ΤΩΡΑ |
Όταν είδα την πρώτη μουσικοθεατρική του παράσταση, την ”Piaf” το 2010 , έμεινα ενεός και άλαλος! ”Να, είπα ένα αστέρι γεννιέται στο χώρο της σκηνοθεσίας και μάλιστα αυτόφωτο και με δυνατή λάμψη από τη νέα γενιά που θα έχει όχι απλώς μέλλον, αλλά πολύ μέλλον και πασιφανώς ευοίωνο!” Και ο χαρισματικός εμπνευσμένος, άκρως δημιουργικός, ευρηματικός, πρωτοπόρος, ευλογημένος με πολλά τάλαντα, Δημήτρης Μαλισσόβας , δεν με διέψευσε στο παραμικρό. Αντίθετα υπερκέρασε τις προσδοκίες και τις απόψεις μου που είχα για αυτόν. Όταν τον γνώρισα από κοντά, η εικόνα που είχα σκιαγραφήσει μέσα μου αποκαλύφθηκε ακραιφνώς, παράλληλα με το χαρακτήρα του… Αυτό το αγόρι, με τα εκφραστικά μάτια και το παιδιάστικο σχεδόν ντροπαλό πρόσωπο, σεμνό, αλλά πολύ ευγενικό, αναδείχθηκε μέσα σε λίγα χρόνια, ως ένας από τους πιο σπουδαίους σκηνοθέτες της γενιάς του με τις δουλειές του! Μεγαλούργησε, διέπρεψε, προσέφερε πολιτισμό και εξέλιξε το θεατρικό γίγνεσθαι με τις παραστάσεις του, τις περισσότερες από τις οποίες υπογράφει ο ίδιος στο σύνολό τους, όχι μόνο σκηνοθετικά, αλλά και στη σύλληψη, την ιδέα και τη γραφή του κειμένου! Η ”Piaf” του με την μοναδική Μίλλη Καραλή δεν ήταν η μόνη που με καθήλωσε, αλλά και οι υπόλοιπες μουσικοθεατρικές – και όχι μόνο- παραστάσεις του που ακολούθησαν, γνώρισαν μεγάλη καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία! Πάθος του ασίγαστο και λατρεία του τα μιούζικαλ ( σ.σ και δική μου), όσα σκηνοθέτησε -μετρ του είδους- μερικά από τα πιο εμβληματικά που υπάρχουν, αποθεώθηκε από τους κριτικούς. Παρά τη μεγαλειώδη επιτυχία και αναγνωρισιμότητα του ως σκηνοθέτης, παραμένει απλός και προσηνής και μόνο του σκοπό έχει το πώς θα αναδείξει το κάθε έργο με τη σκηνοθεσία του στο έπακρο, χωρίς να το αλλοιώσει, να το παραμορφώσει και να το αποδομήσει… Αγαπά ιδιαίτερα τους ηθοποιούς και στέκεται ακούραστα και με φροντίδα από επάνω τους, τους συνδράμει μέχρι να επιτύχουν όλοι μαζί το άριστο και ποθητό αποτέλεσμα. Και εκείνοι του το ανταποδίδουν, τον εκτιμούν, λένε τα καλύτερα λόγια για αυτόν και επιζητούν μία εκ νέου συνεργασία μαζί του. Δεν θα ακούσεις ποτέ κανένα κακεντρεχές σχόλιο, ούτε κάτι αρνητικό για τον Δημήτρη Μαλισσόβα. Μόνο καλά λόγια και επαίνους τόσο από τον καλλιτεχνικό χώρο όσο και από τους επαΐοντες. Η ολόφρεσκη, σκηνοθετική του δουλειά είναι η ξεκαρδιστική κωμωδία- δεν πρέπει να τη χάσετε για κανέναν λόγο- του βραβευμένου Ισπανού συγγραφέα Σεσκ Γκέι ”Οι γείτονες από πάνω”, που από την 1η Απριλίου παρουσιάζεται στο Θέατρο Πειραιώς 131. Προβλέπεται να γίνει το απόλυτο hit της καλοκαιρινής σεζόν, αλλά να συνεχιστεί και για δεύτερη χρονιά. Προβλέπεται επίσης, να μεταφερθεί και στη Θεσσαλονίκη! Με αυτή του τη δουλειά πρόκειται να προσθέσει μία ακόμη επιτυχία στο ήδη μεστό και ενδιαφέρον παλμαρέ του! Ο ξεχωριστός σκηνοθέτης, που το όνομά του είναι εγγύηση για καλές παραστάσεις, Δημήτρης Μαλισσόβας, από το Α ως το Ω!
