Ποιο ήταν “Το βαπόρι απ΄ την Περσία”

“Βάζεις το χέρι στο Βαγγέλιο ότι άκουσες καλά; ‘Eντεκα τόνοι μαύρη;” ρώτησε ο Βασίλης Τσιτσάνης την φίλη του, που μόλις του είχε μεταφέρει την είδηση: Στις 7 Ιανουαρίου 1977, κοντά στα Ίσθμια, μια ομάδα από άντρες του λιμενικού, έκανε επιδρομή στο υπό κυπριακή σημαία μότορσιπ “Γκλόρια” και βρήκε 11 τόνους χασίσι μυρωδάτο! Aυτό ήταν! Μόλις ο μέγιστος συνθέτης μας σιγουρεύτηκε ότι η είδηση ήταν αληθινή, έκατσε και έγραψε την τελευταία του μεγάλη επιτυχία: “Το βαπόρι απ΄ την Περσία”!

Aς πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Αρχές Δεκεμβρίου του 1977, ο καπετάνιος Νίκος Ξανθόπουλος, γνωστός ως “κάπτεν Νικ” βρισκόταν με το καράβι του “Γκλόρια” στη Λάρνακα της Κύπρου. Εκεί τον πλησίασε ένας ναυτικός πράκτορας και του πρότεινε μια μεγάλη δουλειά. Ενα φορτίο που θα παραλάμβανε από τη Βηρυτό και θα το πήγαινε στο Ρότερνταμ. Ο κάπτεν Νικ δέχτηκε και με το “Γκλόρια” κατευθύνθηκε στη Βηρυτό στο λιμάνι Τζουνίχ. Εκεί συνάντησε δυο Λιβανέζους εμπόρους και συμφώνησαν για τη μεταφορά του εμπορεύματος, που ήταν 300 σακιά με κατεργασμένο χασίς, 40 κιλά το καθένα! Το ποσό για τη μεταφορά καθορίστηκε στα 300.000 δολάρια, τα μισά με τη φόρτωση και τα άλλα μισά με την παράδοση. Η αξία του φορτίου ήταν 4 δισεκατομμύρια δραχμές! Η παραλαβή του εμπορεύματος έγινε νύχτα, από ένα παραθαλάσσιο χωριό, το Ιμπέιλ. Οι σάκοι, μεταφέρθηκαν με βάρκες μέχρι το πλοίο και στοιβάχτηκαν στα αμπάρια του. Με την τελευταία βάρκα μπήκαν στο Γκλόρια και δύο Τούρκοι που θα συνόδευαν το φορτίο μέχρι την παράδοσή του. Στα χαρτιά το πλοίο φαινόταν ότι μετέφερε κεντήματα.

Ομως ο κάπτεν Νικ δεν ήταν έμπορος ναρκωτικών. Ηταν παλαιός λαθρέμπορος, που όμως, όταν πέθανε από ναρκωτικά ο αδελφικός του φίλος, μετάνοιωσε και άρχισε να συνεργάζεται με την DEA, την αμερικάνικη υπηρεσία δίωξης ναρκωτικών. Με υπόδειξη της DEA είχε επικοινωνήσει στις 23 Δεκεμβρίου με το ελληνικό Υπουργείο Ναυτιλίας και είχε καταγγείλει τη μεταφορά. Του είπαν να προχωρήσει στη διαδικασία και να τους ενημερώσει. Οπως και έγινε. Αρχές Ιανουαρίου τους ειδοποίησε ότι θα ερχόταν στην Ελλάδα, θα έπιανε λιμάνι στην Πύλο και θα μετέφερε τόνους με “σοκολάτες”. Ομως άνεμοι 12 μποφόρ, τον ανάγκασαν να αλλάξει πορεία και να κατευθυνθεί προς τον Ισθμό της Κορίνθου. Εκεί, άντρες του λιμενικού ανέβηκαν πάνω στο πλοίο και πήγαν στο αμπάρι για να ελέγξουν τα “κεντήματα”. Βρήκαν τα σακιά με τις πλάκες το χασίσι και όταν τα άνοιξαν, ένας λιμενικός μαστούρωσε και λιποθύμησε από την έντονη μυρωδιά!

