ΤΩΡΑ |
καθημερινά ζούσε με αγωνίες κι ανησυχίες για το καλύτερο που ήθελε να δώσει στο παιδί του. Ένιωθε ανήμπορος και δυστυχισμένος όταν ήρθε η ώρα της πρώτης τάξης για το σπλάχνο του. «Θέλω εκείνη τη μεγάλη τσάντα» απαίτησε το παιδί. «γιατί δεν παίρνεις μια μικρότερη; Δεν μας φτάνουν τα χρήματα.» είπαν λυπημένα οι γονείς του.
«Μα όλα τα παιδιά θα έχουν τις καλύτερες. Εγώ θα πάρω αυτή που μοιάζει με δισάκι; Τι να την κάνω; Θέλω την καλύτερη αλλιώς σχολείο δεν πάω». Τι να κάνουν κι οι γονείς, να στερήσουν στο παιδί τους μια τέτοια χαρά; Την αγόρασαν λοιπόν. Άλλα πράγματα που ήταν απαραίτητα για το σπιτικό τους τ’ άφησαν στην άκρη. Κάθε μέρα που έβλεπαν το παιδί με τη μεγάλη τσάντα, κάτι μέσα τους έμοιαζε να’ ναι ασήκωτο φορτίο, παρ’ όλο που το πηγαινόφερναν με το αυτοκίνητο στο σχολείο.
Δύο παιδιά ήταν ήδη πολλά που, αντί για το δισάκι που’ χαν διαλέξει, φορτώθηκαν μια μεγάλη τσάντα και μια βαλίτσα που δεν είχαν ζητήσει. Επίσης, ένα ακόμα παιδί που εγωιστικά απαιτούσε το καλύτερο χωρίς να εκτιμά ήταν αρκετό. Ωστόσο, 4 γονείς που νοιάζονταν για τη βιτρίνα και τη γνώμη των άλλων καθώς και δύο ακόμη που τους έπεφτε βαρύ το φορτίο, με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσαν την ανθρωπότητα στο γκρεμό.
Ο γονιός συνειδητοποίησε την ευθύνη μιας διδαχής που’ χε χάσει το δρόμο της. Κάτι ένιωθε πως χρειαζόταν να αλλάξει. Αφού δε μπορούσε να πάρει πίσω τη μεγάλη τσάντα απ’ το παιδί αποφάσισε να αγοράσει για τον εαυτό του, το δισάκι που δεν είχε όταν ήταν μικρός. Βλέποντας το γονιό να’ χει τέτοια αγάπη κι αφοσίωση για το δισάκι, άρχισε και το παιδί να μαθαίνει την αξία της απόφασης των ονείρων του. Αναζήτησε ποια όνειρα χρειάζονταν στη ψυχή του κι ανακάλυψε πως όλη η αξία βρισκόταν σ’ ένα μολύβι και σ’ ένα χαρτί.
Έτσι άνοιξε ο δρόμος να ακολουθήσουν κι άλλοι το παράδειγμα του γονιού που μόλις είχε αλλάξει κάτι στην πορεία του. Βέβαια ο πιο πολύτιμος θησαυρός που έψαχναν ήταν στην παρουσία τους και μόνο. Αλλά είχαν ακόμη μερικά βήματα να κάνουν για να το εκτιμήσουν μέσα σε μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη!
Η ανθρωπότητα χάρη σε αυτή την αλλαγή τράβηξε άλλο δρόμο και ξέφυγε απ’ την τόση μόρφωση που είχε γίνει παραμόρφωση. Τράβηξε το δρόμο της γνώσης και της αλήθειας που έκρυβε ένα μικρό δισάκι. Η ζωή απέκτησε άλλο νόημα και τη ζούσαν ευχαριστημένοι πια που είχαν το πιο πολύτιμο δώρο να προσφέρουν. Τον εαυτό τους κι ένα δισάκι με ανεκτίμητους θησαυρούς στη καρδιά τους. Το ασήμαντο και το σημαντικό μπήκαν σε μια τάξη που ήταν η «πρώτη τάξη» για όλους!
Υ.Γ. η έμπνευση αυτής της ιστορίας οφείλεται σε μια κυρία που άκουσα μέσα σε ένα κατάστημα να μιλά κυριευμένη απ’ την αγωνία της για τις σπουδές του παιδιού της. Είχε σχεδόν προεξοφλήσει ότι δεν υπάρχει μέλλον γι’ αυτό. Αν και δεν είμαι γονιός θυμάμαι πάντα τη φράση ενός Αιγύπτιου φίλου μου που είχε πει: «ξέρεις τι λέμε στη χώρα μου; Κάθε μωρό φέρνει και την τύχη του μαζί»
Τολμώ να την «πειράξω» λιγάκι και να πω « κάθε παιδί έχει και το δικό του δισάκι με ικανότητες, χαρίσματα, ταλέντα. Ας μη τα τρελαίνουμε με απαιτήσεις που «νοθεύουν» τις φυσικές χάρες τους. Κατά τη γνώμη μου, ταλέντο είναι να είσαι τσαγκάρης, ταλέντο είναι να βιδώνεις ,ταλέντο είναι να επικοινωνείς και είναι άπειρα.. μόνο που συχνά «τραυματίζονται» καθώς στριμώχνονται σε καλούπια. Το δισάκι μας στον ώμο, για τον δρόμο που χαράζουμε με τη Θεία χάρη που υπάρχει μέσα στον καθένα. Μαθαίνεται άραγε πουθενά αυτό; Μια νηπιαγωγός που είχα γνωρίσει μου είχε πει «στρέφουμε τη προσοχή μας σε εκείνα τα παιδιά που έχουν αδυναμίες κάνοντας φροντιστήρια σε αυτό που δεν είναι «καλοί» αντί να ενισχύουμε τις κλίσεις τους και να τα καθοδηγούμε περισσότερο σ’ εκείνα που παρατηρούμε πως αποδίδουν καλύτερα. Χάνουμε χρόνο κι εμείς και τα παιδιά μας αλλά κυρίως χάνει η κοινωνία ευχαριστημένους δημιουργικούς ανθρώπους πάνω σε αυτό που αγαπούν πιο πολύ να κάνουν.»
Σχόλια για αυτό το άρθρο