ΤΩΡΑ |
Ο καταξιωμένος και βραβευμένος συγγραφέας θεατρικών έργων αλλά και βιβλίων, με την εξαιρετική πένα, Θανάσης Σταυρόπουλος, γεννήθηκε στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1965. Εργάστηκε από το 1987 μέχρι το 2010 στον Δημόσιο Τομέα και συγκεκριμένα στην Ελληνική Αστυνομία. Έλαβε μέρος από το 1997 μέχρι το 2004 στο θεατρικό εργαστήρι του Δήμου Βύρωνα. Επίσης, έλαβε μέρος στη θεατρική ομάδα της Ελληνικής Αστυνομίας από το 1998 έως το 2002. Παρακολούθησε σεμινάρια στη θεατρική σχολή «ΙΑΣΜΟΣ» με δάσκαλο τον Ευδόκιμο Τσολακίδη και σεμινάριο συγγραφής σεναρίου με την Ελένη Μαβίλη. Ασχολείται με τη συγγραφή και τη στιχουργική.
Το τελευταίο θεατρικό του έργο με τίτλο ”Κάντω Τζαβέλλα ” που έγραψε με αφορμή τον εορτασμό των 200 χρόνων από την ελληνική επανάσταση του 1821- φόρος τιμής στους ήρωες και τους απλούς ανθρώπους που θυσιάστηκαν για την ελευθερία μας- σημειώνει μεγάλη καλλιτεχνική αλλά και εισπρακτική επιτυχία και είναι μία μεγαλειώδης υπερπαραγωγή που πρέπει να δείτε , οπωσδήποτε! Ο πολυδιάστατος και έντονα φιλοσοφημένος συγγραφέας, Θανάσης Σταυρόπουλος, από το Α ως το Ω!
Αυταπάρνηση: Η απόλυτη υπέρβαση του Εγώ μας. Η ανιδιοτελής και ουσιαστική προσπάθεια του ανθρώπου για προσφορά. Η κατ’ ουσίαν εξομοίωση μας με το Θείο.
Βιβλία: Οδηγοί, “πλυντήρια” σκέψεων και συναισθημάτων. Αν τα βιβλία που διάβαζαν οι περισσότεροι μπορούσαν να τους “αλλάξουν”, έστω και κατά λίγο τη ζωή τους, ο κόσμος θα λειτουργούσε καλύτερα. Σήμερα οι αναγνώστες προτιμούν να περνούν κάποιες στιγμές ξεγνοιασιάς με ένα βιβλίο, παρά να “περνούν” τις ζωές τους απέναντι.
Γράψιμο (Συγγραφή): Μοναξιά, αγωνία, κενές σελίδες. Οι συγγραφείς και εν γένει οι καλλιτέχνες είναι τα μόνα πλάσματα που δημιουργούν-γεννούν και μετά πουλάνε τα “παιδιά” τους στον πρώτο τυχόντα χωρίς ουδεμία ενοχή.
Διχόνοια: Η ικανότητα τού να συγκρούεσαι με τη λογική και την αντίθετη άποψη. Η έλλειψη σεβασμού, η απουσία αντίληψης και κατανόησης της άλλης πλευράς.
Ελευθερία: Φενάκη των ανθρώπινων αδυναμιών. Η ελευθερία πρέπει να πηγάζει από το Συνείδηση+Πράτω. Ο άνθρωπος αν δεν είναι συνειδητό ον ως προς αυτήν, αν εσωτερικώς δεν είναι ελεύθερος, αν οι πράξεις και ο λόγος του συμβαδίζουν καθημερινώς μόνο με την ανάγκη του να επιβληθεί, το στοίχημα της ελευθερίας χάνεται μέσα σε δρόμους εγωισμού και απόλυτης έλλειψης σεβασμού.
Ζωή: Μία διαδρομή μεταξύ δύο αγνώστων σημείων.
Ήρωες 1821: Άνθρωποι που η “στιγμή” τους οδήγησε σε αποφάσεις αυταπάρνησης και θυσίας. Σεβασμός και επίγνωση της προσφοράς τους στο να μπορούν ελεύθεροι, έστω και κάποιοι λίγοι, να τους λοιδορούν.
Θέατρο: Στιγμές χρονικής μεταφοράς. Η μετουσίωση του Λόγου σε Πράξη.
Ιατρικό εμβόλιο κορωνοϊού: Αν δείχναμε την ίδια θέρμη και για την ποιότητα της καθημερινότητάς μας, πολίτες και πολιτικοί, ίσως το εμβόλιο να ήταν απλώς ένα ιατρικό παρασκεύασμα. Η πόλωση και οι ενστάσεις που έχουν προκύψει για το εν λόγω εμβόλιο, πιστεύω πηγάζουν κυρίως τόσο από την ανασφάλεια του κόσμου, ως προς τις δυνατότητές του και την ασφάλειά του, όσο και από την πρώτη και αρχική άγνοια των ειδικών να τοποθετηθούν υπεύθυνα, ως ομάδα, απέναντι στον ιό.
Κάντω Τζαβέλλα: Η σημαντικότερη έως τώρα πόρτα που μου ανοίχτηκε προς το κοινό. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους εμπιστεύτηκαν τη γραφή μου τούτη.
Λόγος: Έκφραση. Γραπτή μα και προφορική. Ωστόσο, θα επιμείνω στο να “κρατώ” τον λόγο και όχι να τον μοιράζω άνευ λόγου.
