτσάλογα και όχι σε αληθινά πρόσωπα που ενδιαφέρουν και που σέβεται ο κόσμος.. Χώρα όπου τα σαμπουάν διαφημίζονται από γυναίκες με περούκες ..και όπου τα μασαζοκαλσόν πελάτες ορίζουν παρουσιαστές άλλη δε νομίζω να υπάρχει στο δυτικό κόσμο..
ΥΓ: Xθες με ρώτησαν αν έχω στερητικό σύνδρομο με την τηλεόραση. Οχι, αυτοί που έχουν και μπαινοβγαίνουν στο κουτί είναι πασίγνωστοι.. Στερητικό έχω μόνο για τα ωραία χρόνια που περάσαμε με το Βασίλη Ζούλια τις εποχές που υπήρχε δημιουργικότητα , κέφι και δεν μας απασχολούσε το φορμάκι της τηλεπερσόνας. Πριν καν τη φούσκα των μίντια.. Στο διαμέρισμα της Ξενοκράτους.. Μετράει χρόνια αυτή η κολώνια..
Σχόλια για αυτό το άρθρο