Αναταραχές: Είναι πια στην καθημερινότητα μας. Τα τελευταία δύο χρόνια ήταν πολύ δύσκολα. Συνηθίσαμε κάπως… Τίποτα δεν μας φαίνεται τόσο τρομακτικό. Νομίζω πως την ημέρα που θα ξυπνήσουμε και δεν θα συμβαίνει τίποτα, δεν θα την απολαύσουμε όπως της αξίζει. Θα είμαστε αμήχανοι, δεν θα ξέρουμε πως να διαχειριστούμε την κανονικότητα.
Βία: Αυτή δεν συνηθίζεται με τίποτα! Υπήρχε, υπάρχει και δυστυχώς θα υπάρχει, όσο υπάρχει το θηρίο που λέγεται άνθρωπος. Τελευταία τη βιώνουμε όλο και πιο συχνά. Είναι στο δρόμο, στην εργασία, στα social media, στην τηλεόραση. Είναι αποτέλεσμα της παιδείας μας, του εγκλεισμού, του ανικανοποίητου. Είναι αποτέλεσμα της νέας εποχής που βιώνουμε και αν δεν γίνει η επανεκκίνηση, θα ζήσουμε πολύ χειρότερα πράγματα. Τώρα είναι η στιγμή για σκέψη και ανασυγκρότηση. Στο χέρι μας είναι να τα καταφέρουμε!
Γέλιο: Απαραίτητο και στην ζωή και στην τέχνη. Το γέλιο, η συντροφικότητα, η αγκαλιά. Πιστεύω ότι ο Έλληνας δεν έχει απομακρυνθεί πολύ από το DNA του. Ακόμα ξέρει να ξορκίζει, να αφορίζει και να διασκεδάζει με τα δεινά που τον βρίσκουν. Με ένα καλαμπούρι. Με κέφι.
Δραματουργική επεξεργασία: Μια πολύ ενδιαφέρουσα και λυτρωτική διαδικασία. Είναι σαν να μπαίνεις στο μυαλό του συγγραφέα, σαν να οδηγεί τη σκέψη σου, την καρδιά σου. Όσες φορές χρειάστηκε να το κάνω το απόλαυσα όσο τίποτα!
Εμβόλιο κορωνοϊού: Απαραίτητο για τη ζωή! Είμαστε ευτυχείς που υπάρχει η επιστήμη στις μέρες μας! Και η εξέλιξη. Το εμβόλιο έσωσε πολλές ζωές και θα συνεχίσει να το κάνει. Μπορούμε να έχουμε ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Και μια ποιότητα.
Ζωή: Δύσκολη, αλλά υπέροχη! Πρέπει να ζούμε την ζωή με όποιο κόστος. Με ρίσκο, με πάθος, με αυταπάρνηση, με τρέλα, με πείσμα, με αισιοδοξία, με έρωτα, με αγάπη, με γνώση. Και με ωραία παρέα… γιατί ’’ ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή χαμένη’’, που λέει και ο ποιητής.
Ηθοποιοί: Αγαπημένοι, μοναχικοί, ονειροπόλοι. Οι ηθοποιοί και γενικά το επάγγελμα μας, τράβηξε πολλά με τα απανωτά lockdowns που μας βρήκαν. Στερήθηκαν την επικοινωνία με τον μόνο σύμμαχο που έχουν, το κοινό. Επιβίωσαν, άντεξαν και επέστρεψαν. Είναι μαχητές, σκληροτράχηλοι, νικητές. Τους σέβομαι και τους αγαπώ…
Θέατρο: Ένας μαγικός κόσμος. Μια Neverland. Μια χώρα των θαυμάτων. Το θέατρο είναι το οξυγόνο για κάθε σύγχρονο πολιτισμό! Είναι η ελπίδα. Είναι η ισορροπία. Το παρόν και το μέλλον… Το διηνεκές!
