ΤΩΡΑ |
Έπειτα από 17 ημέρες νοσηλείας στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» ο Κώστας Σπυρόπουλος επέστρεψε σπίτι. Ήταν μία πολύ δύσκολη περίοδος που έδωσε μάχη να μη διασωληνωθεί και την περιέγραψε σε ποστ του στο instagram.
Ευχαρίστησε θερμά τους γιατρούς, νοσηλευτές, φίλους και οικογένεια που τον στήριξαν. Περιέγραψε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, τον αγώνα που έδωσε με τον κορωνοϊό αλλά και τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του ιατρικού προσωπικού για να βγει νικητής.
Η πανδημία είναι πολύ ύπουλη. Δεν είναι μία απλή ίωση. Οι περισσότεροι την περνάνε ελαφρά, με διαφορετικά συμπτώματα αλλά πολλοί κινδυνεύουν και ας μην έχουν υποκείμενα νοσήματα.
Όπως ο Κώστας που μετά από 10 ημέρες με πυρετό σπίτι αναγκάστηκε να πάρει τηλέφωνο το ΕΚΑΒ. Ακριβώς όπως περιέγραψε και ο Γιώργος Πανόπουλος, μη διστάσετε να πάτε στο νοσοκομείο αν κάτι δεν πάει καλά. Το μοναδικό μας όπλο αυτή τη στιγμή είναι η τήρηση τον μέτρων και το εμβόλιο.
Το εμβόλιο, όποιο και να είναι αυτό, δείχνει το δρόμο προς την ελευθερία.
Αυτά έγραψε ο Κώστας. Χρόνια Πολλά και Υγεία σε όλους.
«1 Μαίου, Ανάσταση. Μετά από 17 ημέρες στο νοσοκομείο και 10 προηγούμενες στο σπίτι. Παλεύοντας με βαριά πνευμονία του covid-19. Βασικό συναίσθημα η βαθιά ευγνωμοσύνη για τους γιατρούς, νοσηλευτές και νοσοκομειακό προσωπικό του Ερυθρού Σταυρού, που με απόλυτη αυταπάρνηση επιτελούν το έργο τους για να επιτευχθεί το μέγιστο.
Ένα δημόσιο νοσοκομείο καλύτερο από οποιοδήποτε ιδιωτικό-σε όλα.
17 ημέρες που ο χρόνος σταματά για τον ασθενή, όμως για εκείνους είναι πάντα λίγος. Τρέχουν, ασταμάτητα, παλεύουν, κάνοντας διπλές βάρδιες χωρίς ρεπό, για να κερδίσουν χρόνο, να κάνουν κάτι παραπάνω.
17 ημέρες που οι σκέψεις εναλλάσσονται με ρυθμούς τρελούς, που ή απελπισία και ο φόβος καταρρακώνουν. Που η τόσο απαραίτητη αισιοδοξία εμφανίζεται μόνο στιγμιαία και όλα αναθεωρούνται.
Εκεί ξεκινά ο Πολιτισμός: στην προσπάθεια του ανθρώπου να σώσει τον άνθρωπο. Nα του δώσει πίσω τη ζωή του. Εκεί που, ανάμεσα σε μάσκες οξυγόνου, μονοκλωνικά αντισώματα, κορτιζόνες, κακές αξονικές και δυνατές αντιβιώσεις, χορηγείται και η ελπίδα. Εκεί, που το κλίμα είναι επιχειρησιακό και νοσηλευτές”αστροναύτες” με νεοαποκτημένα μηχανήματα υψηλής ροής οξυγόνου (high flow) μάχονται να σε απομακρύνουν από τη διασωλήνωση.
17 ημέρες δικού τους αγώνα για το δικό μου οξυγόνο.
Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου έναν ένα ξεχωριστά. Τους γιατρούς μου Μαρία Δαφνή, Φωτεινή Τσιουραντάνη, Ζωή Προγκάκη, Νίκο Φέτση, Δανιήλ Ναζαρη, Βασιλική Παπανικολάου , Μιχάηλ Κοκκινοπλίτη καθώς και τον προσωπικό γιατρό και φίλο Τάκη Μπεχράκη.
Τους νοσηλευτές Ελένη Μαρκοπούλου, Αγγελική Ζουλάκη, Πηνελοπη Δαγρέ, Αναστασία Συρογιάννη, Χρυσοβαλάντη Πατηθρα, Ειρήνη Γαλάνη, Άννα Τσιάρα ,Αναστασία Κούτρα, Ελευθερία Πλατιά, Ευαγγελία Γατζούδη, Ελεάνα Κώτση, Σοφία Παπαγεωργίου, Κατερίνα Παππά, Ελένη Γυριχίδη και Κατερίνα Γιωτοπούλου.
Ευχαριστώ τους φίλους μου που ήταν δίπλα μου στα τόσο δύσκολα, πολύτιμους συνεργάτες, νέους και παλιούς που μου κρατούσαν το χέρι από μακριά, που δεν με άφησαν μόνο ούτε ένα λεπτό.
Ευχαριστώ την οικογένεια μου και ειδικά τη Χριστίνα μου, που παραμένει δίπλα μου ακλόνητη.
Εύχομαι Καλή Ανάσταση σε όλους με υγεία :το απόλυτο αγαθό».
Σχόλια για αυτό το άρθρο