Ο Γρηγόρης Καραντινάκης από το Α ως το Ω: “Δεν έχει σημασία ο τοξικός αλλά η ανοσία μας στην τοξικότητα”

Είναι ένας από τους πιο άξιους σκηνοθέτες της γενιάς του και παρότι είναι προικισμένος με πολλά τάλαντα: σπούδασε σκηνογραφία- ενδυματολογία, σκηνοθεσία κινηματογράφου- τηλεόρασης και σήμερα είναι σκηνοθέτης και σεναριογράφος, κρατά πάντα χαμηλό προφίλ… Κι αυτό γιατί ο άξιος Γρηγόρης Καραντινάκης δεν ανήκει στους σκηνοθέτες του φαίνεσθαι αλλά εργάζεται επί της ουσίας και μάλιστα κάνει λίγα και καλά πράγματα που λάμπουν σαν διαμάντια! Την τρίτη θεατρική περίοδο σκηνοθέτησε για το θέατρο 104 το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη ”Θερισμός”. Ο χαρισματικός, Γρηγόρης Καραντινάκης, από το Α ως το Ω.

ΣχετικάΆρθρα

Αυτάρκεια: Αυτάρκεια δεν είναι μόνο η ικανότητα επιβίωσης, αλλά και η ανεξαρτησία στη λήψη αποφάσεων, άσχετα από την υποστήριξη ή την κριτική που δέχεσαι. Είναι καλό να στέκεσαι μόνος σου όρθιος, χωρίς να σε κρατάνε. Όπως λέει κι ο λαός: ‘’Αλίμονο σ αυτούς που δεν μπορούν να ξυστούν με τα δικά τους νύχια’’.

Βαθυστόχαστος: Αυτός που σκέφτεται πολύ και δεν κάνει τίποτα;

Γενναιότητα: Η ανάγκη να κυνηγάς το δίκαιο κι όχι το συμφέρον. Η γενναιότητα θαρρώ προέρχεται από τη φύση αλλά η ανάπτυξή της ή όχι, από την σωστή διάπλαση της ψυχής, όπως αυτή ερμηνεύεται, μέσα στο χρόνο.

Δημήτρης Δημητριάδης: Ο σημαντικότερος σύγχρονος θεατρικός συγγραφέας , με λόγο εκρηκτικό και ουσιαστικό, που με τις κατά καιρούς παρεμβάσεις του και το έργο του, μας θυμίζει την ακαθόριστη σχέση της ανθρώπινης φύση μας με τους άλλους, μέσα σε αυτό το δυσοίωνο περιβάλλον που ζούμε.

Εντάσεις: Το «αλατοπίπερο» της «σαλάτας» που λέγεται ζωή.

Ζωή: Θα απαντήσω με μια μαντινάδα που θυμήθηκα: «Ζωή δεν είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι πάλι, ζωή είναι να ‘σαι ξυπνητός όταν κοιμούνται οι άλλοι».

Ηθοποιοί: Είναι για τον σκηνοθέτη, ό,τι για τον ζωγράφο τα πινέλα και τα χρώματα, οι έμψυχες αποχρώσεις της ζωής, τα αιώνια παιδιά, που ο σκηνοθέτης, δια μέσου της αθωότητάς τους, αφηγείται τις ιστορίες του στο θεατή.

Θερισμός: Η αναπόφευκτη κοπή πριν το μαρασμό.

Ιδεολογία: Έχει ένα τραγούδι ο Άσιμος που λέει σε κάποιο στίχο του «κάθε δέσμευση είναι ολιγωρία, άμα θες δεσμά, φάε ιδεολογία» Ο εθισμός στην απολυτότητα όπως και κάθε εθισμός, θεωρώ πως είναι κακό…

Κόλαση: Ο παράδεισος κάποιας άλλης θρησκείας. Κάπου άκουσα πως είναι αφελής όποιος πιστεύει ότι θα πάει στον παράδεισο μιας θρησκείας, χωρίς να διακινδυνεύει να καταλήξει στην κόλαση μιας άλλης.

Λόγος: Υπάρχει και είναι σοβαρός.

Μίσος: Τρωκτικό συναίσθημα, ικανό να ροκανίσει τα σωθικά σε τέτοιο βαθμό, που να οδηγήσει το σώμα σε αφανισμό.

Νεωτερισμοί: Έχω παραμείνει φανατικός του κινήματος των φουτουριστών σε όλες τις τέχνες, στις αρχές του 20^ου αιώνα, εκεί γύρω στο 1915, τα υπόλοιπα μου φαίνονται παλαιάς «κοπής».

Ξένο ή ελληνικό ρεπερτόριο: Καλό ρεπερτόριο!

Όρια: Υπάρχουν για να τα θαυμάζεις από μακριά, κοιτάζοντας προς τα πίσω.

Πλαδαρότητα: Ακινησία, βάλτωση, ένζυμα και πολλά κουνούπια.

