ΤΩΡΑ |
Σε έναν κόσμο όπου η τέχνη συχνά δοκιμάζεται από την αμείλικτη λογική της παραγωγής, ο Βασίλης Τριανταφύλλου από τη νέα γενιά των ηθοποιών στέκεται ως φωτεινή εξαίρεση- ως ένας δημιουργός που τολμά να κυνηγήσει το αληθινό, το άφθαρτο, το ουσιαστικό. Με μια τόλμη που δεν φοβάται το οικονομικό ρίσκο αλλά το αγκαλιάζει ως απαραίτητο τίμημα για να γεννηθεί κάτι βαθιά καλλιτεχνικό, οραματίστηκε και δημιούργησε τον δικό του χώρο , το Nous-CreativeSpace- έναν τόπο όπου το θέατρο δεν παράγεται, αλλά ανασαίνει, όπου οι ιδέες δεν καταπίνονται από συμβάσεις, αλλά ανθίζουν… Με πίστη ακλόνητη ότι η τέχνη οφείλει να ταράζει, να λυτρώνει, να θέτει ερωτήματα που σφηνώνονται στην ψυχή, ανέβασε το ”Lacrimosa ή Το απέπρωτο”του ιδιοφυούς Θανάση Τριαρίδη. Ένα έργο που δεν αφήνει κανέναν ατάραχο, ένα έργο- καθαρτήριο, που απαιτεί από τον θεατή να κοιτάξει κατάματα ό,τι συνήθως αποφεύγει… Και ο Βασίλης, με την αφοσίωση και το ήθος του στάθηκε στο ύψος αυτής της πρόκλησης, αποδεικνύοντας πως δεν αναζητά απλώς ρόλους, αλλά ουσία. Δεν επιδιώκει απλώς να ανέβει στη σκηνή, αλλά να την κατακτήσει με αλήθεια. Και μέσα από αυτή τη διαδρομή αυτογνωσίας και καλλιτεχνικής ωρίμανσης, ο Βασίλης Τριανταφύλλου αποκρυσταλλώνει μια αισθητική που πατά γερά στην υποκριτική τεχνική, στη σωματικότητα, στον παλμό της ρυθμολογίας, στη σύνδεση εσωτερικού μονολόγου και εξωτερικής δράσης. Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από λεπτομέρεια ,από ακρίβεια, από εκείνο το σμιλεμένο παιχνίδι φωτός και σκιάς που μόνο ένας ηθοποιός με υψηλή αντίληψη της δραματουργίας μπορεί να προσφέρει. Δεν εκτελεί απλώς μια σκηνική πράξη- τη διαμορφώνει, την ταξινομεί, την ερμηνεύει με εργαλεία της σύγχρονης υποκριτικής, αφήνοντας τον θεατή να νιώσει την ένταση πίσω από κάθε παύση και τη δόνηση πίσω από κάθε λέξη. Το Φεβρουάριο, συνεχίζοντας την καλλιτεχνική του πορεία με ακόμη μεγαλύτερη τόλμη, θα ανεβάσει την ”Ανάσταση” του Λέοντος Τολστόι, σε σύγχρονη δραματουργική διασκευή της Δάφνης Λιανάκη. Μια επιλογή που μαρτυρά την υψηλή του φιλοδοξία, την επιθυμία του να συνομιλήσει με κορυφαία κλασικά κείμενα του παγκόσμιου λογοτεχνικού κανόνα. Ο Τολστόι είναι ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όλων των εποχών, απαιτεί βαθιά ηθική και ψυχολογική προσέγγιση- ο Βασίλης δείχνει έτοιμος να αναμετρηθεί με το ηθικό βάρος, την πνευματικότητα, τις υπαρξιακές ρωγμές του έργου. Μια αναμέτρηση που μόνο ένας ηθοποιός με αληθινή πνευματική εγρήγορση επιχειρεί. Η πορεία του, ήδη φωτεινή, δείχνει έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να διακινδυνεύσει για να υπερασπιστεί την τέχνη όπως πρέπει να είναι: ζωντανή, ανήσυχη, καυστική, λυτρωτική. Έναν καλλιτέχνη που τιμά τη δραματουργία, διευρύνει τη θεατρική γλώσσα και διεκδικεί την αλήθεια με όλα τα εκφραστικά του όργανα. Κι αυτό τον καθιστά άξιο κάθε επαίνου- και κάθε μεγάλης προσδοκίας για όσα ακόμη πρόκειται να δημιουργήσει!
– Δημιούργησες το δικό σου πολιτιστικό πολλαπλό χώρο στο κέντρο της Αθήνας το Nous-Creativespace με σκοπό να…
Να υπάρχει ένας χώρος που δεν φοβάται την έρευνα. Ήθελα ένα σπίτι για τις ιδέες, για πρόβες, για συναντήσεις, για ανθρώπους που θέλουν να δημιουργήσουν χωρίς να τους καταπίνει η λογική της παραγωγής. Ένα χώρο όπου μπορείς να αποτύχεις, να ξαναπροσπαθήσεις και να γεννήσεις κάτι αληθινό.
– Ήταν ένα όνειρό σου που πήρε σάρκα και οστά μετά από πολύ κόπο με οικονομικό ρίσκο παράλληλα;
Απόλυτα. Ήταν μια απόφαση που δεν έβγαζε κανένα οικονομικό νόημα, αλλά έβγαζε βαθιά καλλιτεχνικό. Ένας χώρος είναι πάντα ευθύνη· σε βάζει σε μια συνεχόμενη μάχη. Αλλά προτίμησα να ρισκάρω τώρα, όσο έχω ακόμη το θάρρος της ηλικίας και την ανάγκη να δημιουργώ χωρίς “εγκεκριμένες” συνθήκες.