Μοναξιά: Εσωτερική απαραίτητη διαδικασία του ανθρώπου. Το “σκάψιμο” που μας προσφέρουν αυτές οι στιγμές, είναι απείρως πολυτιμότερο του συναγελασμού και συγχρωτισμού που επιδιώκουμε ενίοτε.
Νέα γενιά ηθοποιών: Σπουδαίο υλικό. Μοναδικά ταλαντούχοι. Με συνεχείς προσπάθειες επιμόρφωσης. Πέρα, όμως, από τα “τεχνικά” απαραίτητα εφόδιά τους, ο ηθοποιός χρειάζεται πολύπλευρη γνώση του καθημερινού γίγνεσθαι, της ιστορίας, του τόπου.
Ξενισμός: Αδυναμία. Πιθανόν βασισμένη σε έλλειψη προσωπικών δυνατοτήτων και επιλογών. Απουσία φαντασίας και ανικανότητα σύνθεσης από το μη υπάρχον.
Ομοψυχία: Λέξη που απουσιάζει, πολύ φοβάμαι, συνειδητά στην εποχή μας. Η μονάδα, με κύριο γνώρισμα την απόλυτη σε αυτήν πίστη και βεβαιότητα, αντικατέστησε το όλον. Πιστεύουμε πια μόνο στον εαυτό μας και όχι στο εμείς. Φυσικά, όλο αυτό “εδιδάχθη” ποικιλοτρόπως από αυτούς που μπόρεσαν να επιβάλλουν στους λαούς διχνογνωμικές πολιτικές.
Παράσταση: Ώρα λειτουργίας. Απόλυτη στιγμή θεϊκής και ανθρώπινης συνύπαρξης. Υπάρχει σε κάθε παράσταση ένα ακραίο σημείο, που αποτελείται από τα επιμέρους ακραία σημείων των ηθοποιών. Ο κάθε ηθοποιός καλείται να φτάσει σε αυτό το σημείο του, πέρα από το οποίο δε θα μπορέσει να “ανέβει” άλλο. Εκεί, έχει κατακτήσει την απόλυτη στιγμή της “θέωσης” της Τέχνης του. Όταν όλα αυτά τα ακραία σημεία των ηθοποιών μπορέσουν να συντονιστούν, η κάθε παράσταση, ως κατακλυσμιαίο κύμα, εισχωρεί τόσο στη συνείδηση όσο και στο θυμικό του θεατή.
Ρεαλισμός: Αναγκαία και άκρως απαραίτητη διεργασία, έτσι ώστε να μπορέσει η φαντασία να λειτουργήσει απρόσκοπτα.
Στιχουργία: Συμπύκνωση νοημάτων, συναισθημάτων, αισθήσεων. Το απόλυτο σε περιεκτικότητα λογοτεχνικό είδος. Κανένα βιβλίο δεν συγκίνησε άνθρωπο μέσα σε λίγα λεπτά όσο ένας στίχος.
Τρωτός: Ανοιχτός σε επιθέσεις, φίλιες και εχθρικές. Αδυναμία εκφοράς της λέξης “όχι”. Απουσία των προσωπικών μας θέλω με πλήρη αντικατάσταση των θέλω των άλλων.
Υπόσχεση: Ιερότητα. Σοβαρή και υπεύθυνη δέσμευση που καταπατείται από την πρώτη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο. Και όπως είπε και ο Γαλλολιθουανός συγγραφέας Romain Gary: ” Με τη μητρική αγάπη στο ξεκίνημα, η ζωή μάς έδωσε μία υπόσχεση που δεν κράτησε ποτέ της”.
Φιλαυτία: Θανάσιμο αμάρτημα κατά την εκκλησία, και όχι μόνο. Γιατί; Πόσο κακό είναι να αγαπά, έστω υπέρμετρα κάποιος τον εαυτό του; Μα επειδή. εμείς είμαστε οι άλλοι. Τα παιδιά μας, η οικογένειά μας, ο κοινωνικός περίγυρός μας. Ο καθρέφτης μας δεν είναι ο κόσμος μας, αλλά ο “κόσμος” μας πρέπει να λειτουργεί ως ένας εσωτερικός καθρέφτης μας.
Χριστός: Ο Ένας. Ο Απόλυτος και Ουσιαστικότερος “Άνθρωπος” που βάδισε επί της γης. Αυτός που τελικά την “εξουσίασε” και την οδήγησε στο μοναδικό μονοπάτι της Αλήθειας.
Ψυχή: Ενίοτε λαμπρή. Άλλες φορές σκοτεινή και δυσώδης. Όπως και να έχει, όμως, πάντα θα είναι το μεταφορικό μας μέσο. Προς το έσω μας, το εκτός μας, το επέκεινα.
Ωραίες συνεργασίες: Αναγκαίες και πολύτιμες. Επιθυμητές και ενίοτε σπάνιες. Και εδώ έρχεται και πάλι η στάση ζωής του καθενός μας. Όχι τόσο ως γνώση του αντικειμένου που ο καθείς μας προεικάζει ότι διαθέτει, αλλά στη βαθύτερη επίγνωση του ποιος “είμαι”. Όταν αυτό που “είμαι” απέχει από αυτό που δηλώνω ότι “είμαι”, οι συνεργασίες, όσο και καλόπιστες και να είναι, όσο και να προσπαθούμε να τις στηρίξουμε, συγκρούονται συνεχώς με το εγώ μας και λειτουργούν ως τροχοπέδη προς το ωραίο και το αρμονικό.
Σχόλια για αυτό το άρθρο