Ισπανοί συγγραφείς:
Πολύ σημαντικοί. Τα τελευταία χρόνια έχουν μπει δυναμικά στη ζωή μας. Και στο θέατρο και στην τηλεόραση. Είναι πολύ κοντά στη δική μας νοοτροπία. Μοιάζουμε. Κάπως, τους καταλαβαίνουμε καλύτερα.
Κωμωδία:
Ίσως, και το δυσκολότερο θεατρικό είδος. Είναι ένα δράμα από την ανάποδη. Πρέπει να ακολουθείς πιστά την παρτιτούρα, να μην χαθεί η ενέργεια, ο ρυθμός, το timing. Την αγαπώ, ίσως γιατί κάπου βαθιά κρύβει και μια μελαγχολία.
Λακωνικός:
Τα τελευταία χρόνια γίνομαι όλο και περισσότερο. Την ξεπέρασα την φλύαρη εποχή μου. Τώρα πια, λίγα λόγια και καλά!
Ματιά σκηνοθετική: Ματιά στη ζωή θα έλεγα. Δεν μπορείς να σκηνοθετήσεις αν δεν γνωρίζεις καλά τη ζωή, τους ανθρώπους. Αν δεν παρατηρείς τον κόσμο, τη φύση, αν δεν αφουγκράζεσαι τους παλμούς και τις δονήσεις της πόλης σου. Αν δεν ψάχνεις διαρκώς την αλήθεια σου… και την αλήθεια των άλλων.
Νεωτερισμοί: Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικοί μας θα ΄ναι!
Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Καλό έργο, θα έλεγα! Που να έχει να πει κάτι, που να έχει να μας μάθει κάτι, να μας κάνει καλύτερους. Υπάρχουν εξαιρετικοί Έλληνες και Ξένοι συγγραφείς. Και πιστεύω πως το σύγχρονο ρεπερτόριο ετοιμάζεται να ανθίσει και πάλι. Να μιλήσει με νέα γλώσσα, πιο γενναία, πιο ουσιαστική!
Οι γείτονες από πάνω: Θαυμάσιο έργο! Μόλις το διάβασα ενθουσιάστηκα. Είναι ένα έργο που δεν φοβάται να αναμετρηθεί με την καταιγιστική κωμωδία, τη σύγκρουση και το δράμα. Και όλα με μια αριστοτεχνική ισορροπία. Χαίρομαι που σε αυτό το ταξίδι έχω συνοδοιπόρους τον Δημήτρη Σταρόβα, την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, τον Γιώργο Κοψιδά και την Υακίνθη Παπαδοπούλου. Το ιδανικό καστ για εμένα. Υπέροχοι ηθοποιοί, υπέροχοι άνθρωποι!
Προβλήματα σχέσεων ζευγαριών: Όσο θα υπάρχει το ‘’Εγώ’’ θα υπάρχει και το πρόβλημα. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν με αυτό. Μετά την πανδημία τα πράγματα έγιναν δυσκολότερα. Αναμετρηθήκαμε, όχι μόνο με τον άλλο, αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Τα είδαμε τα αποτελέσματα. Στις ειδήσεις, στους φίλους μας, στο σπίτι μας. Χάσαμε το Εμείς! Τον άνθρωπο απέναντι μας. Τον καλύτερο μας φίλο. Αυτόν που επικοινωνούμε με τα μάτια. Σχέσεις κάνουμε για τη συνομωσία! Συνομώτες χρειαζόμαστε, όχι εχθρούς…
Ρωσική εισβολή: Στις μέρες μας ζούμε όλο και πιο βίαια πράγματα! Ζούμε την απόλυτη φρίκη μέσα στο σπίτι μας, στο σαλόνι μας… δίπλα μας. Είναι θλιβερό, το 2022, να υπάρχει αυτή η βαρβαρότητα, αυτή η ανελέητη εισβολή. Αυτή η απανθρωπιά! Πολιτικά, οικονομικά, εδαφικά παιχνίδια, που δυστυχώς τα πληρώνουν οι άνθρωποι! Αυτοί είναι τα μόνα θύματα… Ουκρανοί και Ρώσοι , αθώοι πολίτες…
Σεσκ Γκέι: Βραβευμένος Ισπανός συγγραφέας. Έξυπνο χιούμορ, διεισδυτική ματιά που δεν φοβάται να αναμετρηθεί με το σαρκασμό αλλά και το βαθύ συναίσθημα. Τον γνώρισα με το έργο μας ‘Οι γείτονες από πάνω’ και ανυπομονώ να διαβάσω και άλλα έργα του.
