ΤΩΡΑ |
Θα τον ξεχωρίσεις σε όποια θεατρική σκηνή και να τον δεις. Έκανε αισθητή την εμφάνισή του από την πρώτη του συμμετοχή στο θέατρο, στο οποίο έχει σημαντική και πλούσια διαδρομή στο βιογραφικό του, παράλληλα με την πλούσια κινηματογραφική του δραστηριότητα. Εδώ και είκοσι χρόνια, δημιουργεί στο χώρο σαν ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έχει εκδώσει τρία βιβλία, στα οποία περιλαμβάνεται και μια ποιητική συλλογή. Ο Στέφανος Κακαβούλης φέτος βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της καλλιτεχνικής του ωριμότητας σκηνοθετώντας το βραβευμένο έργο του “Τα παιδιά του πατρός” που ανέβηκε τροποποιημένο για τέταρτη φορά στη σκηνή σε μια άκρως τολμηρή σκηνοθεσία στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια. Για “Τα παιδιά του πατρός”, τη ζωή και την καριέρα του, ο πολυτάλαντος Στέφανος Κακαβούλης σε αποκλειστική συνέντευξη αποκαλύπτει κι αποκαλύπτεται!
-Πώς εμπνεύστηκες «Τα παιδιά του πατρός»;
Μετά το λύκειο πήγα σε μια ιερατική σχολή. Η εφηβεία μου ήταν αρκετά μοναχική λόγω του τραυλίσματος που είχα από πολύ μικρή ηλικία. Στην εκκλησία βρήκα μια διέξοδο που μου έδινε ασφάλεια οπότε δεν άργησε να μπει η ιδέα να γίνω ιερέας. Στη σχολή μέσα όμως κάθε άλλο από πνευματικότητα συνάντησα. Ματαιοδοξία, δίψα για εξουσία και ίντριγκα. Έφυγα. Δεν αποφοίτησα. Στο θέατρο και στην καλλιτεχνική έκφραση βρήκα και την απελευθέρωση της γλώσσας και της ψυχής μου! Τα βιώματα εκεί μαζί με διάφορα περιστατικά που είχα ακούσει καθώς και δικοί μου προβληματισμοί πάνω στο θέμα της κατάχρησης εξουσίας με οδήγησαν στο γράψιμο των “Παιδιών του πατρός”.
-Πώς είναι να σκηνοθετείς το έργο που έχεις γράψει;
Το έχω κάνει αρκετές φορές. Κοίτα σου δίνει τη ικανοποίηση ότι ακριβώς αυτό που εμπνεύστηκες το βλέπεις να παίρνει σάρκα και οστά στη σκηνή ή στο γυαλί. Από την άλλη χάνεις όμως τη διαφορετική οπτική και ανάγνωση που μπορεί να του κάνει ένας άλλος σκηνοθέτης. Προτιμώ να τα σκηνοθετεί άλλος από εδώ και πέρα δηλαδή ….χαχα!
-Τι διαφορετικό ή καινούργιο έχει το τωρινό ανέβασμα της παράστασης από τα προηγούμενα;
Πολλές οι διαφορές κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που το σκηνοθέτησα πάλι ο ίδιος. Διαφορές στο κείμενο, σε ρόλους και φως σε άλλες πλευρές και νοήματα. Μόνο να σου πω ότι ο ρόλος του ηλικιωμένου ιερέα που χε ερμηνεύσει μοναδικά ο Σπύρος Φωκάς δεν υπάρχει! Εμφανίζεται ο νεαρός παιδεραστής ιερέας στη φαντασία των τριών θυμάτων! Τα υπόλοιπα επί σκηνής…
-Τι θυμάσαι από τη συνεργασία του με τον Σπύρο Φωκά που πρωταγωνίστησε στα «Παιδιά του πατρός»;
Ψυχάρααα…. γειωμένος άνθρωπος! Η ταπεινότητα σε όλη της την έννοια και σημασία. Αυτό ο ηθοποιός που όντως είχε φτάσει να κάνει καριέρα στο Χόλιγουντ με άκουγε στην πρόβα σαν μαθητής. Ίχνος έπαρσης ή άποψης. Να μαθαίνουμε εμείς και οι νέοι ηθοποιοί! Για τον Σπύρο φίλο και κουμπάρο μου τι να πω… τον κρατώ βαθιά στην καρδιά μου και τον μνημονεύω συνέχεια.
-Τι δυσκολίες αντιμετώπισες στο τωρινό ανέβασμα;
Όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη της παραγωγής της σκηνοθεσίας και τη διαχείριση όλων των πρακτικών θεμάτων το άγχος μεγαλώνει και πολλές φορές φτάνεις στο αμήν…. Αν το αποτέλεσμα φτάσει στο κοινό και επιτευχθεί ο στόχος της μετάδοσης των ιδεών σου και της συγκίνησης τότε λες οκ, άξιζε τον κόπο, αλλιώς… δύσκολα….Σ’ αυτήν την περίπτωση νομίζω τα καταφέραμε!
