Πηνελόπη Μαρκοπούλου: «Για μένα “Το πάρτυ” είναι η ίδια η ζωή»

Την χαρακτηρίζει η ποιότητα. Τόσο στη στάση ζωής της όσο και στις καλλιτεχνικές της επιλογές και αναζητήσεις της. Η εκλεκτή ηθοποιός Πηνελόπη Μαρκοπούλου δεν παρέκκλινε ποτέ από την πορεία που χάραξε από τα πρώτα της κιόλας βήματα στο θεατρικό σανίδι, συνεργάστηκε με μερικά από τα πιο καταξιωμένα ονόματα σκηνοθετών και των συναδέλφων της και έπαιξε σημαντικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους της παγκόσμιας δραματουργίας. Προτιμά την ουσία της Τέχνης της και όλες οι επιλογές της έχουν τη σφραγίδα της ποιότητας. Αυτή την περίοδο, στη ζωή της κυριαρχεί ένα “Πάρτυ” όπως είναι ο τίτλος της επιτυχημένης παράστασης που πρωταγωνιστεί στο θέατρο Άνεσις σε σκηνοθεσία του άξιου Νικορέστη Χανιωτάκη. Πριν απολαύσετε την Πηνελόπη Μαρκοπούλου στο “Πάρτυ”, γνωρίστε την μέσα από την παρακάτω αποκλειστική συνέντευξη.

ΣχετικάΆρθρα

Δύο Μαύρα Πουκάμισα: Τι θα δούμε στην πρεμιέρα

-Πού γεννήθηκες και πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια;

Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στην Ιεράπετρα. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ παιδικά σε σχέση με τα χρόνια των παιδιών σήμερα. Πολύ παιχνίδι έξω στη γειτονιά, δεν είχαμε και πολλές επιλογές αλλά ήμασταν ευτυχισμένα παιδιά. Παίζαμε τους Μυστικούς 7, μέχρι και δεντρόσπιτο είχαμε φτιάξει. Στην Πέμπτη Δημοτικού ήρθε η σειρά του αθλητισμού και του άλματος σε ύψος. Πολλά χρόνια μπες βγες στα στάδια, καθημερινές προπονήσεις ώσπου εξελίχθηκε σε πρωταθλητισμό. Γι΄αυτό και η Γυμναστική Ακαδημία ήταν ένα επακόλουθο της ενασχόλησής μου με τον αθλητισμό.

-Ποια ήταν τα καλλιτεχνικά σου είδωλα ως παιδί;

Τα πρότυπα μου ήταν στον αθλητισμό η Βουλγάρα άλτρια του ύψους Στέφκα Κονσταντίνοβα, που μεγαλουργούσε εκείνα τα χρόνια και στην Τέχνη ο Βρετανός ηθοποιός Ντάνιελ Ντέι Λούις. Όταν πολύ αργότερα, σε μια παράσταση συνεργάστηκα με τον Γιάννη Φέρτη, είπα μέσα μου: “Ναι, αυτός ο άνθρωπος είναι πρότυπο για μένα”

-Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδες στο θέατρο;

Στην Ιεράπετρα των παιδικών μου χρόνων, δεν υπήρχε θέατρο. Πρώτη φορά είδα θέατρο στα 16 μου. Καλοκαίρι στην Ιεράπετρα, στο προαύλιο ενός σχολείου. Την Τζένη Καρέζη ως Μήδεια. Ακόμα την θυμάμαι!

– Tι σου έκανε εντύπωση στο «Πάρτυ»;

“Το πάρτυ” της Sally Potter είναι ένα καταπληκτικό αγγλικό έργο, πολύ σύγχρονο, γράφτηκε το 2017 εν μέσω brexit. Ένα έργο βαθιά ανθρώπινο που θίγει ζητήματα όπως τον έρωτα μεταξύ δύο γυναικών και την προσπάθειά τους για οικογένεια, τι σημαίνει για ένα ζευγάρι να θυσιάζει ο ένας τα πάντα για την ευημερία του άλλου, η αλήθεια που αρνείται να ειπωθεί ακόμα και στις πιο στενές σχέσεις, καριέρα και προσωπική ζωή και άλλα πολλά μικρότερα θέματα μέσα στα μεγαλύτερα. Το έργο λοιπόν με τράβηξε αρκετά γιατί είναι μεγάλη πρόκληση να καταφέρεις να συνομιλήσεις σκηνικά με αυτά που αφορούν όλους μας τόσο άμεσα όπως τα γράφει η Ρotter. Η Τζάνετ που υποδύομαι, είναι ένα κωμικοτραγικό πρόσωπο που έχει φτάσει στην κορυφή της επαγγελματικής της καριέρας και καλώντας τους φίλους της στο σπίτι να το γιορτάσουν, δρέπει τις δάφνες της αφοσίωσής της στην πολιτική.

-Σύστησέ μας το ρόλο σου.

