Βαρβάρα Λάρμου: «Από μικρή ήξερα ότι θα γίνω ηθοποιός»

Με μια σπάνια για την ηλικία της ωριμότητα και μια εσωτερική γείωση που δεν επιζητά τον εντυπωσιασμό, η Βαρβάρα Λάρμου συστήνεται ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα νέα πρόσωπα της σύγχρονης υποκριτικής! Ανήκει σε εκείνη τη γενιά των ηθοποιών που δεν αντιμετωπίζουν το θέατρο απλώς ως επαγγελματική αφετηρία, αλλά ως ρίζα- ως έναν τόπο επιστροφής και αλήθειας, ακόμη και όταν οι συγκυρίες- όπως η φετινή της έντονη τηλεοπτική παρουσία- την οδηγούν προσωρινά αλλού. Τη φετινή σεζόν την συναντάμε σε δύο τηλεοπτικές παραγωγές με ευρεία απήχηση: στη δημοφιλή σειρά ”Η γη της ελιάς” του Mega και στο ”Παιδί” της ΕΡΤ1, επιλογές που όπως η ίδια επισημαίνει, δεν υπαγορεύτηκαν από στρατηγικούς υπολογισμούς, αλλά από την εμπιστοσύνη στη δυναμική των συνεργασιών και στο βάθος των ρόλων που κλήθηκε να υπηρετήσει. Για την Βαρβάρα Λάρμου το ουσιώδες δεν είναι η ταχύτητα της προβολής, αλλά η εξέλιξη- η σταδιακή κατάκτηση της κοινωνικής και ψυχικής ωριμότητας μέσα από τη δουλειά. Αντιλαμβάνεται με νηφαλιότητα ότι η ωραία εξωτερική εμφάνιση μπορεί να ανοίξει πόρτες, χωρίς όμως να παραβλέπει τους κινδύνους και τις παγίδες που συχνά τη συνοδεύουν, ιδιαίτερα για μια νέα γυναίκα στον χώρο. Επιλέγει να συμπορεύεται με αξίες, ευγένεια και καθαρότητα προθέσεων, στοιχεία που αντανακλώνται τόσο στη στάση ζωής όσο και στην καλλιτεχνική της διαδρομή. Και καθώς ο κύκλος φαίνεται να κλείνει εκεί από όπου ξεκίνησε, σύντομα θα την δούμε και στο θέατρο, στο φυσικό της χώρο, εκεί όπου η Βαρβάρα Λάρμου δείχνει έτοιμη να ριζώσει και να ανθίσει με συνέπεια, μέτρο και αλήθεια.

ΣχετικάΆρθρα

–Σου αρέσει πιο πολύ η τηλεόραση από το θέατρο;

Δεν τα βάζω σε σύγκριση. Είναι διαφορετικά μέσα έκφρασης και αποτύπωσης της τέχνης μας. Το θέατρο είναι η ρίζα μου· εκεί εκπαιδεύτηκα και εκεί νιώθω μια βαθιά σύνδεση με το «τώρα». Η τηλεόραση, από την άλλη, μου έδωσε τη δυνατότητα να δουλεύω διαφορετικά τα εκφραστικά μου μέσα, να φτάνει η δουλειά μου σε ένα ευρύτερο και διαφορετικό κοινό και να λειτουργώ μέσα σε άλλους ρυθμούς και απαιτήσεις. Και τα δύο τα αγαπώ πολύ και με εξελίσσουν, απλώς με διαφορετικό τρόπο!

– Πώς αποφάσισες να συμμετάσχεις σε δύο σίριαλ ταυτόχρονα;

Δεν ήταν μια απόφαση στρατηγικής, αλλά εμπιστοσύνης. Εμπιστεύτηκα τους συνεργάτες και κυρίως τους ρόλους. Όταν νιώθεις ότι έχεις κάτι αληθινό να πεις μέσα από δύο τόσο διαφορετικές ιστορίες, που πλαισιώνονται με τρόπο που σε αφορά ουσιαστικά, λες «ναι» και δουλεύεις με πειθαρχία και αγάπη.

