ΤΩΡΑ |
Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς στις “Ιδιωτικές Ζωές” είναι το υπερστιλάτο κατάλευκο σκηνικό – σε συνδυασμό με τα κατάλευκα ρούχα. “Του γιατρού” ή μία εκδοχή του Top Hat; Ο Αλέξης Ρίγλης αγαπάει τον Sir Noel Coward που έγραψε αυτό το έργο για να πρωταγωνιστήσει ο ίδιος. Επέλεξε αυτό το συγκεκριμένο δημοφιλέστατο έργο – ένα comedy of manners- γιατί “του αρέσει”. Τελευταία φορά το είδα με τον Alan Rickman και την Lindsay Duncan -το 2001 στο West End. Αν και σάρωσε τα βραβεία και η φωνή του τεράστιου πρωταγωνιστή με στοιχειώνει ακόμα, μπορώ να πω πως ήταν μία αρκετά βαρετή παράσταση γιατί το έργο από μόνο του είναι μεν διασκεδαστικό αλλά και αρκετά ρηχό. Σαν μία κοσμική συγκέντρωση.
Αντίθετα με την παράσταση στο θέατρο Γκλόρια που κυλάει σα νεράκι. Ο Ρίγλης έχει κεντήσει τραβώντας το θέατρο του παραλόγου στο τέρμα. Πιο τέρμα δεν πάει!
Ο Έλιοτ και η Αμάντα παντρεύονται και σύντομα χωρίζουν. Μετά το διαζύγιο, παντρεύονται νέους συντρόφους και ξεκινώντας την καινούργια τους ζωή φεύγουν για τον μήνα του μέλιτος στη Deauville. Θα ξανασυναντηθούν όμως, αφού τυχαία επέλεξαν τον ίδιο προορισμό και το ίδιο πολυτελές ξενοδοχείο γι’ αυτό το μοναδικό ταξίδι. Αυτή η σύμπτωση θα αναθερμάνει την θυελλώδη σχέση τους προκαλώντας μια σειρά από κωμικοτραγικά και επικίνδυνα επεισόδια μεταξύ των τεσσάρων συζύγων
Ο Έλιοτ και η Αμάντα δεν πρόκειται να βγάλουν άκρη με τη σχέση τους ποτέ. Θα επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια μέχρι τελικής πτώσεως. Αγάπες, ενθουσιασμός, ζήλιες, ανάμικτα συναισθήματα και πισωγυρίσματα. Στο τέλος θα πιούνε καφέ όλοι μαζί. Ενα καφέ ευρηματικότατο στη συγκεκριμένη παράσταση στην πιο genial τρίτη πράξη του έργου. Η Έλιοτ και ο Αμάντα επίσης. Όλοι μαζί.
Γιατί κατά τον Νόελ αλλά και κατά τον Αλέξη οι σχέσεις γενικά είναι ένα θέατρο παραλόγου. Έρχονται και παρέρχονται και σβήνουν όσο εύκολα αναζωπυρώνονται. Αν πάτε να δείτε το έργο γιατί σας άρεσε η ωραιότατη κλασική αφίσα του στους δρόμους την πατήσατε. Το έργο αυτό είναι ένα έργο του 2017 και μιλάει για τις σχέσεις του 2017. Ο Νόελ ήταν πολύ μπροστά. Και ο Αλέξης επίσης. Δεν φοβήθηκε και πήρε λαμπερούς πρωταγωνιστές όπως τη Ζέτα Μακρυπούλια και τον Αποστόλη Τότσικα και τους σκηνοθέτησε σε μία φεστιβαλική παράσταση σε ένα mainstream θέατρο.
Highlight το χορευτικό του ζεύγους – by Φωκάς Ευαγγελινός. Πριν πάτε- με open mind- διαβάστε και λίγο για την παράσταση – που τόσο αγαπήθηκε- για μην μπερδευτείτε που 4 ηθοποιοί υποδύονται 2 ρόλους- ή 3 .. 6; Mπερδεύτηκα!
Ο Νόελ Κάουαρντ (1899 – 1973) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης, τραγουδιστής, και συνθέτης. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο σε ηλικία 12 ετών. Άλλα γνωστά θεατρικά του έργα είναι τα The Vortex (1924), Hay Fever (1925), Design for Living (1933), Blithe Spirit (1941) και Present Laughter (1946), αλλά έγραψε και επιθεωρήσεις, μιούζικαλ, οπερέτες – όπως το Bitter Sweet (1929), δημοφιλή τραγούδια – όπως τα «Mad About the boy», «A Room With a View» και «Mad Dogs and Englishmen», και κινηματογραφικά σενάρια – όπως το Brief Encounter (1945). Για την ταινία In Which we Serve (1943) στην οποία ήταν ηθοποιός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός του απονεμήθηκε τιμητικό Oscar. Το 1969 χρίστηκε ιππότης. Το 1970 βραβεύτηκε με Tony για το σύνολο του έργου του. Πέθανε στη Τζαμάικα. To 2006 το Θέατρο Άλμπερι στο West End του Λονδίνου μετονομάστηκε σε Νόελ Κάουαρντ προς τιμήν του.
Ιδιωτικές Ζωές
Οι “Ιδιωτικές Ζωές” (1930) πρωτοπαρουσιάστηκαν με τον Νόελ Κάουαρντ, τη Γκέρτρουντ Λόρενς και τον Λόρενς Ολίβιε στην Αγγλία και τη Νέα Υόρκη και το 1931 το έργο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με τη Νόρμα Σίρερ. Έκτοτε έχει ανέβει δεκάδες φορές σε όλο τον κόσμο και στους ρόλους τους έχουν διαδεχθεί μεταξύ άλλων οι Ταλούλα Μπάνκχεντ, Μάγκι Σμιθ, Ντανιέλ Νταριέ, Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Ρίτσαρντ Μπάρτον, Τζόαν Κόλινς, Τζούλιετ Στίβενσον, Άλαν Ρίκμαν και Κιμ Κατράλ.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση – Δραματουργική Επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Αλέξης Ρίγλης
Σκηνικά – Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Σχόλια για αυτό το άρθρο