Συναρπαστικό «Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα» στην Πάτρα

Πόσο τυχεροί όσοι μένουν ή βρέθηκαν στην Πάτρα και είδαν αυτή την παράσταση! Και πόσο άτυχη η Αθήνα που δεν θα μπορέσει να νιώσει και να βιώσει τη μαγεία μιας καθηλωτικής παράστασης, όπως είναι το “Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα“. Κρίμα πραγματικά που δεν θα παιχτεί στην Αθήνα -θα μπορούσε έστω για λίγες μέρες- διότι τέτοιες παραστάσεις υψηλού επιπέδου, μετριούνται πλέον στα δάχτυλα του ενός χεριού…

ΣχετικάΆρθρα

Το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας σε σκηνοθεσία του Γιώργου Ζαμπουλάκη, παρουσιάζει το έργο -ορόσημο της σύγχρονης δραματουργίας και του ρεαλισμού, το “Ταξίδι μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα” του Ευγένιου Ο΄Νιλ κάθε Πέμπτη – Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00 μέχρι την 1η Φεβρουαρίου στο Θέατρο Μπάρρυ. Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Κόκκαλης, η εξαιρετική Θεοδώρα Σιάρκου, Βαγγέλης Παπαγιαννόπουλος, Δημήτρης Καρακούσης και Γεωργία Μυλωνά. Κι όπως ήδη είπα, δεν θα το δούμε στην Αθήνα, γι΄αυτό αν σας βγάλει ο δρόμος στην Πάτρα, μην το χάσετε!

Ο Γιώργος Ζαμπουλάκης στο σκηνοθετικό του σημείωμα γράφει: Γραμμένο ανάμεσα σε πολέμους, είναι μία ανατομία υπαρξιακών αδιεξόδων, ένας συνδυασμός κατακερματισμένης τρυφερότητας και βιαιότητας που μόνο οι σχέσεις αίματος επιτρέπουν. Η δυσλειτουργία μιας οικογένειας λειτουργεί ως καθρέφτης και σύμβολο μιας κοινωνίας σε κατάπτωση και σήψη. Το σύμβολο της μητέρας αντανακλά τη μεγάλη εθνική ιδέα, την κατεστραμμένη μήτρα που γεννά ήδη κατεστραμμένα παιδιά, τα οποία βρίσκονται εκ γενετής σε εμφύλιο πόλεμο. Φαντάσματα παγιδευμένα σε έναν θραυσματικό χρόνο, όπου δεν υπάρχει παρόν, παρά μόνο απομεινάρια του παρελθόντος και εφιάλτες από το μέλλον.

Η τρυφερότητα είναι η γλώσσα της ανθρωπιάς, της αντίστασης και της ισορροπίας. Ο κίνδυνος της αρρώστιας και του πολέμου, η αβεβαιότητα, η φτώχεια, και η συνεχής φυγή είναι μορφές δομικής βίας που καθορίζουν τη ζωή. Αυτό το περιβάλλον δημιουργεί ένα υπόβαθρο μόνιμου άγχους και φόβου που χαρτογραφεί με ακρίβεια ο συγγραφέας. Η παράσταση αναπτύσσεται ως μία πολυδιάστατη μουσική παρτιτούρα. Αναδεικνύει τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα των προσώπων που φανερώνουν την ψυχική τους κατάσταση. Τοποθετεί τον μικρόκοσμο της οικογένειας μέσα σε ένα μεγαλύτερο περιβάλλον ακραίων φυσικών φαινομένων που αντανακλά, υποβάλλει ή σχολιάζει τη σκηνική βιαιότητα και τον εγκλωβισμό. Δημιουργεί ένα χωροχρόνο μεταξύ σκηνικού και πραγματικού.

Ένα μεγάλο έργο του παγκόσμιου θεάτρου, θέτει πολλά ερωτήματα για το σήμερα, και συνομιλεί με τις υπαρξιακές και κοινωνικοπολιτικές αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου. Η δυσλειτουργία της οικογένειας, ο αγώνας με τις εξαρτήσεις, η αποξένωση, η έλλειψη επικοινωνίας και εμπιστοσύνης κάνει τα πρόσωπα του έργου να καταφεύγουν σε αποποίηση ευθύνης, στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά και στη θρησκεία… Ενώ ο ίδιος ο Ο’Νηλ προτείνει την ποίηση, τη λογοτεχνία, και τη φιλοσοφία ως λύση για ισορροπία. Μια τέτοια πίστη στην τέχνη αποτελεί μεγάλη υπαρξιακή και φιλοσοφική θέση. Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, με την παράσταση αυτή δημιουργεί ένα χώρο για παραγωγή σκέψης και ενός θεάτρου υψηλής αισθητικής, ουσιαστικού και ανθρώπινου. Το θέατρο, εκεί που αποτυγχάνει η πολιτική, γεννά ιδέες, δημιουργεί ελπίδα και προοπτική. Μέσω της αισθητικής και της συναισθησίας, προσφέρει μια ανάλυση για τον άνθρωπο και την κοινωνία, εκπαιδεύει και βοηθά το κοινό για τη βαθύτερη κατανόηση της ζωής μέσω της ποίησης, και με τη συνείδηση ισχυροποιεί τη δημοκρατία.