ΤΩΡΑ |
Ο gentleman της ελληνικής σκηνής Στέφανος Κυριακίδης, ένας ηθοποιός διαμάντι, που λαμπρύνει την Τέχνη του με ερμηνείες που έχουν συνταράξει το θέατρο και όχι μόνο, θυμάται τη συνεργασία του με τον σπουδαίο θεατράνθρωπο Γιώργο Λεμπέση στην αριστουργηματική και συναρπαστική παράσταση σταθμό για τα δεδομένα της εποχής εκείνης ” Η μικρή μας πόλη” του Thornton Wilder σε σκηνοθεσία του αείμνηστου Μίνου Βολανάκη που ανέβηκε στο θέατρο Λαμπέτη το 1992. Σκιαγραφεί το πορτρέτο του Μίνου ως σκηνοθέτη, μιλά για το ρόλο του ως γιατρός Gibbs, αναφέρεται στην εκπληκτική επιτυχία που γνώρισε η παράσταση- παίχτηκε επί δύο συνεχείς σεζόν sold out- τις ουρές που σχηματίζονταν στο ταμείο και εκμυστηρεύεται με θάρρος και παρρησία τον τρόπο με τον οποίο ανέβαιναν οι παραστάσεις την εποχή εκείνη, δηλαδή με καθαρότητα ψυχής, αφοσίωση στο λειτούργημά της Τέχνης τους και απόλυτη διαφάνεια και διαύγεια από όλους : ηθοποιούς, σκηνοθέτες και παραγωγούς… Όσα είπε αποκλειστικά για το Cosmopoliti!
-Το έργο” Η μικρή μας πόλη” του Thornton Wilder, παρόλο που πήρε το βραβείο Πούλιτζερ , δεν είναι από τα πολυανεβασμένα έργα, ούτε ο Thornton Wilder από τους τεράστιους και γνωστούς συγγραφείς. Το βασικό του μήνυμα είναι πολύ ανθρώπινο, δεν ασχολείται με μεγάλες μορφές αλλά με καθημερινά πρόσωπα, με χαρακτήρες. Αυτό, όμως, δεν παύει το να το κάνει μεγάλο, αν και δεν έχει μείνει στη μνήμη του κόσμου. Ανέβηκε για πρώτη φορά, στο Θέατρο Τέχνης, στη συνέχεια το ανέβασε ο Κούρκουλος και ο Σταμάτης Φασουλής. Δεν είχε, όμως, την ανάλογη ανταπόκριση από τον κόσμο. Το έργο απαιτεί αυτοσχεδιασμό, δίνει δημιουργική δυνατότητα να αναπνεύσει και να προτείνει μέσα από το έργο ο ηθοποιός, είναι έργο για θέατρο. Δεν σε βάζει να σκεφτείς αυτά που ζεις κάθε μέρα, τη ζωή, την οικογένεια , το γάμο, το θάνατο ,τα στάδια δηλαδή που περνά κάθε άνθρωπος από τη μέρα που θα γεννηθεί μέχρι το θάνατο και μετά το θάνατο γιατί η Δ’ σκηνή αναφέρεται στο μεταφυσικό. Απαιτούσε, λοιπόν, κάποιον άνθρωπο, θεατράνθρωπο θα έλεγα, που αγαπούσε και πονούσε το θέατρο να το προτείνει και αυτός ήταν ο Γιώργος Λεμπέσης!. Ένας καλλιτέχνης- παραγωγός, μπεσαλής, αν θυμόμαστε τη λέξη, γιατί όταν υπέγραφες συμβόλαιο μαζί του, μετά το έσκιζες, η χειραψία του και μόνο ήταν ο λόγος του, το συμβόλαιο δεν είχε καμία αξία! Για εμένα έχει εκλείψει αυτός ο μερακλής θεατρικός παραγωγός σήμερα… Δεν ήταν τυχαίος άνθρωπος ο Λεμπέσης, μορφώθηκε μόνος του, αγαπούσε το θέατρο, αγαπούσε τους ηθοποιούς και για αυτό έβγαλε τόσο μεγάλα ονόματα στο θέατρο! Ο Λεμπέσης σου έδινε το χώρο να αισθανθείς ελεύθερος και για εμένα οι στιγμές που έζησα μαζί του ήταν πολύ σημαντικές. Πρωτοσυνεργαστήκαμε στο έργο” Ακρότητες” , με την Κάτια Δανδουλάκη πρωταγωνίστρια , και έτσι τον γνώρισα κι αυτόν και τον Ντασέν! Έπεσα, μετά από το Κρατικό και το Εθνικό θέατρο σε αυτόν τον μεγάλο και σπουδαίο παραγωγό και γνώρισα την καλλιτεχνική πλευρά του. Περάσαμε δύο χρόνια απίθανα σε αυτήν την παράσταση, ήταν ο άνθρωπος που δεν σε έριχνε ποτέ στα οικονομικά, μπορεί στην αρχή να σου κατέβαζε λίγο το ποσό που ζητούσες αλλά στο τέλος, ειδικά όταν η παράσταση πήγαινε καλά, σου έδινε και παραπάνω χρήματα από αυτά που συμφωνούσες. Αυστηρός μπορεί να ήταν, κακός δεν ήταν ποτέ…
