Προμηθέας Δεσμώτης: Ο Γιάννης Στάνκογλου σε μία avant garde αριστουργηματική παράσταση από τον Άρη Μπινιάρη

Είναι η must see παράσταση, ο ”Προμηθέας Δεσμώτης ”, της φετινής καλοκαιρινής σεζόν από όσες έχω δει μέχρι στιγμής. Ο κολοσσός Γιάννης Στάνκογλου μας έδωσε έναν Προμηθέα, όπως θα τον ήθελε ο Αισχύλος αλλά και όπως τον δίδαξε ο σκηνοθέτης του. Στιβαρό, αγέρωχο, αλύγιστο, επαναστάτη με αιτία, ασυμβίβαστο, επιβλητικό, με ένταση, οραματιστή, ανθρωπιστή, προφήτη… Στο αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής και ερμηνευτικής του δεξιότητας, ο Γιάννης Στάνκογλου, θυμίζει τα ”ιερά τέρατα” της παλιάς Σχολής του Εθνικού Θεάτρου… Η στόφα του τεράστια, η ερμηνεία του αιχμαλωτίζει και τον πιο απαιτητικό θεατή! Ήταν ο ιδανικός” Προμηθέας Δεσμώτης” που επιζητούσε το σπουδαίο ποιητικό κείμενο, με τέλεια, κρυστάλλινη άρθρωση, μεστό ηχόχρωμα φωνής, και εύστοχους τονισμούς- ακουγόταν όλες οι καταλήξεις με καθαρότητα. Από τους ελάχιστους ηθοποιούς που υπάρχουν στο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι, αλλά και της γενιάς του που διαθέτουν star quality!

Ο χαρισματικός Άρης Μπινιάρης που τον ευλόγησε ο Θεός με αυτό το θείο δώρο που ονομάζεται ταλέντο και εμπεριέχει μέσα του: έμπνευση, δημιουργικότητα, τελειότητα, διορατικότητα, ευρηματικότητα, πνευματικότητα, άποψη, πρωτοπορία ,είναι ο σκηνοθέτης φαινόμενο των τελευταίων ετών που δεν αντιγράφει αλλά ούτε αντιγράφεται… Έχει να κερδίσει πολλά το αυριανό θέατρο από τις σκηνοθεσίες του αλλά παράλληλα και οι ηθοποιοί που θα συνεργαστούν μαζί του! Δημιούργησε μία dark παράσταση, εύρυθμη, ρηξικέλευθη αλλά εύληπτη, εικαστική, ατμοσφαιρική- παρά τη σκληρότητα του θέματος της -με παλμό, τεκμηριωμένη και υποστηριγμένη από την αρχή μέχρι το τέλος. Το κοινό έμεινε άφωνο παρακολουθώντας με κομμένη την ανάσα τα δρώμενα, γιατί η εμπνευσμένη σκηνοθεσία του σε συνάρπαζε, σε καθήλωνε, σε μαγνήτιζε… Όλοι οι νεωτερισμοί της συνέπλεαν με όλους και με όλα! Δεν ήταν άσκοποι και ανούσιοι, όπως συνηθίζουν να κάνουν σχεδόν όλοι οι σκηνοθέτες νομίζοντας ότι θα εντυπωσιάσουν το κοινό και το μόνο που θέλουν είναι να προβληθούν με αποτέλεσμα να αποδομούν το κείμενο και το κοινό να μην καταλαβαίνει τι βλέπει…

Η ιδεολογική σκηνοθετική του πρόταση με την καινοτόμο σκηνοθεσία του συμπορεύονταν με τον Χορό, τις Ωκεανίδες και την εξαιρετική χορογραφία- κίνηση της Εύης Οικονόμου, που έμοιαζε σαν παφλασμός κυμάτων, την αριστοτεχνική μετάφραση του Γιώργου Μπλάνα, τα υπέροχα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα που ταίριαζαν απόλυτα σχεδιαστικά και χρωματικά με το κάθε πρόσωπο και το ρόλο που υποδυόταν στην Αισχύλεια αυτή τραγωδία, όπως και του Χορού, τα λειτουργικά σκηνικά της Μαγδαληνής Αυγερινού, τους ονειρικούς φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου και τη ευθύβολη μουσική σύνθεση του Φώτη Σιώτα.

Τέτοιες παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας ανεβαίνουν κάθε δέκα χρόνια, ενώ σκηνοθέτες, όπως ο Άρης Μπινιάρης που έχουν να προτείνουν κάτι ολοκαίνουργιο και καινοτόμο βγαίνουν σπάνια στο θέατρο, χωρίς να θέλω να φανώ μεροληπτικός και υπερβολικός… Ο μαγευτικός, Άρης Μπινιάρης, είναι ο σκηνοθέτης του μέλλοντος!