O Νίκος Γιώργος Παπουτσίδης απαντά σε 10+1 ερωτήσεις

Ο Νίκος Γιώργος Παπουτσίδης ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που δεν αρκούνται στη μορφή, αλλά αναζητούν επίμονα το ουσιώδες αποτύπωμα της τέχνης μέσα στο χώρο, στο χρόνο και στο περιβάλλον. Εικαστικός και ζωγράφος με βαθιά θεωρητική κατάρτιση, σπούδασε στην Αγγλία περιβαλλοντολογική τέχνη και σχέδιο, καθώς και τέχνη και ιστορία της τέχνης, θεμελιώνοντας από νωρίς ένα πολυσχιδές και συνθετικό βλέμμα, όπου η αισθητική πράξη συνομιλεί αδιάλειπτα με την ιστορική μνήμη και την οικολογική συνείδηση. Η διεθνής αναγνώριση ήρθε ήδη το 1978, όταν βραβεύτηκε ως περιβαλλοντικός καλλιτέχνης της χρονιάς, επιβεβαιώνοντας μια πορεία που θα εξελισσόταν σε σταθερό σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη ελληνική εικαστική σκέψη! Κομβικό επίτευγμα της δημιουργικής του ταυτότητας αποτελεί η επινόηση ενός σιδηρογραφήματος, ενός ιδιότυπου και πρωτοποριακού είδους τέχνης, όπου η ζωγραφική και η γλυπτική συνυπάρχουν οργανικά επάνω στην λαμαρίνα συγκροτώντας ένα ενιαίο αδιαίρετο έργο. Στα σιδηρογραφήματα του Παπουτσίδη, η ύλη παύει να είναι απλό υπόστρωμα και μετατρέπεται σε ενεργό φορέα νοήματος, σε πεδίο συνάντησης χειρονομίας, όγκου και μνήμης. Η τέχνη του δεν περιορίζεται στον εκθεσιακό χώρο, αλλά διεκδικεί τη θέση της στον δημόσιο ιστό, συνομιλώντας με την αρχιτεκτονική, την πόλη και τον άνθρωπο. Η παρουσία του σε εμβληματικούς πολιτιστικούς θεσμούς υπήρξε καθοριστική! Συνεργάστηκε με το Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών ”Ελευθέριος Βενιζέλος” και το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ενώ το 1999, με την έκθεση του ”Ταξίδι με την Κιβωτό” εγκαινιάστηκε ο νέος πολιτιστικός χώρος του Δήμου Αθηναίων, η Τεχνόπολη στο Γκάζι, σφραγίζοντας με το έργο του μια ιστορική στιγμή για τη σύγχρονη πολιτιστική ζωή της πόλης. Παράλληλα, φιλοτέχνησε το μετάλλιο και το επιτοίχιο γλυπτό ”Αείφυλλων-ευεργετών” αφιερωμένο στους ευεργέτες της έκθεσης και των εκδηλώσεων ”Παγκοσμιος Ελληνισμός- Εθνικοί ευεργέτες” του Δήμου Αθηναίων, αποδίδοντας εικαστικά την έννοια της διαχρονικής προσφοράς. Το έργο του Παπουτσίδη έχει διαγράψει μια εντυπωσιακή εκθεσιακή διαδρομή με 22 ατομικές και 31 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ δημιουργίες του φιλοξενούνται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές εντός και εκτός συνόρων! Γλυπτά του κοσμούν το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, χώρους στη Στοκχόλμη, το πολιτιστικό κέντρο ”Μελίνα Μερκούρη”, το Δημαρχιακό Μέγαρο Αθηνών, καθώς και πλήθος άλλων κεντρικών σημείων της Αθήνας και όχι μόνο. Υπαίθρια, μόνιμα εγκατεστημένα γλυπτά του βρίσκονται στην Τεχνόπολη Γκάζι, αλλά και σε άλλες πόλεις και νησιά της Ελλάδας, στο Βαφοπούλειο Θεσσαλονίκης, ενσωματωμένα οργανικά στο τοπίο και την καθημερινότητα. Παράλληλα με το εικαστικό του έργο, ανέπτυξε σημαντική συγγραφική δραστηριότητα, με πολλά βιβλία που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, αποκαλύπτοντας έναν δημιουργό που στοχάζεται, αρθρώνει λόγο και μεταφέρει τη γνώση με την ίδια συνέπεια και ευαισθησία που χειρίζεται την ύλη. Υπήρξε μέλος της Ένωσης Αρχιτεκτόνων και Σχεδιαστών Περιβάλλοντος στο Λονδίνο το 1978, γεγονός που υπογραμμίζει την διεπιστημονική του συγκρότηση, ενώ η συνεργασία του με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον Αλέκο Φασιανό, με τον οποίο δημιούργησε δύο βιβλία, τον τοποθετεί σε ένα δημιουργικό διάλογο με κορυφαίες μορφές της νεοελληνικής τέχνης! Στο σύνολό της η πορεία του Νίκου Γιώργου Παπουτσίδη συνιστά μια διαρκή άσκηση ευθύνης απέναντι στην τέχνη και το δημόσιο χώρο. Ένα έργο βαθιά ελληνικό και ταυτόχρονα οικουμενικό, που γεφυρώνει τη ζωγραφική με τη γλυπτική, τη θεωρία με την πράξη, το ατομικό όραμα με τη συλλογική μνήμη, αφήνοντας ένα αποτύπωμα ανθεκτικό στο χρόνο, όπως ακριβώς και η ύλη που τόσο συνειδητά επέλεξε να υπηρετήσει.

