Ορέστης Τζιόβας: «Είμαι πιο κοντά στην κωμωδία ως άνθρωπος»

Ο Ορέστης Τζιόβας κέρδισε τις εντυπώσεις από την πρώτη του εμφάνιση. Γοητευτικός και ταλαντούχος, συνεχίζει να κερδίζει τις εντυπώσεις με τις ερμηνείες του και στο δράμα και στην κωμωδία. Κάθε ρόλος που υποδύεται, γίνεται ορόσημο για την καλλιτεχνική του διαδρομή. Αυτή την περίοδο βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, με το διαχρονικό έργο του Γιώργου Διαλεγμένου “Χάσαμε τη θεία, στοπ” που σκηνοθέτησε ο ασταμάτητος Χρήστος Τριπόδης. Η παράσταση μετά την επιτυχία που σημείωσε το καλοκαίρι, ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Κολοσσαίον και στη συνέχεια, θα παρουσιαστεί στο νέο θέατρο της Αθήνας, το “Φιλίπ” στην Κυψέλη. Ο Ορέστης Τζιόβας σε αποκλειστική συνέντευξη,  μου μίλησε για την παράσταση, για αγαπημένους ρόλους που έχει υποδυθεί, για το ρόλο που παίζει ο έρωτας στη ζωή της, τη Θεσσαλονίκη, τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια και πολλά άλλα.

Πρώτα απ’ όλα μιλάμε για έναν εξαιρετικό συγγραφέα, του οποίου το συγγραφικό έργο έχει εξυψωθεί από πολλούς ειδικούς του θεάτρου. Επίσης είχα ξανά συνεργαστεί με τον Χρήστο Τριπόδη σε μια δική του παραγωγή, οπότε ήξερα πως θα υπάρχει ένα ασφαλές πλαίσιο. Τέλος, οι συνεργάτες ήταν άνθρωποι που θαύμαζα ( χωρίς να έχω ξανά συνεργαστεί βέβαια μαζί τους) και καθώς φαίνεται, δικαιώθηκα από αυτήν τη επιλογή.

Ο ρόλος που κλήθηκα να ερμηνεύσω είναι ο Θανάσης, ένας αρκετά αντιπροσωπευτικός Έλληνας της εποχής του 50’. Τεμπέλης, φυγόπονος, ευθυνόφοβος και άξεστος. Ζει μέσα σε μια τεράστια φτώχεια, μαζί με την σύζυγό του Ουρανία, και έχουν αναλάβει την φροντίδα της μελλοθάνατης θείας της Ουρανίας, ελπίζοντας να τους συμπεριλάβει στη διαθήκη της. Αλλά ο θάνατός της, πυροδοτεί μια έκρηξη καθόλου αναμενόμενη και ερχόμαστε στο δια ταύτα.

Η φτώχεια και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα φτωχό ζευγάρι, δεν έχουν αλλάξει πολύ στο σήμερα,καθώς και η ελπίδα να κληρονομήσουμε την περιουσία κάποιου συγγενή μας ως σανίδα σωτηρίας, είναι καταστάσεις παρόμοιες με το σήμερα. Για εμένα, η ουσία του έργου, είναι το πώς η επιβίωση ορίζει τον ηθικό μας άξονα και τις αξίες μας.

Καταρχάς γιατί είναι ένας πανέμορφος τόπος. Επίσης, από τα παλιά χρόνια των θρυλικών ηθοποιών της Ελλάδας, καλώς ή κακώς έχει περαστεί στην αντίληψη των ανθρώπων πώς το να παίξει ένας ηθοποιός στην Επίδαυρο είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα που μπορεί να καταφέρει. Το σημαντικότερο όμως για εμένα, είναι η ιστορία αυτού του θεάτρου που μετράει πάνω από 2.000 χρόνια.

Δεν θα έλεγα πως υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος ρόλος που θα ήθελα οπωσδήποτε να ερμηνεύσω. Με εξιτάρει κάθε καινούργιος ρόλος στο θέατρο.

Πεισματάρης, εργατικός, παρορμητικός, ενθουσιώδης, αστείος και γενικώς, ένας δύσκολος άνθρωπος.

Θα έλεγα πως είμαι πιο κοντά στην κωμωδία ως άνθρωπος, γιατί έχω αρκετό χιούμορ και μου αρέσει να το εκφράζω. Νομίζω πως είμαι κυρίως ένας φωτεινός και θετικός άνθρωπος. Φυσικά όμως, η ζωή μου έχει και τη δραματική της πλευρά και παίρνω και από εκεί υλικό για τους πιο δραματικούς ρόλους.

Καλογραμμένο κείμενο που έχει κάτι να πει, ικανό σκηνοθέτη, καλούς συνεργάτες.

Ναι, υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι με τους οποίους θα ήθελα και δεν έχει τύχει να συνεργαστώ. Όμως η ζωή με έχει εκπλήξει ευχάριστα πολλές φορές σε συνεργασίες που δεν το περίμενα.

-Για μένα ο έρωτας δεν έχει να κάνει μόνο με τους ανθρώπους. Ερωτεύομαι τη δουλειά μου, καταστάσεις, τη ζωή την ίδια. Οπότε ο έρωτας για μένα, είναι ζωτικής σημασίας.

Το μεγαλύτερό μου χάρισμα είναι η θετικότητα. Επιλέγω να βλέπω τη θετική πλευρά των καταστάσεων και της ζωής γενικότερα.

Εκτός του ότι έχω ρισκάρει τη ζωή μου για να σώσω τη ζωή κάποιου άλλου, το μεγαλύτερο ρίσκο που παίρνω καθημερινά, είναι να επενδύω στον έρωτα.

Προσπαθώ να μην την θυμάμαι.

Ο Χάλιντ στο “Σφαγείο”, ο Ζαν στην “Δεσποινίδα Τζούλια”, ο Κωνσταντίνος στο “Πάρκινγκ”, ο Σκηνοθέτης-Ριχάρδος στο “Ριχάρδος ΙΙΙ*” και φυσικά ο Μπρικ από τη “Λυσσασμένη Γάτα”.

Πολλές φορές άθελά μου, κάποιες φορές εν γνώσει μου. Δεν γίνεται στη ζωή να τους έχεις όλους ευχαριστημένους.

Φυσικά. Είναι μέρος της διαδικασίας. Τους έχω συγχωρέσει όλους.

Αμέτρητα. Καλό είναι να αρκούμαστε σε όσα έχουμε και να τα εκτιμάμε.

Η θάλασσα, η ιστορία της αλλά περισσότερα απ’ όλα, οι άνθρωποι.

Αρχικά, όποιος δει την παράσταση θα γελάσει, θα σκάσει το χειλάκι του. Θεωρώ πολύ σημαντικό σε μια παράσταση να μπορείς ταυτόχρονα να γελάς και να προβληματίζεσαι.

Θεατρικά, θα συνεχίσει το “Χάσαμε την θεία στοπ” στο ολοκαίνουργιο θέατρο Φιλίπ στην Κυψέλη, με δύο αντικαταστάσεις στους ρόλους της Ουρανίας (Αντριάνα Ανδρέοβιτς) και του έμπορα (Βασίλης Γιαννέλος). Από Γενάρη θα βρίσκομαι στο Σύγχρονο Θέατρο στο “Ένα ψέμα του μυαλού” του Σαμ Σέπαρντ, σε σκηνοθεσία Ελένη Σκότη. Τηλεοπτικά είμαι σε συζητήσεις με μια μεγάλη παραγωγή. Τέλος, υπάρχουν και κινηματογραφικά σχέδια, τα οποία δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να αποκαλύψω.