Ο Βασίλης Κατσικονούρης από το Α ως το Ω: “Η ρεαλιστική αντίληψη δεν ήταν ποτέ στα χαρίσματά μου”

ΣχετικάΆρθρα

Πολυγραφότατος, πολυβραβευμένος, συγγραφέας με τα πιο πολυανεβασμένα θεατρικά έργα σε Ελλάδα και εξωτερικό, χιουμορίστας, καθηγητής Αγγλικής φιλολογίας…και ροκ! Τα τελευταία χρόνια γράφει και μυθιστορήματα και ασχολείται με τη σκηνοθεσία ενώ παλαιότερα με τη μουσική σύνθεση και τη στιχουργία!

Ο χαρισματικός και πολυδιάστατος Βασίλης Κατσικονούρης έχει γράψει τα θεατρικά έργα” Το Γάλα ”, ”Καλιφόρνια Ντρίμιν ”, ”Το Μπουφάν Της Χάρλεϋ ”,” Οι Αγνοούμενοι ”,” Καγκουρό” και άλλα, τα οποία έχουν παιχτεί στο Εθνικό Θέατρο, στο Θέατρο Δημήτρης Χόρν, στη ” Στοά ”, στο Θέατρο” Μεταξουργείο” στον ” Ελληνικό Κόσμο ”, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης κ. α, στην Κύπρο (ΘΟΚ, Θέατρο Διόνυσος, ΕΘΑΛ, κ. ά.) καθώς και στην Πολωνία, στη Σερβία και στη Γερμανία. Το 2011, το έργο του” Το Γάλα” μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο σε σενάριο του ίδιου. Έχει τιμηθεί με κρατικά βραβεία θεατρικού έργου από το Υπουργείο Πολιτισμού, με βραβείο σε Διεθνή Διαγωνισμό του Ιδρύματος Ωνάση και με βραβεία κοινού από το περιοδικό Αθηνόραμα. Το 2012 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του” Μπαμπούσκα” από τις εκδόσεις Κέδρος. Το 2016, η συλλογή διηγημάτων με τίτλο” Η Ρωγμή των 7:45 μ.μ” (εκδόσεις Καστανιώτη), από όπου και το ομώνυμο διήγημα που δημοσιεύεται. Το 2018, από τις εκδόσεις Καστανιώτη πάλι, κυκλοφορεί η επόμενη συλλογή του διηγημάτων με τίτλο” Καρό Παιδιά, Ριγέ Πατεράδες”. Τα θεατρικά του έργα έχουν εκδοθεί από τους οίκους Κέδρος, Σοκόλη και Κάπα Εκδοτική. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με τη σκηνοθεσία. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως καθηγητής της Αγγλικής γλώσσας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Αθήνα 9.84: Θεσμός πολιτιστικός. Αξίζει και δικαιούται πανελλήνια εμβέλεια.

Βραβεία: Το βαθύ, από καρδιάς, ευχαριστώ κάποιων θεατών μετά την παράσταση ενός έργου.

Γνώση: Προϋπόθεση της γνώμης.

Δημοφιλία: Καλή όταν σου προκύπτει, μια ανοησία όταν της υποκύπτεις.

Ευρυμάθεια: Χαρακτηριστικό του ανθρώπου της Αναγέννησης. Εποχή στης οποίας την προέκταση (νεωτερικότητα-μετανεωτερικότητα) ζούμε ακόμα. Μήπως να ανακαλύπταμε τώρα και την μετα-Αναγέννηση και να κάναμε restart;

Ζήλος: Αντίθετο της χλιαρότητας, αλλά προσοχή πάντα στους ζηλωτές.

Ηθικολόγος: Αυτός που του δείχνουνε το φεγγάρι και κοιτάζει το δάχτυλο.

Θεατρικά έργα: Τι να τα κάνεις τα έργα άμα δεν έχεις πρόσωπα; Καταλαβαίνω ότι ένα έργο μπορεί να βγει καλό, όταν αντιλαμβάνομαι τη δυνατότητά του να λειτουργήσει σαν φυτώριο ή κοιτίδα από όπου μπορούν να προκύψουν πρόσωπα αληθινά και τρισδιάστατα.

Ιατρικό εμβόλιο κορωνοϊού: Το παλιό, καλό ΠΑΣΟΚ θα το είχε λύσει το θέμα: Επίδομα εμβολιασμού τώρα! Τσιμπιά και 100ευρο. Μέχρι και overdose θα κάναμε. Δεν είναι αργά πάντως για μία τέτοια ιδέα, ο ιός μπορεί να μεταλλάσσεται, αλλά εμείς παραμένουμε Έλληνες.

Καλιφόρνια ντρίμιν: Η κωμική ελεγεία της αφασίας. Δεν το περίμενα, αλλά ανεβαίνει σχεδόν χρόνο παρά χρόνο. Διαχρονικό; Ανυπομονώ τώρα να το ακούσω και στο Ραδιόφωνο του 9.84 τη Δευτέρα το βράδυ 31 Μαΐου, σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά, που ήταν και ο πρώτος που το σκηνοθέτησε, με μεγάλη επιτυχία, το 2004 στο Εθνικό.