ΣχετικάΆρθρα

-Ως εικαστικός, μιλήστε μου για την τελευταία σας δουλειά, όπου παρουσιάζετε 24 γλυπτά από διάφορες ενότητες.

Στην έκθεση παρουσιάζονται 24 σιδερένια γλυπτά από διάφορες ενότητες από το 1997 μέχρι σήμερα: «Τα Διάτρητα», «Ο Σιδερένιος Κήπος», «Τα Τρόπαια», «Λάβαρα» και «Στεφάνια», είναι κάποια από τις συλλογές έργων. Υπάρχει και ένας ‘’Δράκος’’ από την ενότητα Έλληνες Δράκοι, «ο Φύλακας της Γυάλινης Σφαίρας» που εγκαταστάθηκε μόνιμα στην είσοδο του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου. Το έργο είναι αφιερωμένο στους περαστικούς θεατές της τέχνης γύρω μας. Όπως όλα μου τα έργα έχουν κάποιο συμβολισμό, έτσι και ο Δράκος είναι σύμβολο της Σοφίας και της Γνώσης σε όλους τους πολιτισμούς από την Αρχαία Ελλάδα μέχρι την Κίνα αλλά και από Μεξικό μέχρι την Αφρική και τη Σκανδιναβία.

1. Πόσες ώρες την ήμερα δουλεύεις;

Όλη την ημέρα και το βράδυ δουλεύουν εικόνες στο μυαλό μου. Στο δρόμο, στο φαγητό, στον ύπνο μου βλέπω εικόνες! Ένα σύννεφο, μια σκιά, μια πέτρα, ένα έντομο ή μια σκηνή από ένα όνειρο είναι σχήματα και όγκοι που μετατρέπω μετά στο εργαστήριο μου σε έργα. Μπορεί να δουλεύω μήνες για ένα μικρό έργο ή δύο – τρία έργα μαζί για λίγη ώρα. Ο χρόνος δεν υπολογίζεται όταν δημιουργείς γιατί χάνεσαι μαζί του…

2. Πες μου τρία πράγματα που σε κάνουν ευτυχισμένο;

Υγεία! Συντροφικότητα! Η ικανοποίηση ενός τελειωμένου έργου μου!

3. Τι εκτιμάς τους άλλους;

Την ανιδιοτέλεια, την ευγένεια, την ευγνωμοσύνη, την αγάπη τους, την παιδεία τους.

4. Διάλεξε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σου;

Δοτικός, δεκτικός, δίκαιος, βαρετός.

5. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου ;

Μπλοκάρισμα στον εγκέφαλο.

6. Ποιο ιστορικό πρόσωπο έχεις σε μεγαλύτερη εκτίμηση;

Μεταξύ άλλων, τους Τσαρούχη και τον Φασιανό, όπου τους έζησα από κοντά και τους δύο αλλά τότε δεν αντιλαμβανόμουν τη μεγαλοσύνη τους και την ανιδιοτέλεια τους απέναντι μου. Τώρα θυμάμαι και εκτιμώ ότι κάθε στιγμή τους, όταν ζωγράφιζαν, έγραφαν ή όταν απλώς κάναμε περιπάτους, ήταν στιγμές ιστορίας. Μεγάλα ιστορικά πρόσωπα!

7. Ποια διάσημη θα ήθελες να καλέσεις σε δείπνο και γιατί;

Καμία, γιατί οι διάσημες είναι εγωκεντρικές και μιλούν πολύ. Δεν θα μπορούσα να τις παρακολουθήσω πάνω από ένα έως δύο λεπτά στη συζήτηση μας.