Ο ρόλος μου, η Τζάνετ, είναι παντρεμένη με τον Μπιλ. Πρόκειται για μία μάχιμη πολιτικό της αντιπολίτευσης, αφοσιωμένη εξ ολοκλήρου στην πολιτική της καριέρα, στον τομέα της υγείας. Είναι ένας ρομαντικός άνθρωπος, αριστεροκεντρώων πεποιθήσεων που πιστεύει στη δημόσια υγεία και στο δικαίωμα όλων των ανθρώπων να έχουν πρόσβαση σε αυτό το αγαθό. Την εξοργίζει η φτώχια, οι ανισότητες, η αδικία. Είναι μια γυναίκα πολιτικός μέσα σε ένα ανδροκρατούμενο τοπίο, οπότε μπορούμε να καταλάβουμε και τη δυναμικότητά της.

-Πώς είναι να σε σκηνοθετεί ο Νικορέστης Χανιωτάκης;

Ο Νικορέστης είναι ένας αεικίνητος άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης. Με γοητεύει η ευγένειά του και η αγάπη του για το θέατρο. Δίνει ελευθερία στον ηθοποιό, δεν προσπαθεί να σε βάλει σε πιο στενά παπούτσια να κάνεις κάτι που νιώθεις ξένο προς εσένα όπως στο δικό μας έργο που είναι απόλυτα ρεαλιστικό με πολύ σημαντικές επισημάνσεις. Είναι ένας βαθιά αισιόδοξος άνθρωπος και χαίρομαι πολύ που συναντήθηκα μαζί του.

-Γιατί να δούμε το «Πάρτυ»;

Το καλύτερο θα είναι οι θεατές να πουν τι είναι αυτό που τους κέντρισε, ερέθισε ή προβλημάτισε στην παράσταση μας. Θα ήταν αδόκιμο να μιλήσω για κάτι τέτοιο τη στιγμή που βρίσκομαι μέσα σε αυτό. Μπορώ όμως να πω, ότι διαβάζοντας το έργο ως ηθοποιός, για μένα “Το πάρτυ” είναι η ίδια η ζωή.

-Πώς ήταν η θεατρική σου εμπειρία τη φετινή σεζόν από τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο», ένα έργο ρεπερτορίου και τη «Συμμορία του μεσονυκτίου», μια παράσταση για παιδιά.

Ήταν μεγάλη ευτυχία η συνεργασία μου με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, η συνάντησή μου ξανά μετά από χρόνια με την Μαρία Ναυπλιώτου και τον Ηλία Μελέτη, η γνωριμία μου με νέους υπέροχους ηθοποιούς και συναδέλφους. Η “Φιλουμένα” με έβγαλε από την καταβύθιση που με είχε ρίξει η εποχή του κορωνοϊού. Όπως έριξε και πολλούς άλλους συναδέλφους που έκαναν μόνο θέατρο. “Η συμμορία του μεσονυχτίου” με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Δεγαϊτη, με έφερε σε επαφή με το μαγικό κόσμο των παιδιών σε καθημερινή βάση. Οι παραστάσεις κάθε μέρα για σχολεία, είναι τρομερό μάθημα για τον ηθοποιό.

-Υπάρχουν έργα ή ρόλοι που έχεις ονειρευτεί να παίξεις;

Αυτό που ονειρεύομαι και θέλω, είναι αυτή η τρέλα που έχω για το θέατρο να μην κοπάσει ποτέ. Με ενδιαφέρουν περισσότερο οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάζομαι. Να μπορώ να κατανοήσω, να εμπιστευτώ, να συμπλέουμε όλοι μαζί στον ίδιο στόχο, να υπάρχει κοινός κώδικας υποκριτικής. Αυτά με ενδιαφέρουν. Βέβαια, δεν σου κρύβω, ότι η Ανδρομάχη είναι ένα υλικό που θα ήθελα κάποια στιγμή να δουλέψω. Οι “Τρωάδες” είναι ένα έργο που με συγκλονίζει.

-Στην τηλεόραση δεν έχεις δείξει το ταλέντο σου. Αυτό οφείλεται σε εσένα –έχεις προτάσεις και τις απορρίπτεις- ή δεν σε έχει ανακαλύψει ακόμη η μικρή οθόνη;

Δυστυχώς σε αυτή τη δουλειά πρέπει εμείς οι ίδιοι να είμαστε πολλά εκτός από ηθοποιοί. Δεν είμαι και πολύ καλός ατζέντης του εαυτού μου

-Πώς είναι η καθημερινότητά σου;

Ο καθημερινός μου χρόνος διανέμεται μεταξύ προβών και παραστάσεων και των αναγκών της οικογένειάς μου.

– Τι θα κάνεις το καλοκαίρι;

Το καλοκαίρι θα ασχοληθώ με την όρθια σανιδοκωπηλασία.