ΤΩΡΑ |
Πέτρος Ζούλιας: ένα όνομα που είναι πλέον συνώνυμο με το ποιοτικό, το συγκινητικό, το αληθινό θέατρο. Ένας σκηνοθέτης που έμαθε να βαδίζει με σεβασμό, να στέκεται με ταπεινότητα απέναντι στον συγγραφέα, να αγαπά τους ηθοποιούς του και να τιμά βαθιά το κοινό που τον ακολουθεί σε κάθε του δημιουργία. Αυτός είναι ο Ζούλιας: ο σκηνοθέτης που δεν παραχαράσσει, δεν επιβάλλεται, δεν πειράζει το έργο- αντιθέτως, το φωτίζει με την ψυχή του, αναδεικνύει την ουσία του και το χαρίζει στο κοινό του με μια αλήθεια συγκινητική. Οι παραστάσεις του δεν είναι απλώς επιτυχίες, είναι σταθμοί στη θεατρική πορεία του τόπου μας. Από έργο σε έργο με την αίσθηση του μέτρου, με το καλλιτεχνικό του ήθος και τη σπάνια ικανότητά του να συνταιριάζει την κλασική γραφή με τη σύγχρονη ευαισθησία, ο Πέτρος Ζούλιας καταθέτει πάντοτε μια πρόταση που συγκινεί, που ενώνει, που κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί εκείνος σκηνοθετεί με την καρδιά του! Για αυτό και είναι τόσο αγαπητός! Γιατί οι ηθοποιοί τον εμπιστεύονται σαν φίλο και καθοδηγητή, το κοινό τον ακολουθεί σαν συνοδοιπόρο και η θεατρική μας σκηνή τον τιμά σαν έναν από τους καλύτερους που διαθέτει σήμερα. Είναι ένας άνθρωπος καλός, απλός, σεμνός που ποτέ δεν καυχιέται για τις επιτυχίες του- κι, όμως, οι ίδιες οι επιτυχίες τον υμνούν! Αυτή την περίοδο στο Βασιλικό Θέατρο θριαμβεύει με τη μεγάλη του δημιουργία ”Μια ζωή”, με την σπουδαία Νένα Μεντή σε μια παράσταση που συγκινεί, που ενώνει γενιές, που μιλά για την ανθρώπινη ύπαρξη με λόγια βαθιά… Και όταν οι παραστάσεις ολοκληρωθούν στη Θεσσαλονίκη, το έργο θα ταξιδέψει και πάλι στην Αθήνα, συνεχίζοντας να αφήνει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του. Ο Πέτρος Ζούλιας δεν είναι απλώς ένας σκηνοθέτης- είναι ένας ποιητής της σκηνής, ένας μάστορας της θεατρικής ψυχής, ένας δημιουργός που μας θυμίζει με κάθε του έργο πως το θέατρο είναι πράξη αγάπης, γιορτή συνάντησης και προσφοράς. Γι’ αυτό και είναι ο σκηνοθέτης της καρδιάς μας!
– Γιατί έγινες σκηνοθέτης;
Είμαι άνθρωπος πολύ της ιστορίας, της αφήγησης του παραμυθιού. Aπό μικρός έγραφα. Αυτή ήταν η πρώτη μου έκφραση, μοναχική αλλά πολύ ουσιαστική. Το δεύτερο που εξακολουθεί να με ενδιαφέρει είναι η σύνθεση και η σκηνοθεσία είναι σύνθεση. Το τρίτο βασικό χαρακτηριστικό είναι η βαθιά μου αγάπη για τον άνθρωπο! Το θέατρο είναι ουμανιστική, ανθρωποκεντρική τέχνη και επικοινωνιακή πράξη. Aπό την άλλη πιστεύω ότι κάποια πράγματα κάπου τα επιλέγουμε αλλά και μας επιλέγουν… Έρχονται πολλές φορές παραστάσεις, ηθοποιοί, προκλήσεις στο δρόμο μου και προσπαθώ όταν παρουσιάζονται να μην τα αφήνω και να τα συμπεριλαμβάνω στη δουλειά μου. Κλείνω 30 χρόνια φέτος σταθερής παρουσίας στο θεατρικό γίγνεσθαι! Ευγνωμονώ τους τόσο σπουδαίους ηθοποιούς που θεωρώ ότι με προχώρησαν ως άνθρωπο και κυρίως ως σκηνοθέτη…
– Τι είναι για εσένα το θέατρο;
Είναι μεγάλο πια κομμάτι της ζωής μου. Είναι υπαρξιακό θέμα. Ζω για το θέατρο, ζω από το θέατρο. Δεν νομίζω ότι μπορεί να σταματήσει η βαθιά αυτή εξάρτηση με αυτό το αντικείμενο…
– Έχεις συνεργαστεί με τους πιο σπουδαίους ηθοποιούς της ελληνικής σκηνής, αλλά μούσες σου κατά κύριο λόγο είναι δύο κυρίες του θεάτρου, η Ρένη Πιττακή και ιδιαίτερα η Νένα Μεντή. Για ποιο λόγο;
Με την Νένα μας συνδέει η αγάπη για το ελληνικό λαϊκό θέατρο! Είμαστε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι, αλλά ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Ζήσαμε πολλές επιτυχίες και τώρα ζούμε το ”Μια ζωή” (σ.σ μεγάλος θρίαμβος!). Με την Ρένη υπάρχει μια βαθιά φιλία και αγάπη. Με γοήτευσε πάρα πολύ η πρώτη μας συνεργασία που ήταν ”Τα έξι μαθήματα χορού σε έξι εβδομάδες” του Ρίτσαρντ Αλφιέρη, ένα έργο που το ξαναπαρουσιάζουμε ανανεωμένο μετά από 17 χρόνια στην Αθήνα και μετά σου το δίνω ως είδηση, πρώτα σε σένα- γιατί σε εκτιμώ πάρα πολύ ως δημοσιογράφο, ειδικά για το Cosmopoliti- θα το φέρουμε και στη Θεσσαλονίκη.
