ΤΩΡΑ |
Όταν βγήκε στο τραγούδι, την χαρακτήρισαν ¨Θεά της πενιάς¨. Η Ρένα Κουμιώτη με τη γνήσια λαϊκή φωνή της και τη δωρική της ερμηνεία στα τραγούδια της, κατάφερε να ξεχωρίσει από την πρώτη στιγμή και να μας χαρίσει διαχρονικές επιτυχίες. Ο Δρόμος ήταν το μεγάλο βήμα προς την επιτυχία. Η Ρένα Κουμιώτη δίνει σπάνια συνεντεύξεις. Μετά από αρκετά χρόνια, μίλησε για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον!
-Γεννημένη στην Αθήνα από γονείς πρόσφυγες. Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια; Μνήμες ευτυχισμένες ή όχι;
Γεννήθηκα στη Νέα Ιωνία και μεγάλωσα στη Κοκκινιά. Τα παιδικά μου χρόνια σημαδεύτηκαν από την έλλειψη της μητέρας μου, που έχασα όταν ήμουν επτά μηνών. Μεγάλωσα φτωχικά, αλλά σε μια ευτυχισμένη οικογένεια εγώ και τα άλλα δύο αδέλφια μου με την αγάπη του πατέρα μου και της γιαγιάς μου που στάθηκε για μένα πραγματική μάνα.
-Είχες από μικρή, όνειρο να γίνεις τραγουδίστρια;
Στο σχολείο στα μόνα μαθήματα που ήμουν καλή ήταν η ωδική και η γυμναστική. Νομίζω πως αν υπάρχει ταλέντο αυτό δεν κρύβεται και κάποια στιγμή ό,τι και να γίνει εμφανίζεται.. Από μικρή ένοιωθα πως τραγουδούσα σωστά αλλά δεν ήμουν το παιδί που στηνόμουν μπροστά στον καθρέφτη με την βούρτσα για μικρόφωνο, αλλά κάπου βαθειά μέσα μου ήξερα πως όλο αυτό που ένοιωθα θα με οδηγούσε εκεί που τελικά με οδήγησε.
-Τι μουσικά ακούσματα είχες από το σπίτι και την εφηβική εποχή; Είχες προτιμήσεις σε μουσική και τραγούδια;
Άκουγα ότι και ο υπόλοιπος κόσμος στα σπίτια του από το ραδιόφωνο. Οι προσλαμβάνουσες του κάθε παιδιού έρχονται πάντα μέσα από το περιβάλλον του. Στη προσφυγική Κοκκινιά που μεγάλωσα δεν γινόταν να μην ακούω Σμυρνέικα και Μικρασιάτικα τραγούδια. Όλα αυτά μπήκαν βαθειά μέσα μου κι έκαναν τη δουλειά τους. Με τη πάροδο του χρόνου όμως άκουγα και πολύ ξένη μουσική που συνεχίζω να ακούω.
-Πώς βρέθηκες να τραγουδάς στην Απανεμιά;
Είχα ένα πολύ καλό φίλο που ήταν υπεύθυνος στα studios της Finos Film στην ιστορική οδό Χίου τον Γιώργο τον Σουρμελίδη. Αυτός γνώριζε ότι τραγουδάω και με σύστησε στον Τάσο τον Σχορέλη, που προωθούσε τότε νέους τραγουδιστές στις μπουάτ. Έτσι βρέθηκα στην μπουάτ «Απανεμιά» στη Πλάκα που ανήκε στη τραγουδίστρια Μαίρη Δαλάκου. Εκεί βρεθήκαμε δυο άγνωστοι τραγουδιστές. Εγώ και ένα νέο παιδί που μόλις είχε κατέβει από τη Θεσσαλονίκη. Ο Μανώλης Μητσιάς. Έμεινα μόνο δυο μήνες εκεί, γιατί ένα βράδυ ήρθε στο μαγαζί ο Μάνος Λοϊζος με το Λευτέρη Παπαδόπουλο που μαζί με το Μίμη Πλέσσα έψαχναν να βρουν μια γυναικεία λαϊκή φωνή για το δίσκο που ετοίμαζαν, το «Δρόμο». Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος εκείνο το βράδυ με άκουσε , του άρεσα και μου είπε την άλλη μέρα να πάω για ακρόαση στην Columbia. Πήγα και τότε ξεκίνησαν όλα. Την άλλη μέρα κιόλας έκανα συμβόλαιο με την Lyra. Είπα δύο τραγούδια στον δίσκο το «Δώσε μου το στόμα σου» και το «Πρώτη φορά». Τα υπόλοιπα τραγούδια τα ερμήνευσε μοναδικά ο ανεπανάληπτος Γιάννης Πουλόπουλος.