– Μίλησέ μου για τη ‘’Γη της Ελιάς’’ και για το ‘’Το Παιδί’’. Ποιους ρόλους υποδύεσαι και πώς εξισορροπείς δύο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες;

Στη ‘’Γη της Ελιάς’’ η Ερωφίλη είναι ένα πλάσμα βαθιά συναισθηματικό, με τραύματα, σιωπές και έντονες εσωτερικές συγκρούσεις. Στο ‘’Παιδί’’ η Τάνια είναι πιο υπολογιστική, πιο ελέγχουσα, με διαφορετική ενέργεια και ψυχολογία. Η ισορροπία έρχεται μέσα από δουλειά: αλλάζω εσωτερικό κόσμο, ρυθμό σκέψης και σώμα. Δεν τις μπερδεύω, γιατί δεν τις αντιμετωπίζω ως ρόλους, αλλά ως ανθρώπους. Την τελευταία περίοδο, βέβαια, η συμμετοχή μου είναι μόνο στη ‘’Γη της Ελιάς’’, ενώ στο ‘’Παιδί’’ θα εμφανιστώ ξανά αργότερα.

– Η υποκριτική τι είναι για εσένα;

Ένας τρόπος να κατανοώ τον άνθρωπο. Να μπαίνω στα παπούτσια των άλλων και, τελικά, να καταλαβαίνω καλύτερα και τον εαυτό μου. Είναι μια διαδικασία βαθιάς παρατήρησης και αλήθειας…

– Θεωρείς ότι η ωραία εξωτερική εμφάνιση έχει θετικό αντίκτυπο επαγγελματικά;

Μπορεί να ανοίγει πόρτες, αλλά δεν κρατάει ανοιχτές τις ουσιαστικές και ενδιαφέρουσες διαδρομές. Στο τέλος, αυτό που μένει είναι αν έχεις βάθος, συνέπεια και αλήθεια σε αυτό που κάνεις ειδικά αν θέλεις να κάνεις δουλειές που σε εξελίσσουν και ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο…

– Μήπως έχει και παρενοχλήσεις;

Δυστυχώς, ναι. Όχι μόνο στο χώρο μας, αλλά γενικότερα. Το σημαντικό είναι να υπάρχουν όρια, φωνή και στήριξη. Και να μην θεωρείται ποτέ κάτι «φυσιολογικό».

– Πότε και πώς ανακάλυψες το ταλέντο σου;

Δεν το ανακάλυψα ξαφνικά. Ήταν περισσότερο ένα κάλεσμα παρά μια λογική επιλογή. Το υποσυνείδητό μου με οδήγησε εκεί. Το κατάλαβα μέσα από την ανάγκη μου να εκφράζομαι, να αφηγούμαι ιστορίες, να συνδέομαι συναισθηματικά με τους ανθρώπους και να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου, μπαίνοντας σε άλλους κόσμους. Από πολύ μικρή ήξερα ότι θα γίνω ηθοποιός· για μένα ήταν μονόδρομος!

– Ποιο είναι το ζητούμενο για εσένα στη δουλειά σου;

Η εξέλιξη. Να μην βολεύομαι, να μην επαναλαμβάνομαι, να μην χάνω την περιέργεια και το ενδιαφέρον μου…

– Τι σε απογοητεύει στη ζωή;

Η έλλειψη ειλικρίνειας. Όταν οι άνθρωποι φοβούνται να πουν την αλήθεια τους. Η αγένεια, η αναισθησία. Και κυρίως το να βλέπω ανθρώπους —ιδιαίτερα γυναίκες— να ακολουθούν άκριτα μη υγιή μοντέλα ύπαρξης που τους έχουν επιβληθεί κοινωνικά.