Ρεαλιστής: Είναι αυτός που ερωτευμένος, βλέπει τα πράγματα στη «σωστή» τους διάσταση…

Σκηνοθεσία: Η οπτική γωνία και η ματιά μας στον κόσμο.

Τοξικός: Δεν έχει σημασία ο τοξικός αλλά η ανοσία μας στην τοξικότητα.

Ύπαρξη: «Υποφέρω από ύπαρξη» που λέει κι ο ποιητής.

Φενάκη: Φενακιστοσκόπιο το όργανο που ανακάλυψε ο Βέλγος Ζοζέφ Πλατό και δημιούργησε την ψευδαίσθηση της κινούμενης εικόνας το 1830 αν θυμάμαι καλά. Θεωρείται πρωτοπόρος του κινούμενου σχεδίου και γενικά της κινούμενης εικόνας. Ονόμασε έτσι το όργανο αυτό από την αρχαία λέξη φέναξ – που σήμαινε περούκα και την ελληνιστική φενάκη που σημαίνει απάτη, παραπλάνηση – γιατί βασίζεται επάνω στην ψευδαίσθηση της κίνησης, λόγω του οπτικού μετεικάσματος.

Χαμερπής: Θα τον βρεις δίπλα στον δυνατό. Πάντα η δύναμη ελκύει ανθρώπους με χαμηλούς ηθικούς δείκτες.

Ψευδαισθήσεις: Προτιμώ τις παραισθήσεις, ειδικά σε υπόγειες διαβάσεις τη νύχτα.

Ωραίες συνεργασίες: Ωραίες συναντήσεις, ωραίες αναμνήσεις, στιγμές που γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.

Ένας θερισμός κατάπτωσης του δυτικού πολιτισμού της υπερ-αφθονίας.

Ένας θερισμός μιας δήθεν κοσμοπολίτικης ζωής.

Ένας θερισμός της αυτάρκειας σε θλιβερή ακινησία.

Εν τέλει, μια συγκομιδή αδιεξόδων, πλαδαρότητας, κυνισμού.

Δύο ζευγάρια που έχουν από ένα παιδί και μια εργένισσα σε κατάσταση κρίσης.

Τους ενώνει ένα life style απόλαυσης εν μέσω του κενού τους εαυτού.

Έχοντας αντιθετικές κουλτούρες, διαφορετικές θρησκείες και εναλλακτικές αξίες, παραθερίζουν στην άκρη του κόσμου, στο μαγευτικό Ακαπούλκο, απολαμβάνοντας τα ατελείωτα ποτά τους στην πισίνα ενός υπερ-πολυτελούς ξενοδοχείου… «57 αστέρων» όπως διαφημίζονται τα ευαγή αυτά «μαυσωλεία» της μπλαζέ ζωής.

Χαλαρώνοντας βαριεστημένα, ο Ρουμί και η Ζουζού, ο Ασσούρ και η Λίκρα και η Μπόνα είναι σαν να βουλιάζουν στην κυνική ανία τους με τη ψευδαίσθηση ότι γίνονται κοινωνοί του επίγειου Παραδείσου τους, ενώ κατ’ ουσίαν εγκαταβιούν στην προσωπική τους Κόλαση.

Όμως τα συνεχή, εκνευριστικά και επιθετικά τηλεφωνήματα από τα παιδιά τους…

και τον εραστή… τους φέρνουν σε επαφή με τις αλλόκοτες καταστάσεις που οι ίδιοι έσπειραν, θερίζοντας τώρα τους τοξικούς καρπούς.

Κάθε τηλεφώνημα, συνιστά και μια διατάραξη, έτσι που να εκπηγάζει ένας πίδακας, σπάζοντας την πλαδαρότητα της επίπλαστης νιρβάνα: Εν μέσω αυτής της τρομοκρατίας των κινητών, ο αόρατος νεαρός μεξικανός μουσικός του ξενοδοχείου ως Άγγελος Θανάτου παίζει τις μελωδίες του, δίνοντας με τις νότες του μια προσωρινή λύτρωση στους εκφραστές του Πουθενά.

Η απόλαυση των εξωτικών ποτών, η ηλιοθεραπεία δέρματος και ψυχής, οι φιλοσοφικές και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, συνθέτουν μια μαύρη κατάσταση – υμνωδία στο ανικανοποίητο, με μότο «η ζωή δεν με αφήνει να ζήσω…».

Άρα το Τέλος φαντάζει ως ποθητή Αρχή μέσα στη λευκότητα της ακινησίας.

Ένας θερισμός στην ίδια την ύπαρξη.

Ένας θερισμός δρεπανηφόρος.

Ένας θερισμός – συγκομιδή του Τίποτα που επιδιώκει το Όλα. Και αντιστρόφως…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας: Δημήτρης Δημητριάδης

Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Καραντινάκης

Σκηνικά-Κοστούμια: Γρηγόρης Καραντινάκης

Μουσική: Παύλος Παυλίδης

Κινησιολογία: Γιάννα Μελλά

Φωτισμοί: Χρήστος Τσαμπάς

Φωτογραφίες – Trailer: Bill Patrick