-Για να γίνει η παράσταση αυτή , πρέπει να σου πω, ότι μεσολάβησε η Νινέττα Λεμπέση, γιατί τότε δεν δεν μιλιόταν ο Λεμπέσης με τον Βολανάκη, είχαν κάτι μεταξύ τους , υπήρχε μία ψυχρότητα μετά την” Αντιγόνη” που ανέβηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Αλλά ο Λεμπέσης ήθελε σώνει και καλά να το σκηνοθετήσει ο Βολανάκης. Να σου πω την αλήθεια, δεν κάναμε πολλές πρόβες, μία φυσιολογική πορεία ενάμιση μήνα κράτησε όλη η πρόβα του . Πρώτος ο Λεμπέσης μου πρότεινε να κάνω τον πατέρα του Τζώρτζογλου και όταν με πήρε τηλέφωνο και μου το είπε, μου ήρθε κάπως βαρύ, γιατί τότε ήμουν 42 χρόνων. Στη συνέχεια, ο Μίνως μου εξήγησε ότι ήταν ένας ωραίος άντρας, ένας γιατρός που τύχαινε να έχει ένα αγόρι και έτσι δέχτηκα… Όλη αυτή η διαδικασία με τις πρόβες γινόταν μέσα σε μία απίθανη και μαγική ατμόσφαιρα. Ο Βολανάκης δεν παρενέβαινε ποτέ, ο Λεμπέσης, όταν ερχόταν, δεν έλεγχε ποτέ κανέναν και τίποτα. Και οι δύο έκλαιγαν, όταν παρακολουθούσαν τις πρόβες. Μας είχε αγκαλιάσει πολύ ο Λεμπέσης, ένιωθες τη ζεστασιά αυτού του ανθρώπου μόλις έμπαινε στο θέατρο. Οι πρόβες ήταν άκρως δημιουργικές , όλοι οι ηθοποιοί από τον πιο μικρό ρόλο μέχρι τον πιο μεγάλο ήμασταν ενωμένοι, δίναμε ο ένας στον άλλον και στηριζόμασταν ο ένας στον άλλον. Για εμένα ο ηθοποιός πρέπει να έχει το χώρο του, ο σκηνοθέτης πρέπει να του δίνει τη γλάστρα και να την ποτίζει για να μεγαλώνει λίγο λίγο και να μεγεθύνει ο σπόρος που φυτεύει μέσα σε αυτήν… Αυτή τη φροντίδα είχαμε τόσο από την οικογένεια Λεμπέση όσο και τον Βολανάκη, για αυτό και η παράσταση έσκισε επί δύο σεζόν!
– Ο ρόλος μου ήταν ένας ανάμεσα στους δέκα, αυτός του γιατρού, και δεν θέλω να ξεχωρίσω κανέναν… Αν δεν ήταν καλά δεμένη η παράσταση δεν θα γινόταν αυτό που έγινε, το κοινό σχημάτιζε ουρές επί δύο χρόνια, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών . Θυμάμαι ότι ερχόταν στο θέατρο κάποια Χριστούγεννα που είχε πέσει πολύ χιόνι- ήταν βαρύς ο χειμώνας- και υπήρχαν πάγοι στους δρόμους και παρόλα αυτά δεν τους πτοούσε τίποτα!
– Ο Μίνως έκανε ό,τι έκανε σε όλα τα έργα που σκηνοθετούσε. Ήταν τόσο αναρχικός που είχες απόλυτη ελευθερία… Δούλεψα μαζί του σε 10 έργα! Για εμένα, ο Μίνως ήταν δάσκαλος- σκηνοθέτης ο οποίος καθοδηγούσε, χωρίς να βρίζει, χωρίς να φωνάζει χωρίς να χυδαιολογεί, σε αντιμετώπιζε σαν μία οντότητα. Και αυτό ήταν το μεγαλείο του! Όλα αυτά πήγαζαν από την τεράστια γνώση που είχε για το θέατρο.
– Όταν σταματήσαμε την παράσταση, ήμασταν όλοι πολύ συγκινημένοι… Αυτή η παράσταση μου άφησε πολλή αγάπη μέσα μου, η ζωή μας συνεχιζόταν και μετά την παράσταση, μέσα από αυτό το έργο, όμως…
Aλεξάνδρα Λαδικού: Αναμνήσεις από την παράσταση “Η μικρή μας πόλη”
– Η Δ’ πράξη του έργου που έχει να κάνει μετά θάνατον, γιατί μιλούν όσοι έχουν πεθάνει, σε κάνει να σκεφτείς ότι αυτή η ζωή έχει και τα καλά της αλλά και τα άσχημα της. Ήρθαμε να ζήσουμε και να φύγουμε, όπως θα φύγει ο κάθε άνθρωπος και ό,τι γεννιέται. Είναι κάτι το νομοτελειακό και η Δ’ πράξη σου μαλάκωνε αυτές τις σκέψεις της φυγής. Δεν σου άφηνε κάτι άγριο. Αυτή η πράξη σου δίδασκε την αξία του ανθρώπου, χωρίς να έχεις ανακαλύψει τρομερά πράγματα… Ακόμη και ο γαλατάς ήταν μία νότα ζωής…
– Η γεύση που μου άφησε η παράσταση ως δουλειά ήταν κάτι το ανεπανάληπτο! Έχω παίξει πάρα πολλά έργα και του ξένου και του ελληνικού ρεπερτορίου, αλλά την παράσταση αυτή δεν θα την ξεχάσω ποτέ μου!
Σχόλια για αυτό το άρθρο