Tα εορταστικά σόου της TV σε οδηγούν ψυχιατρείο

Αποφασισμένος και τολμηρός ο ΤΑΖ πέρασε τις γιορτές σπίτι παρακολουθώντας τηλεόραση. Η τύχη του αγνοείται, αυτό είναι το τελευταίο κείμενό του που ανακαλύψαμε στον υπολογιστή του:

ΣχετικάΆρθρα

Παίρνω Χριστουγεννιάτικα την Πολίτη να της ευχηθώ επειδή α) είναι η ονομαστική της γιορτή β) είναι αφεντικό μου. Το αφεντικό μου το τονίζω γιατί παρά τις ταξικές μου διαφορές με τα κάθε λογής αφεντικά πρώτη φορά αισθάνθηκα “ας τα πάω καλά μαζί της, να έχω έναν άνθρωπο να μου φέρνει τσιγάρα κι ένα χαρτζιλίκι στο άσυλο τη μέρα που δεν θα μπορώ να γράψω λέξη”. Γιατί το έβλεπα εγώ το άσυλο να πλησιάζει. Με ακούει έντρομη γιατί ψέλλιζα. “Τι σου συμβαίνει;” ρωτάει. Της απαντάω ότι βλέπω τηλεόραση κι αυτή γνωστή αδίστακτη μου απαντά “κάν’ το άρθρο”.

Αυτό που είδα παραμονές αλλά και γενικότερα τις μέρες των Χριστουγέννων στην τηλεόραση, πριν και μετά, είναι ικανό να κάνει ακόμα και τον Ντοστογιέφσκι να γράφει σαν τη Λένα Μαντά. Ειλικρινά τώρα, όλοι αυτοί οι ψυχίατροι που τους μιλάς μια ώρα για τα σώψυχα σου, σου λένε ότι έχεις πρόβλημα, σε μπουκώνουν με χάπια και σε χρεώνουν 100 ευρώ, έχουν παρακολουθήσει ποτέ τους τηλεοπτικό πρόγραμμα εορταστικών ημερών; Αν ήμουν ψυχίατρος μετά από κάτι τέτοιο απλά θα έσκιζα το πτυχίο μου γιατί δενυπάρχει έλεος, χάπι και θεραπεία. Ο Πρετεντέρης μαγειρεύει κόκορα κρασάτο μιλώντας σαν τον Darth Vader με προγούλι, η Βανδή τραγουδάει με τρόμο στο βλέμμα μη σπάσουν οι ραφές στο πρόσωπο. και -στο όνομα του Δία- μου ζητάτε να κόψω τον έκλυτο βίο και να γίνω πιο “σπιτικός”; Αντικειμενικά αν βγω έξω θα πιο δυο ποτηράκια βότκα, αν μείνω μέσα με αυτά που βλέπω θα κατεβάσω μπουκάλι και βάλε.