Τρομοκρατία: Στον πλανήτη, στην τηλεόραση, στη γειτονιά μας. Στο φύλο μας, στο σεξουαλικό προσανατολισμό μας, στο χρώμα μας, στη θρησκεία και την ομάδα μας. Έχουμε θρηνήσει πολλά θύματα και δυστυχώς θα θρηνήσουμε κι άλλα. Εύχομαι να ζήσουμε την εποχή που θα πάψει να υπάρχει. Εύχομαι να έρθει η στιγμή που θα ψάξουμε βαθιά μέσα μας! Ίσως, τότε. ανακαλύψουμε πως κάπου εκεί βρίσκεται κρυμμένο ένα μικρό φοβισμένο παιδί…
Υγεία: Το πολυτιμότερο αγαθό. Όταν το χάνεις, καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από αυτό. Ούτε τα χρήματα, ούτε η δόξα! Και όταν χάσεις κάποιον δικό σου άνθρωπο, έρχεσαι αντιμέτωπος με αυτή την αλήθεια!
Φαντασία: Δημιουργία! Ένα διέξοδο! Ένας τρόπος να φεύγεις από την σκληρή πραγματικότητα. Ένα λυτρωτικό ταξίδι με εσένα, χωρίς βάσανα, χωρίς οδοιπορικά.
Χαρακτήρες (έργου): Ο Ζακ (Δημήτρης Σταρόβας) θα μπορούσε να είναι ο σύγχρονος νεοέλληνας. Εγκλωβισμένος σε αυτά που δεν έκανε, που δεν τόλμησε. Η Άννα Μαρία (Αλεξάνδρα Παλαιολόγου) είναι η γυναίκα της διπλανής πόρτας. Μια ιδανική ζωή μέσα από τα φίλτρα των σόσιαλ. Να κρύβονται οι ραγισματιές. Ο Αντονίκος (Γιώργος Κοψιδάς) είναι ο ορισμός του όσα πάνε κι όσα έρθουν. Του εδώ και τώρα, όχι του αύριο! Ίσως, και να έχει πιάσει το νόημα της ζωής. Τον συμπληρώνει η Γεωργιάννα (Υακίνθη Παπαδοπούλου). Μια γυναίκα που κατάφερε να ξεφύγει από τον παλιό καταθλιπτικό εαυτό της και να δει τη ζωή με μια πιο αισιόδοξη ματιά.
Ψυχοφθόρος: Όπου τον συναντάμε να τρέχουμε! Είναι μικρή η ζωή, δεν είμαστε για χάσιμο χρόνου. Κάπου εκεί έξω υπάρχουν και χαμόγελα. Δεν αξίζει να σπαταλάμε τις μέρες μας με άτομα που δεν μας αξίζουν. Πιο παλιά είχα υπομονή. Τώρα πια, τα σέβομαι τα χιλιόμετρα μου!
Ωραία παράσταση:
Αυτή που έχει πίσω της δουλειά, νοιάξιμο και αλήθεια! Θέλω να πιστεύω ότι τέτοια είναι και η δική μας παράσταση!
Σχόλια για αυτό το άρθρο