– Το ”Lacrimosa ή το Απέπρωτο”, τι σε έκανε να το ανεβάσεις;
Η ανάγκη να μιλήσω για τον άνθρωπο που βουλιάζει στις εμμονές του. Το έργο έχει μια σκοτεινή, σχεδόν τελετουργική ενέργεια που με τράβηξε αμέσως. Και κυρίως με ενδιέφερε η σχέση του με την ενοχή, με το αναπόφευκτο. Είναι ένα έργο που δεν σε αφήνει καθόλου ήσυχο.
– Πώς είναι ο Θανάσης Τριαρίδης ως συγγραφέας και ως άνθρωπος;
Ο Τριαρίδης είναι ένας άνθρωπος βαθιά ανήσυχος – και αυτό φαίνεται στα κείμενά του. Δεν γράφει για να “ευχαριστήσει”. Γράφει για να ταράξει. Ως άνθρωπος είναι γενναιόδωρος, άμεσος, απαιτητικός με την ουσία και όχι με τις φόρμες. Με εμπιστεύτηκε από την πρώτη στιγμή και αυτό για μένα ήταν τεράστια ευθύνη.
– Ο Χρήστος Καρασαββίδης ως σκηνοθέτης;
Ο Χρήστος είναι από τους σκηνοθέτες που δεν σου επιτρέπουν να βολευτείς. Ξέρει τι θέλει, αλλά κυρίως ξέρει πώς να σε οδηγήσει να το ανακαλύψεις μόνος σου. Έχει χιούμορ, έχει τόλμη και δουλεύει με ακρίβεια χειρουργείου. Είναι από τους ανθρώπους που σε κάνουν καλύτερο.
– Γιατί χαρακτηρίζετε το έργο ως ”μαύρη τελετουργία”;
Γιατί δεν είναι απλώς μια ιστορία. Είναι μια διαδικασία. Ένα καθαρτήριο. Ο θεατής δεν μπαίνει να δει κάτι· μπαίνει να περάσει μέσα από κάτι. Και το σκοτάδι —το ψυχικό σκοτάδι— είναι αναπόφευκτο κομμάτι αυτής της διαδρομής.
– Πόσο σκληρός και βίαιος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος;
Όσο νιώθει ότι δεν τον βλέπουν. Η αόρατη βία είναι η πιο επικίνδυνη: αυτή που δεν κραυγάζει. Το έργο μιλάει γι’ αυτό το “απέπρωτο” της ανθρώπινης βαρβαρότητας, όταν πάψουμε να ακούμε τον άλλον…
– Εσύ ως ψυχοσύνθεση είσαι τελείως αντίθετος από τον ήρωα του έργου. Πώς κατάφερες να τον ισορροπήσεις θεατρικά;
Με το να μην τον κρίνω. Να τον δω ως έναν άνθρωπο που προσπαθεί να επιβιώσει με τα τραύματά του. Έπρεπε να βρω μέσα μου εκείνα τα μικρά, άβολα κομμάτια που όλοι έχουμε και συνήθως κρύβουμε. Δεν τον έπαιξα· έγινα ο ήρωας.
– Είσαι από τους ανθρώπους που βρίσκουν καταφύγιο στην οικογένεια;
Ναι. Η οικογένεια είναι το σημείο αναφοράς μου. Ειδικά σε αυτή τη δουλειά, που είναι γεμάτη αβεβαιότητες.
– Σε ποιες αξίες πιστεύεις;
Στην εντιμότητα, στην ευθύνη, στην επιμονή και στην καλοσύνη. Και στην τέχνη που δεν κοροϊδεύει τον θεατή.
– Τι σε κάνει χαρούμενο στην καθημερινότητά σου;
Οι μικρές ρουτίνες: ο καφές το πρωί, μια πρόβα που κυλάει καλά, μια συζήτηση που ανοίγει δρόμους. Και η αίσθηση ότι χτίζω κάτι, έστω και αργά…
– Τι σε τρομάζει στη ζωή σου;
Η ακινησία. Να νιώσω ότι σταματάω να εξελίσσομαι. Και η απώλεια των ανθρώπων μου, φυσικά.
– Είσαι άνθρωπος που κοιτάζει στο μέλλον ή ζει έντονα το παρόν;
Προσπαθώ να ζω στο παρόν, αλλά το μυαλό μου τρέχει πάντα μισό βήμα μπροστά. Η δημιουργία απαιτεί και τα δύο: όραμα και γείωση.
– Το θέατρο τι είναι για εσένα;
Ο πιο ειλικρινής τρόπος να μιλήσουμε για όσα δεν λέμε. Είναι ανάγκη, όχι επιλογή.
– Στην τηλεόραση θα σε δούμε;
Ίσως, αν βρεθεί κάτι που να έχει αλήθεια και ενδιαφέρον. Δεν αποκλείω τίποτα, αλλά δεν είναι αυτοσκοπός.
– Ετοιμάζεις κάτι καινούργιο;
Ναι, και είναι κάτι που με συγκινεί βαθιά. Αυτή την περίοδο σκηνοθετώ την «Ανάσταση» του Λέων Τολστόι — μια σύγχρονη διασκευή που υπογράφει η Δάφνη Λιανάκη και δουλεύουμε μαζί εδώ και καιρό. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα το Φεβρουάριο, κάθε Σάββατο και Κυριακή, στην κεντρική σκηνή του Noūs. Είναι ένα έργο που με απασχόλησε προσωπικά και καλλιτεχνικά, και ανυπομονώ να το μοιραστώ με το κοινό. Πολύ σύντομα θα υπάρξουν και επίσημες ανακοινώσεις.
Σχόλια για αυτό το άρθρο