Αυτό με τον Πρετεντέρη ήταν το πρώτο χτύπημα στο “Καν’ το όπως ο Άκης”. Παρακολουθώντας την εκπομπή του Πετρετζίκη ο οποίος δεν φημίζεται για τιςεκφραστικές του ικανότητες, με καλεσμένο τον Πρετεντέρη, ο Άκης παίρνει βραβεία ευγλωττίας. Λογικό, ο Πρετεντέρης αν δεν έχει πάρει συγκεκριμένη “κατεύθυνση” για το τι θα πει για οποιοδήποτε θέμα, πολύ απλά δεν έχει τι να πει. Απλά μιμείται με ύφος μπουλντόγκ τον βασιλικό καλεσμένο που κάνει χαριτωμενιές επειδή είναι και ανθρώπινος, κοιτάζοντας με φόβο τη σοκολάτα (που έφτιαχναν πριν τον κόκορα) για την περίπτωση που του κάνει (η σοκολάτα) μια ερώτηση – απάντηση που δεν έχει προσχεδιάσει. Ο Πρετεντέρης είναι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο του οποίου η ενέργεια και ο αυθορμητισμός, μπορούν να κάνουν τη Βέφα στη διαφήμιση του ντολμαδοπαρασκευαστή της, να μοιάζει με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Ανατροπή. Είπα Βέφα. Δύο είναι οι πρωταγωνιστές αυτών των γιορτών. Η Βέφα και το υαλουρονικό. 3 λεπτά πρόγραμμα, δέκα διαφήμιση τηλεμάρκετινγκ και ανάμεσα, ειδικά στα “β” κανάλια, παρουσιάστριες με λοβοτομή στον αστράγαλο που ως γνωστόν κατοικεί ο εγκέφαλός τους, να φοράνε τα κερατάκια του Ρούντολφ, κόκκινα σκουφιά, και τσαλακωμένα στέφανα αγγέλων σαν να βρίσκεσαι σε πάρτι της ομάδας Τ.Β.Η. (διαβάζεται σαν τι βι αλλά σημαίνει Τραβεστί Βοηθάνε Ηλικωμένους). Ταυτόχρονα όλες οι εκπομπές, πρώτης, δεύτερης και τελευταίας κατηγορίας να είναι διακοσμημένες με πλαστικά δεντράκια για στολισμό των εορταστικών πλατό για glamour ημερών, που έμοιαζαν, τα φωτάκια σε σχέση με το περιεχόμενο των εκπομπών, κονδυλώματα με αστρόσκονη. Αυτό όλο είχε και μια δόση θρίλερ γιατί δεν ήξερες πότε θα γίνει βραχυκύκλωμα με το στούντιο παρανάλωμα και τις τρέσες θεαματικά φλεγόμενες να πετάνε στον αέρα σαν πεφταστέρια. Ποιο αγαπημένο μου απ’ όλα οι εορταστικές εκπομπές πρωινάδικων και ανάλογων ψυχαγωγικών προγραμμάτων με ειδικό πρόγραμμα νύχτας να μου εύχονται μαγνητοσκοπημένα “χρόνια πολλά”. Γυρισμένες όλες τους μια εβδομάδα πριν ντάλα μεσημέρι. Λαμβάνεις την κατάσταση; Καμιά κατοσταριά συνολικά celebrities με την πιο γενική έννοια του όρου στριμώχνονται 2 το μεσημέρι στο θάλαμο του μακιγιάζ για να τους βάλουν στρας και να τους κάνουν μαλλιά, κατεβάζοντας τρία τσίπουρα. Πολύ απλά γιατί στις 4 πρέπει να είναι στο πλατό με κέφι να λένε ώπα, να χορεύουν και να χειροκροτούνε εφ’ όσον η ψευδαίσθηση είναι πως το πρόγραμμα είναι “ζωντανό”, ότι συμβαίνει τώρα δηλαδή κι ας είναι τα γυρίσματα από τις 17 Δεκεμβρίου. Ο πανικός τους να φανούν εορταστικοί τους κάνει όλους να χαμογελούν σαν “ψεκασμένοι” αλλά επειδή δεν ξέρουν πότε πέφτει πάνω τους η κάμερα, τους πετυχαίνεις σε πλάνα να χασμουριούνται, να στέλνουν μηνύματα στο κινητό και γενικώς να ξύνονται.Το όλο concept είναι πως μπορεί εσύ να είσαι στο σπίτι σου με κατάθλιψη κι ένα σουβλάκι, αλλά αυτοί είναι εκεί, λαμπεροί με αυτοθυσία, μόνο και μόνο για να είναι δίπλα σου και να σου μεταδώσουν την γιορτινή λάμψη τους. Την ποια;