-Οι ηθοποιοί του θιάσου βρέθηκαν από ακρόαση;
Οι τρεις ναι. Η μία (Αριστέα Μαρμάρου) ήταν μαθήτριά μου στο Θέατρο των Αλλαγών και είχε αγαπήσει πολύ το έργο και το ρόλο. Τον είχε δώσει και εξετάσεις. Οπότε η επιλογή της για το ρόλο της Έλλης ήταν δεδομένη για μένα.
-Ποια είναι η γνώμη σου για τη νέα γενιά ηθοποιών;
Μεγάλη κουβέντα… θα αρκεστώ σε μια φράση μόνο. Έχουμε πολύ ταλαντούχους ηθοποιούς και με τη λέξη ταλέντο εννοώ ότι δουλεύουν πολύ. Ίσως να ακούν λίγο περισσότερο τους παλαιότερους και μην έχουν τόσο strong opinion και αντίδραση! Μόνο να κερδίσουν έχουν από ανθρώπους που έχουν ψηθεί χρόνια στη δουλειά. Ειδικά αν αυτοί καλούνται να τους σκηνοθετήσουν ή να τους διδάξουν…. αυτό!
-Γιατί να δούμε «Τα παιδιά του πατρός»;
Όλοι μέσα κουβαλάμε κάποιου είδους κακοποίηση και τραύματα που μας ακολουθούν. Επίσης όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί γύρω από το κομμάτι της πίστης και της σχέσης με το Θεό. Καθολικά ερωτήματα που είναι ταυτισμένα με την ανθρώπινη φύση.
-Πες μου μια αγαπημένη σου φράση από «Τα παιδιά του πατρός»
«Πραγματικά πίστεψα ότι εκείνη την ώρα μιλούσε με το Θεό. Τον ένιωθε μέσα του!»
-Ηθοποιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Γεννιέσαι για να γίνεις!
-Υπάρχουν έργα ή ρόλοι που έχεις ονειρευτεί να παίξεις;
Αμέ! Πολλά απωθημένα…χαχαχα
-Πες μου μια αξέχαστη συνεργασία σου και μία που δεν θες να θυμάσαι; (αν υπάρχει)
Σπύρος Φωκάς και Μαριάννα Τόλη από τις αξέχαστες. Αυτές που δεν θέλω να θυμάμαι, απλά δεν τις θυμάμαι….delete…χαχα.
-Πού γεννήθηκες και ποια ήταν τα καλλιτεχνικά σου είδωλα ως παιδί; Είχες αφίσες στο δωμάτιό σου;
Αυστραλία Sidney! Λατρεία με Superman (Chris Reeve) και Thunderctas! Τόσα χρόνια περιμένουμε να γίνουν ταινία… Πότε πια;
-Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδες στο θέατρο;
Η πρώτη παράσταση θα ρέπει να ‘ταν αυτή που έπαιξα….χαχα. Τετάρτη δημοτικού. Ένα έργο με οικολογικό μήνυμα απ’ ό, τι θυμάμαι. Ένα δέντρο παίρνει τη μορφή δασκάλας και κάνει μάθημα στα παιδιά για να σέβονται και να αγαπάνε τη φύση! Έναν ατίθασο μαθητή έκανα….. χαχα
-Πώς είναι η καθημερινότητά σου;
Γυμναστικούλα (τρέξιμο, βάρη μονόζυγα). Διαβάσματα. Πολλές ταινίες σειρές και γράψιματα. Δεν είμαι του μπαρ και clubbing…. Νοt my cup of tea!
-Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή σου;
Ζωτικό! Χωρίς έρωτα τι;
-Τι είναι το θέατρο για σένα;
Έρωτας…χαχα
– Στο θέατρο έχεις σημαντική πορεία και ερμηνείες, στην τηλεόραση όμως δεν έχεις δείξει το ταλέντο σου. Αυτό οφείλεται σε εσένα –έχεις προτάσεις και τις απορρίπτεις- ή δεν σε έχει ανακαλύψει ακόμη η μικρή οθόνη;
Εν αναμονή της καλής ευκαιρίας και πρότασης! Τη θέλω και την επιζητώ την τηλεόραση. Εδώ είμαι! Ανακαλύψτε με!
-Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Συζητάω δύο θεατρικά πράγματα. Να παίξω σε μια παράσταση και να ανέβει ένα έργο μου!
“Τα παιδιά του πατρός” ολοκληρώνουν τις παραστάσεις την Τρίτη 28/5. Προλαβαίνετε για τέσσερις παραστάσεις ακόμα. Εισιτήρια στο https://www.more.com/theater/paidia-tou-patros/
Φωτογραφίες πορτρέτα: Λεωνίδας Βασιλόπουλος, Δημήτρης Χαραλαμπόπουλος, Jorge
Σχόλια για αυτό το άρθρο