Λόγος: Ένα πολύτιμο, ακατανόητο δώρο, που, εξίσου ακατανόητα, χαρίστηκε σε ένα τυχαίο μαστοφόρο, το οποίο ακόμα αναρωτιέται για τη χρήση του, καθώς, για να την κατανοήσει, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει ακριβώς το πράγμα του οποίου τη χρήση αγνοεί, συνιστώντας έτσι ένα συνεχές παράδοξο-παράλογο, που οδηγεί στο απολύτως εύλογο ενδεχόμενο να ερμηνεύεται ο Λόγος διά του παραλόγου τελικά. Και γιατί όχι; Λογικό μου ακούγεται.

Μουσική σύνθεση: Έγραφα κάποτε κάποια τραγούδια, δεν τα θυμάμαι καλά. Το 2002 κυκλοφόρησαν σε cd, (album «Χιονόνειρο», από την Ankh Productions). Βρίσκονται τώρα κάπου στον ωκεανό του YouTube, άμα θέλει να τα βρει κανείς, να τους κάνει λίγο παρέα…

Νέο εγχείρημα (δουλειά): «Οι λευκές νύχτες ενός κλόουν». Καινούργιο έργο, βασισμένο στις «Λευκές νύχτες» του Ντοστογιέφσκι. Σε δική μου σκηνοθεσία. Αυτά μπορώ να πω αυτή τη στιγμή.

Ξένοι συγγραφείς: Σαίξπηρ, Μάρλοου, Τεννεσί Ουΐλιαμς, Άρθουρ Μίλερ, Πίντερ, Μάμετ, Μακ Ντόνα. Αναφέρω τους θεατρικούς μόνο.

Ομοθυμία: Ακριβό ζητούμενο, ιδιαίτερα σε εποχές πανδημίας.

Πεζός λόγος (βιβλία): Γράφω πού και πού και καμία ιστορία. Άμα κάνεις θέατρο, «ακούς» και «καταγράφεις» τι λένε τα πρόσωπα. Στην πεζογραφία μπορεί να «μιλήσει» και ο συγγραφέας. Έτσι λοιπόν, κι άμα θέλω λίγη παρέα στο γράψιμο, στήνω απέναντί μου έναν φανταστικό ακροατή και του μιλάω. Έτσι βγήκανε οι ιστορίες από τα «Καρό παιδιά, ριγέ πατεράδες», το βιβλίο με τα διηγήματά μου από τις Εκδόσεις Καστανιώτη το 2018. Κι ένα μυθιστόρημα έχω γράψει: «Μπαμπούσκα», από τον Κέδρο το 2012.

Ρατσισμός: Αν η θρησκεία, κατά τον Μαρξ, είναι το όπιο του λαού, τότε ο ρατσισμός είναι το σπιντάκι του.

Στιχουργία: Με βοήθησε, γιατί φτιάχνοντας στίχους για τα τραγούδια μου, έβρισκα την αίσθηση του μέτρου, του ρυθμού και της πυκνότητας, στοιχεία απαραίτητα στο θεατρικό διάλογο.

Τέχνη: Άλλο ένα πολύτιμο, ακατανόητο δώρο στον άνθρωπο, που για αυτό όμως δεν αναρωτιέται σχετικά με τη χρήση του καθόλου. Ενστικτωδώς, και ο καθένας, ξέρει να το χρησιμοποιεί είτε ως πομπός είτε ως δέκτης. Για τη χρησιμότητα εγείρονται κάποια ερωτήματα βέβαια, αλλά στο κάτω κάτω ποιος ξέρει και σε τι χρησιμεύει η ίδια η ζωή; Απλώς τη ζούμε. Κι έρχεται και η Τέχνη, αυτό το «απλώς» να το κάνει «αλλιώς». Και, παραδόξως, όσο πιο απλή (η Τέχνη), τόσο πιο αλλιώς ζούμε.

Υστεροφημία: Κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό. Εκεί όπου (κατά τον Σεφέρη) ωραία φυσάει ο μπάτης και σβήνεται η γραφή…

Φαντασία: Τι λέγαμε προηγουμένως για την Τέχνη; Να τα ξαναπώ; δεν θέλω και πολύ… Τέλος πάντων, η ελάφρυνση του αβάσταχτου είναι, θα ήταν για μένα ένας ορισμός της φαντασίας που μπορεί να άρεσε και στον Κούντερα.

Χάρισμα: Είμαι καλός ακροατής και αναγνώστης. Η βάση για να γράφει κανείς. Επίσης είμαι και καλός στην μπάλα. Έτσι λένε τουλάχιστον τα παιδιά στο σχολείο που παίζουμε καμιά φορά μαζί. Αναρωτιέμαι πάντως, μήπως το λένε για να τους βάζω καλούς βαθμούς, αλλά δε βαριέσαι, η ρεαλιστική αντίληψη δεν ήταν ποτέ στα χαρίσματά μου.

Ψυχεδέλεια: Υποκατάστατο της έκστασης. Βγήκανε κάποιες ωραίες μουσικές και συγκροτήματα.

Ωραίες δουλειές: Όλες καλές ήτανε, κι ό,τι μέχρι τώρα δεν έγινε καλά, είναι για να γίνουν τα ερχόμενα καλύτερα.