– Tο ”Μια ζωή” πώς το εμπνεύστηκες; Είναι ένα έργο που αφορά τον καθημερινό άνθρωπο της διπλανής πόρτας, την επιβίωσή του στην καθημερινότητα και την αγωνία του για το παρόν και το μέλλον. Αυτή δεν είναι με λίγα λόγια η υπόθεσή του;
Από την Νένα! Η Νένα με το δαιμονικό της ένστικτο εδώ και πολλά χρόνια με έσπρωχνε να γράψω ένα πρωτότυπο έργο που θα βασίζονταν στη ζωή μιας όχι επώνυμης εμβληματικής γυναίκας, όπως τότε που κάναμε την Μαρίκα Κοτοπούλη και την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου αλλά ένα έργο που θα εξέφραζε τους καημούς, τις χαρές, την καθημερινότητα ενός ανθρώπου της διπλανής πόρτας που συναντιέται με τα μεγάλα πολιτικά γεγονότα που σφράγισαν την πατρίδα μας τα τελευταία 80 χρόνια στην ηλικία της κυρίας Ελένης της μοδίστρας. Πολλές φορές είπαμε με την Νένα ότι το έργο μας είναι πολιτικό και γι’ αυτό μη συγκρίσιμο με την έννοια ότι το πολιτικό θέατρο εκλείπει. Βγήκε από το κείμενο μέσα, έπειτα από πολλές συναντήσεις, συζητήσεις βραδινές με την Νένα, όπου ο καθένας έβγαζε την ψυχή του. Τις στιγμές αυτές έγινε ένα διαπροσωπικό παιχνίδι εξομολογήσεων…
-Πώς προσεγγίζεις σκηνοθετικά το εκάστοτε έργο που ανεβάζεις;
Με μεγάλο σεβασμό στη δραματουργία και με αγάπη για το συγγραφέα και τους ηθοποιούς. Δεν είμαι σκηνοθέτης μανιέρας και χαίρομαι πάρα πολύ που έχω υπηρετήσει όλα τα είδη θεάτρου με επιτυχία ευτυχώς. Δεν πιστεύω ότι τα έργα πρέπει να τα φέρνουμε στα μέτρα μας. Λέω πάντα ότι , αν κάποιος θέλει δημιουργικά να ξεπεράσει τον συγγραφέα μπορεί να υπογράψει ένα δικό του έργο…
– Θα ήθελες να συνεργαστείς με κάποιους από τους παλαιούς ένδοξους ηθοποιούς που δεν βρίσκονται πια εν ζωή;
Μεγάλη μου αδυναμία ήταν και είναι η Έλλη Λαμπέτη! Επίσης, θα ήθελα πολύ να σκηνοθετήσω την Τζένη Καρέζη, τον Δημήτρη Χορν, την Κατίνα Παξινού και την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
– Ποιο έργο θέλεις πολύ να κάνεις;
Θα ήθελα να κάνω μια τραγωδία γιατί είναι μια εμπειρία που μου λείπει και είναι και η μόνη. Έχω καταπιαστεί με όλα τα είδη θεάτρου και έχω δουλέψει σε μικρά και μεγάλα θέατρα. Η Επίδαυρος, όμως, είναι ένας χώρος ιερός, μια μετάβαση σε άλλα επίπεδα…
– Σε ποιο σημείο πιστεύεις ότι βρίσκεται το θέατρο στην Ελλάδα; Μπορεί να συναγωνιστεί τα αντίστοιχα του West End, του Βερολίνου και του Παρισιού;
Θα ήθελα να είναι πιο ισχυρή η θεατρική παιδεία και εννοώ το εκπαιδευτικό κομμάτι. Πιστεύω , ότι στο εξωτερικό και οι σκηνοθέτες και οι ηθοποιοί διαθέτουν ένα άλλο οπλοστάσιο γνώσεων και τεχνικής!
– Σε πόσο σημαντική θέση τοποθετείς τη δουλειά μέσα στη ζωή σου;
Δυστυχώς για εμένα είναι προτεραιότητα…
– Κάθε σεζόν βρίσκεσαι σε πλήρη επαγγελματικό οργασμό, σκηνοθετώντας τουλάχιστον δύο με τρία έργα. Έχεις προσωπικό χρόνο;
Μου λείπει πολύ ο διάλογος με τον εαυτό μου. Έχω τη Μήλο που είναι το καταφύγιό μου κάθε καλοκαίρι και ένα διάστημα μπορώ να με συναντήσω. Κατά τα άλλα, έχω δύο κόρες που τις υπεραγαπώ και μία σύντροφο την Τζέλα που μεγαλώνοντας προσπαθώ να είμαι πολύ περισσότερο κοντά της από ό,τι στο παρελθόν.
– Πώς θα χαρακτήριζες τον Πέτρο Ζούλια ως άνθρωπο και ως σκηνοθέτη;
Νομίζω ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος, φοβερά ανασφαλής, αγχώδης και ευαίσθητος . Ως σκηνοθέτης λειτουργεί πολύ ο άνθρωπος. Δεν τα ξεχωρίζω αυτά τα δύο. Εγώ είμαι, όταν μπαίνω στην πρόβα. Δεν παριστάνω κάποιον άλλο… Αυτό το ξέρουν όλοι!
Σχόλια για αυτό το άρθρο