ΤΩΡΑ |
Είχα καιρό να τον δω και τον πήρα τηλέφωνο. “Πότε να περάσω από το ατελιέ, να πούμε δυο κουβέντες;” ρωτάω τον Μάκη Τσέλιο. “Τι να σου πω βρε αγάπη μου ; Aυτή την εποχή πνίγομαι στη δουλειά…Θέλεις να τα πούμε αύριο, στις 6 ώρα το πρωί;” ” Στις 6 ώρα το πρωί η Παύρη νύχτα κοιμάται Μάκη μου!” “Τότε το βράδυ, να φάμε παρέα και να τα πούμε”
Ήρθε όπως πάντα ντυμένος στα μαύρα, με ένα κασκόλ τυλιγμένο γύρω από το λαιμό. Το κρύο ήταν τσουχτερό, μια από εκείνες τις νύχτες του Μαρτίου που αν δεν προσέξεις, μπορείς να την αρπάξεις στο πι και φι. Δεν έδειχνε ιδιαίτερα αγχωμένος “τόσα χρόνια στη δουλειά έχω συνηθίσει” μου λέει ήρεμος “αυτό που χρειάζεται είναι καλός προγραμματισμός“. “Και λεφτά!”προσθέτω. “Ευτυχώς που την οργάνωση την έχει αναλάβει η Athens Exclusive Designers Week, αλλιώς θα ήταν ακατόρθωτο να γίνει αυτή η επίδειξη. Θα παρουσιάσω αντρικά και γυναικεία για το Φθινόπωρο-Χειμώνα 2016-2017. Η επίδειξη θα γίνει το Σάββατο 9 Απριλίου στις 9 το βράδυ στο Συνεδριακό Κέντρο της Εθνικής Ασφαλιστικής, Λεωφόρος Συγγρού 103-105” “Και τι θα παρουσιάσετε αυτή την χρονιά μετρ;” “Ωραία, κομψά ρούχα, καλοραμμένα, σε λογικές τιμές!” Γελάμε και παραγγέλνουμε να φάμε….
Μου αρέσει ο Μάκης Τσέλιος. Έχει μια ηρεμία και μια σιγουριά που δεν τη συναντάς εύκολα στο χώρο της μόδας. Συνήθως όταν λέμε μόδιστρος, φανταζόμαστε ένα αγχωμένο, νευρικό, υστερικό πλάσμα που τρέχει εδώ και εκεί. Ο Μάκης είναι διαφορετικός. Είναι αισιόδοξος, θετικός, έχει αίσθηση του χιούμορ και είναι στιγμές που σωπαίνει σκεπτικός, με μια αδιόρατη μελαγχολία. “Με τόσα που έχω περάσει, πάλι καλά” μου λέει όταν το επισημαίνω. Ο νους μου πάει αμέσως στον Μπίλι Μπο, το πανέμορφο αγόρι που γνώρισε πριν από πολλά χρόνια και τον έκανε να ασχοληθεί με τον κόσμο της μόδας. Ο Μπίλι δεν υπάρχει πια, έφυγε χτυπημένος από τον ιό του Aids, πρόλαβε όμως να δημιουργήσει ένα μύθο με την παρουσία του.”Τον σκέφτομαι συχνά. Δεν θα μπορούσε ο Μπίλι να ζήσει αυτή την εποχή, δεν θα άντεχε” “Εσύ πως αντέχεις;” “Eγώ είμαι άλλο, είμαι φτιαγμένος για τα δύσκολα!” μου απαντάει χαμογελώντας.
Πίνουμε το κρασάκι μας και του εκμυστηρεύομαι ότι μαζί με την Μανίνα Ζουμπουλάκη έχω γράψει ένα μιούζικαλ με θέμα τον Μπίλι. “Θα γίνει και μια ταινία” με διακόπτει. “Χτες υπογράψαμε τα συμβόλαια.” “Ποιος θα παίξει τον Μπίλι;” “Δεν έχουν φτάσει στο casting, ακόμα γράφεται το σενάριο.” Κόβομαι λίγο με την είδηση, πολύ θα ήθελα να ανέβαινε και το δικό μας μιούζικαλ, αλλά ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί τώρα να το διαβάσει κάποιος και να με πάρει τηλέφωνο.
Αλλάζω κουβέντα, τον ρωτάω για την πολιτική κατάσταση “αυτή τη στιγμή είμαι συγκεντρωμένος στην επίδειξη, δεν έχω τίποτα άλλο στο μυαλό μου” λέει, την ίδια στιγμή μπαίνουν οι φίλοι του, η κουβέντα κόβεται στην μέση. Πίνουμε το υπόλοιπο κρασί, ο Μάκης χασμουριέται, “Έλα να βγάλουμε μια φωτογραφία”, του λέω, φωτογραφιζόμαστε, “Πάω για ύπνο” μου λέει “Σε περιμένω στο show. Eλπίζω να σου αρέσει”. “Θα μου αρέσει” του απαντώ “Θα είναι τσέλειο!” Γελάμε, αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε και χάνομαι για άλλη μια φορά μέσα στην παύρη νύχτα…
Σχόλια για αυτό το άρθρο