Οι δύο Τούρκοι συνοδοί συνελήφθησαν. Είναι τα “μεμέτια” που αναφέρονται στο τραγούδι του Τσιτσάνη. Ο κάπτεν Νικ, όχι μόνο αφέθηκε ελεύθερος, αλλά επειδή είχε βοηθήσει τις Αρχές, πήρε σαν αμοιβή 1.500.000 δραχμές. Ενα ποσό 6.000.000 δραχμών, μοιράστηκε στους αξιωματικούς του λιμενικού, ως αμοιβή για τη συμμετοχή τους στην επιχείρηση. Φυσικά το φορτίο κατασχέθηκε και κάηκε στην υψικάμινο της Χαλυβουργικής. Λέγεται πως τις ημέρες που το έκαιγαν, μια γλυκιά μαστούρα απλωνόταν πάνω από την Αθήνα και οι χασικλήδες έλεγαν μεταξύ τους: “Ανοίχτε τα παράθυρα να μπούνε τα ντουμάνια!” Oπως έγραψε ο Τύπος της εποχής, ήταν η μεγαλύτερη ποσότητα ναρκωτικών που είχε κατασχεθεί ποτέ. Oι εφημερίδες σε όλο τον  κόσμο ασχολήθηκαν με το γεγονός και  παραδέχτηκαν ότι ήταν μια μεγάλη επιτυχία της ελληνικής δίωξης ναρκωτικών.

Ο Τσιτσάνης, παλιός χασισοπότης, είχε ενθουσιαστεί. Εκατσε αμέσως και έγραψε την πρώτη στροφή του τραγουδιού: “To βαπόρι απ΄ την Περσία, πιάστηκε στην Κορινθία, τόνοι έντεκα γεμάτο, με χασίσι μυρωδάτο”. Γιατί όμως από την Περσία; Το πλοίο όπως είδαμε ερχόταν από τη Βηρυτό, από το Λίβανο. Η απάντηση είναι πολύ απλή! Ο καλλιτέχνης ήθελε να κάνει ομοιοκαταληξία με το “Κορινθία”, η Βηρυτός και ο Λίβανος δεν ταιριάζουν. Μπαίνει λοιπόν η Περσία, που κάνει ομοιοκαταληξία! Ετσι κι αλλιώς είναι χασισοπαραγωγός χώρα! Ξεκινάει λοιπόν το τραγούδι σαν ρεπορτάζ και κινδυνεύει να γίνει μονότονο. Εδώ όμως ο μέγας Τσιτσάνης, που λάτρευε τα ρεφρέν, βάζει δυο στίχους που εκφράζουν και το δημόσιο αίσθημα: “Τώρα κλαίνε όλα τα αλάνια που θα μείνουνε χαρμάνια!” Ιδιοφυές! Αφού έγραψε την πρώτη στροφή, έκατσε να βάλει τη μουσική: “Ηταν Σάββατο. Πιάνω από δω, πιάνω από κει… Δεν μου άρεσε το τέμπο. Mετά έγραψα τη δεύτερη στροφή πίσω από ένα αγγελτήριο γάμου. Μετά μου ήρθαν στο νου οι μουσικές που γύρευα και όλα πήγαν ρολόϊ”. Μέσα Γενάρη το ηχογράφησε με την Λιζέτα Νικολάου να του κάνει τις  δεύτερες φωνές. Κυκλοφόρησε σε 45άρι, τον Απρίλιο του 1977. Η άλλη πλευρά είχε το “Τάγμα Τηλεγραφητών” ένα παλιό τραγούδι του “για τη χρυσή αλανιάρικη ζωή” όταν ήταν φαντάρος στη Θεσσαλονίκη. Το “Βαπόρι απ΄ την Περσία” μπορεί να απαγορεύτηκε από το κρατικό ραδιόφωνο, αλλά έγινε μεγάλη επιτυχία και ύμνος των χασικλήδων! Κι όπως τα βλέπω τα πράγματα, σε λίγο, με τον εγκλεισμό, θα αρχίσει να γίνεται και δικός μας ύμνος!