Και ποιος σου είπε μαντάμ ότι εγώ γιορτινά θέλω ψεύτικα χαμόγελα; Αν τα θέλω πάω και τρώω με το σόι μου, πάντα στα οικογενειακά τραπέζια το ψεύτικο χαμόγελο μαζί με το βλέμμα “κοίτα πως ντύθηκε αυτή” πάει σύννεφο. Μάλλον από εκεί το εμπνευστήκατε κι εσείς. Στις γιορτές δε χρειάστηκε να κάνω βόλτα στα μαγαζιά. Όλες οι παρουσιάστριες, όπως κάνουν και τις άλλες μέρες αλλά τώρα το ξέσκισαν, μεταμορφώθηκαν σε αγιοβασίλισσες τηλεμάρκετινγκ 3 ευρώ το τηλεφώνημα μπας και κερδίσεις ένα ψυγείο που γίνεται και τοστιέρα. Μπροστά στο ψυγείο δώρο, το χριστουγεννιάτικο δέντρο έμοιαζε κουραμπιές. Ταυτόχρονα οι πανελίστες είχαν στολιστεί κι αυτοί με τα απομεινάρια λόγω μπάτζετ του γενικότερου στολισμού. Ένα μαδημένο πίπουλο εσύ, μια χρυσή μπάλα αντί για σκουλαρίκι εσύ. Και τα ρεπορτάζ φυσικά ανάλογα. Ό,τι περισσεύει από επικαιρότητα μαζί με αποκλειστικό βίντεο του πως θα κάνει η Τάμτα τα μαλλιά της να μοιάζουν με κλαδιά από έλατο. Μου λέει μια φίλη μου, “έχει χαθεί η αθωότητα ή μήπως εμείς γεράσαμε;” Έχοντας δουλέψει για χρόνια στα εορταστικά ούλτρα κιτς αλλά χλιδάτα τηλερεβεγιόν της Κορομηλά, νομίζω πως ο ενθουσιασμός της αφέλειας χάθηκε. Αντικαταστάθηκε από την copy paste ρουτίνα που μπερδεύουν το αγκομαχητό στα ορυχεία με την τηλεοπτική γιορτή (ο Θεός να την κάνει). Αν έχεις μάτι, το βλέπεις στα πρόσωπά τους. Το βλέπεις στο trailer για την πρωτοχρονιάτικη εκπομπή του “Στην Υγεία Μας” που λένε “περιμένοντας να αλλάξουμε το χρόνο”, μια εβδομάδα πριν. Το βλέπεις παρακολουθώντας το περσινό πρόγραμμα του Αργυρού και του Μαρτάκη από τον Posidonio” και στο καπάκι Αντύπα, Ηλιάδη, Κουρκούλη” από το “Βοτανικό”. “Eίμαστε σούπερ, θα περάσουμε υπέροχα απόψε, είστε υπέροχο κοινό” ουρλιάζουν οι σταρ από τη σκηνή την ώρα που τους ραίνουν γαρύφαλλα. Χωρίς να είναι καν το πρόγραμμα των εορτών αυτό που μαγνητοσκοπήθηκε. Εκτός χρόνου και χώρου, εσύ με παντόφλα, παρακολουθείς ένα πεθαμένο είδος μπουζουκλερί διασκέδασης με τους πρωταγωνιστές να μιμούνται ενθουσιασμό (ο Μαρτάκης όταν κάνει νάζια σε στέλνει σε ορθοπεδικό από την ξύλινη παρουσία του) προκειμένου εσύ να μιμηθείς διασκέδαση. Ή γιορτή. Και να βαφτίσεις τα Βλάχικα, Λας Βέγκας. Ξέρεις κάτι φίλε, η τηλεόραση μια χαρά λαμπερή και γιορτινή μπορεί να είναι και το έχει αποδείξει με αξέχαστα εορταστικά specials. Αυτό που παρακολουθώ αυτές τις μέρες όμως, δεν είναι τηλεόραση. Είναι πάρτι στο λυσσιατρείο για τα αδέσποτα που τα έχουν ναρκώσει μπας και συγκρατηθεί το απελπισμένο γάβγισμά τους.