-Τι καινούριο έφερε ο Δρόμος, και δισκογραφικά αλλά και θεατρικά στην εποχή του;
Αρχικά να πούμε, πως έφερε ένα νούμερο πραγματικών πωλήσεων που μέχρι σήμερα δεν έχει ξεπεραστεί γι αυτό κι έχει μπει στα ελληνικά ρεκόρ. 3.500.000 δίσκοι !!! Αυτό τα λέει όλα. Είναι ο εμπορικότερος δίσκος της Ελληνικής δισκογραφίας. Πέρα όμως από αυτό ο «Δρόμος» ήταν μια μουσική παλέτα. Τραγούδια πίνακες !! Κάθε τραγούδι και μια εικόνα μέσα από την ποιητική ματιά του μεγάλου Λευτέρη Παπαδόπουλου και όλες αυτές οι ζωγραφιές ντυμένες μουσικά από το Μίμη Πλέσσα , που προσωπικά τον θεωρώ έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες συνθέτες, με μια δύναμη και φρεσκάδα που έκαναν αυτόν τον δίσκο ασυναγώνιστο. Γι΄ αυτό και όλα τα τραγούδια του «Δρόμου» αγαπήθηκαν από τον κόσμο και τραγουδιούνται μέχρι σήμερα .
-Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου τότε, στο θέατρο;
Ο «Δρόμος» ανέβηκε σαν παράσταση στο θέατρο «Κατίνα Παξινού» το 1970 εν μέσω της γνωστής πολιτικής κατάστασης. Ήταν κάτι εντελώς ρηξικέλευθο για την εποχή του με μηνύματα κοινωνικά και πολιτικά. Οι θεατές συνέρρεαν κατά εκατοντάδες, γιατί μη ξεχνάμε πως η κοινωνία τότε διψούσε για κάτι θεατρικά αξιόλογο που συγχρόνως την ενέπνεε . Τότε λοιπόν, όπως και σήμερα, ο κόσμος είχε ανάγκη από προτροπή και ελπίδα κι αυτό το είχαμε πετύχει.
-Σε σχέση με την πολιτική κατάσταση που υπήρχε όταν ανέβηκε ο Δρόμος, τι προβλήματα είχατε, μέχρι που κατέβηκε;
Ξέρω ότι υπήρχαν κάποια προβλήματα, λόγω σκληρής λογοκρισίας, αλλά προσωπικά δεν είχα ιδία αντίληψη. Ίσως τα προβλήματα τα διαχειριζόντουσαν οι επικεφαλής της παράστασης, ίσως να μην ήθελαν να φτάσουν στα αυτιά μας οι αντιξοότητες που αντιμετώπιζαν για να μπορούμε να κάνουμε απρόσκοπτα τη δουλειά μας. Θυμάμαι όμως, πως το «Άγαλμα» και το «Ξημερώνει Κυριακή» είχαν απαγορευτεί να παίζονται από την τότε κρατική ραδιοφωνία.
-Ποιο από τα τραγούδια που έχεις πει είναι το αγαπημένο σου ή κάποιο που του έχεις ιδιαίτερη αδυναμία;
Έχω ηχογραφήσει 220 τραγούδια . Τα αγαπώ όλα. Σίγουρα αγαπώ τα δυο πρώτα μου τραγούδια του «Δρόμου» το «Δώσε μου το στόμα σου» και το «Πρώτη φορά». Θα σταθώ πολύ στην «Κόρη του γιαλού», στην «Άγια Κυριακή», στο «Αγαπιόμασταν», στο «Άναψε καινούργιο μου φεγγάρι», στο «Το κερί μας έσβησε», στο «Φωτιά στα τραίνα», στο «Θαλασσινό τριφύλλι», στο «Άγιε Δημήτρη μου Θεσσαλονίκη μου», στο «Κλέφτες μοιράζουνε τη γη» και το πολύ διαχρονικό γι αυτό και επίκαιρο «Μίλα μου για τη λευτεριά».
-Ποιο είναι το μήνυμα μιας παράστασης για την εποχή μας;
Η Ελλάδα φτωχαίνει, διαψεύδεται, απαξιώνεται, προδίδεται, θυμώνει αλλά συνεχίζει να ελπίζει, να αγωνίζεται και να περιμένει το ξημέρωμα μιας άλλης Κυριακής . Η τέχνη του θεάτρου μας φέρνει κοντά και μας δυναμώνει. Κι αυτή τη δύναμη την έχουμε ανάγκη όλοι μας ειδικά τη συγκεκριμένη χρονικά ιστορική στιγμή. Χρειαζόμαστε το θέατρο για να εκφράσουμε εκείνα που αλλιώς θα έμεναν ανέκφραστα. Το χρειαζόμαστε για να ονειρευτούμε, να θρέψουμε την ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο αλλά και για να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους. Το μήνυμα λοιπόν είναι η αφύπνιση και η ελπίδα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο