ΤΩΡΑ |
Η Βίβιαν Κοντομάρη ξεχώρισε από την πρώτη εμφάνισή της. Με σταθερά βήματα στο θέατρο, ακολουθεί μια αξιόλογη πορεία με σημαντικές επιλογές που την πηγαίνουν πάντα ένα επίπεδο παραπάνω από το προηγούμενο. Έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό και αγαπήθηκε πολύ, μέσα από την τηλεόραση, που με τις επαναλήψεις, την ανακαλύπτουν και οι νεότερες γενιές. Ο ρόλος της “Ουρανίας” στην παράσταση “Χάσαμε τη θεία στοπ” μας έδειξε μια ακόμα πτυχή του εξαιρετικού της ταλέντου και θαυμάσαμε επίσης, πόσο πολύ της ταιριάζει αυτή η εποχή. Η συγκεκριμένη κλασική κωμωδία του Γιώργου Διαλεγμένου, γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα και συνεχίζει την πορεία της στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Κολοσσαίον μέχρι τις 5 Οκτωβρίου. Η ξεχωριστή κι αγαπημένη Βίβιαν Κοντομάρη, μας μιλάει για το ρόλο της στο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, για την εποχή που βιώνουμε, για τα επόμενα καλλιτεχνικά της σχέδια και φυσικά για τη Θεσσαλονίκη. Απολαύστε την σε αποκλειστική συνέντευξη.
-Γιατί είπες το «ναι» στη συγκεκριμένη παράσταση;
Η επιλογή του Χρήστου Τριπόδη να ανεβάσει το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, «Χάσαμε τη θεία Στοπ» αρκούσε, για να με κάνει να θέλω να είμαι σε αυτή τη δουλειά. Από εμένα ήταν ξεκάθαρο «ναι» και το περίμενα με λαχτάρα. Το ότι μου εμπιστεύτηκε το ρόλο της «Ουράνιας», εκτός από λαχτάρα, το «ναι» μου εμποτίστηκε με ευθύνη αλλά παρέμεινε ξεκάθαρο και φωτεινό.
-Ποιος είναι ο ρόλος σου στην παράσταση;
Η Ουρανία είναι σύζυγος του Θανάση και έχουν μαζί ένα παιδί. Τους συναντάμε πάμφτωχους στη δεκαετία του ‘50 στο Γκαζοχώρι, το σημερινό Γκάζι. Οι ίδιοι μένουν στο μισογκρεμισμένο σπίτι της κατάκοιτης θείας της Ουρανίας, την οποία φροντίζουν, με την ελπίδα αργά ή γρήγορα να την κληρονομήσουν. Τη δεκατριάχρονη κόρη τους, την έχουν στείλει να μένει προσωρινά στην αδελφή της Ουρανίας, καθώς οι συνθήκες διαβίωσης σε αυτό το περιβάλλον είναι εντελώς ακατάλληλες για ένα παιδί. Η Ουράνια είναι μια ταλαιπωρημένη αλλά έξυπνη γυναίκα που προσπαθεί με θεμιτούς ή αθέμιτους τρόπους να επιβιώσει! Κυρίως από συνήθεια αλλά και επειδή η εποχή το υπαγορεύει, ανέχεται την βάρβαρη και ενίοτε κακοποιητική συμπεριφορά του συζύγου της και καταφέρνει με «ελιγμούς» να τον χειρίζεται και να κρατά τις ισορροπίες. Η ηθική και οι αξίες τις, ολοένα και εξασθενούν μπροστά στον σκοπό της επιβίωσης. Κουβαλάει μεγάλη κούραση και θυμό μέσα της και καθημερινά αναμετριέται με τα όρια της.
-Γιατί θεωρείς ότι το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου είναι διαχρονικό;
Το έργο του Γιώργου Διαλεγμένου είναι διαχρονικό, διότι σε οδηγεί να αντιληφθείς – αν όχι να επιβεβαιώσεις – πως ο άνθρωπος σε κάθε εποχή, ειδικά υπό συνθήκες πίεσης, μπορεί εύκολα να γίνει απάνθρωπος. Δυστυχώς, όλες οι κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις του έργου ισχύουν μέχρι σήμερα σε άλλη κλίμακα. Τέλος, εκτός από διαχρονικό το έργο για εμένα είναι και κλασικό. Με την έννοια της αξίας που δεν εκπίπτει και αυτό οφείλεται στο συγγραφικό χάρισμα του Διαλεγμένου.
-Υπάρχει κάποιος ρόλος απωθημένος που θέλεις να υποδυθείς;
Πλέον με αφορούν περισσότερο οι καλές συνεργασίες και μακάρι τα «καλά έργα». Τώρα όμως, που βρίσκομαι υπό την επιρροή του Διαλεγμένου θα ήθελα να δοκιμαστώ και πάλι σε έργο του.
-Τι είδους χαρακτήρας είσαι;
Σε αυτή την ερώτηση νομίζω δεν είμαι αρμόδια να απαντήσω. Στη σχολή μας έλεγαν πως για να βρούμε τα στοιχεία του ρόλου μας, πρέπει να διαβάσουμε προσεκτικά τι αναφέρουν οι υπόλοιποι χαρακτήρες του έργου για τον δικό μας. Έτσι και στη ζωή. Θα πρέπει να ρωτήσετε τους συναδέλφους μου για μένα. Αυτό που μπορώ εγώ να σας πω είναι για παράδειγμα τι ψυχάρα είναι η Τζόυς, τι ατομάρα η Τζένη, πόσο βαθιά και συναισθηματική είναι η Νατάσσα, πόσο γενναιόδωρα βοηθητικός ο Ορέστης, πόσο απολαυστικός ο Γιώργος, πόσο «εκεί για όλους» ο Βαλεντίνο και τι ατόφιο χρυσάφι είναι ο Χάρης!
-Πώς καθορίζεις μια ωραία δουλειά, τηλεοπτική ή θεατρική;
Μια ωραία δουλειά θεατρική ή τηλεοπτική, για μένα πρωτίστως καθορίζεται από το έμψυχο υλικό της. Τους ανθρώπους δηλαδή που συμμετέχουν σε αυτή, τους συνεργάτες. Έπειτα, το σημαντικότερο ρόλο τον έχει το κείμενο. Ένα δυνατό θεατρικό έργο ή ένα καλογραμμένο τηλεοπτικό σενάριο αποτελεί ένα στέρεο έδαφος για να «πατήσεις» και να «περπατήσεις». Επίσης, πολύ μεγάλη ώθηση σου δίνει το γεγονός να περιμένεις και να λαχταράς να μπεις στα παπούτσια του ήρωα που καλείσαι να υποδυθείς. Κοινώς να σου αρέσει ο ρόλος. Τέλος, αν είσαι ικανοποιημένος και από την οικονομική συμφωνία, τότε μιλάμε για τις ιδανικές συνθήκες.
-Η εποχή μας σε φοβίζει;
Δεν με φοβίζει μόνο, με τρομάζει. Ο πόλεμος, η βία, η εγκληματικότητα, η τρομοκρατία, σήμερα λογίζονται ως καθημερινά προβλήματα. Καταφέρνουμε να συζητάμε για τα απάνθρωπα του κόσμου ετούτου, αδυνατώντας να μπούμε πραγματικά στη θέση της μάνας που χάνει το παιδί της στον πόλεμο, στο τρένο, στη φωτιά ή σε ένα στενό της Πατησίων. Σε άγριους καιρούς, άγριοι γινόμαστε και εμείς. Λέει ο Α. Καμί: «Όποιος κι αν είναι ο σκοπός που υπερασπιζόμαστε, θα παραμείνει πάντα ατιμασμένος από το τυφλό μακελειό ενός αθώου πλήθους.»
-Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους θα ήθελες να συνεργαστείς και δεν έχει τύχει ακόμα;
Ω ναι! Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί. Σκηνοθέτες, ηθοποιοί, συγγράφεις… και ολοένα εμφανίζονται περισσότεροι. Εκτιμώ βαθιά τους παλαιούς και θαυμάζω απεριόριστα τους νέους.
–Ποιο θεωρείς το σημαντικό σου χάρισμα;
Νομίζω το σημαντικότερο χάρισμά μου, είναι η ενσυναίσθηση. Ίσως να είναι τελικά και ο κύριος λόγος που κάνω αυτή τη δουλειά. Αισθάνομαι κάθε φορά μεγάλη ανάγκη να κατανοήσω το γιατί κάποιος κάνει κάτι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Ο καθένας μας συμπεριφέρεται με έναν δικό του τρόπο· μοναδικό. Έχει σημασία για μένα να ξέρω ή να φανταστώ το πώς οδηγήθηκε σε αυτή τη συμπεριφορά. Έτσι, μπορώ να προσεγγίσω πιο εύκολα έναν άνθρωπο ή ένα ρόλο. Θέλω να τον δικαιολογήσω για να συνεχίσω να υπάρχω ειρηνικά. Αυτό βεβαίως στις ανθρώπινες περιπτώσεις, δεν σημαίνει συγχωρώ αλλά κατανοώ. Κατανοώ, προσπαθώντας να μπω στη θέση του άλλου.
-Ποιο είναι το μεγαλύτερο ρίσκο που έχεις πάρει ως τώρα;
Το μεγαλύτερο ρίσκο που πήρα στη ζωή μου αλλά και η μεγαλύτερη χαρά που έχω γνωρίσει, είναι η γέννηση και η ανατροφή του γιου μου. Δεύτερο σε σειρά ρίσκο και σε μεγάλη απόσταση, έρχεται η «επιλογή» του συγκεκριμένου «επαγγέλματος» – καθόλου τυχαία τα εισαγωγικά- και η επιμονή μου να μπορώ να βιοπορίζομαι από αυτό.
-Θυμάσαι ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδες στο θέατρο;
Η πρώτη παράσταση που είδα στη ζωή μου ήταν «Ο Μιχάλης ο σφυρίχτρας» από τον θίασο της Ξένιας Καλογεροπούλου. (κλικ να δεις περισσότερα για την παράσταση). Με πήγαιναν οι γονείς μου πάντα στις παραστάσεις της Καλογεροπούλου και η ίδια έχει ξεχωριστή θέση μέσα μου. Θυμάμαι τον εαυτό μου να περιμένω με μεγάλη λαχτάρα και αγωνία την επόμενη παράστασή της. Τον «Μορμόλη» με μια μικρή επανάληψη, νομίζω τον ξέρω απ’ έξω.
-Τι νομίζεις ότι κάνει τη Θεσσαλονίκη ξεχωριστή;
Η Θεσσαλονίκη είναι μοναδική, γιατί κλείνει στα τείχη της όλη τη δύση και την ανατολή. Γιατί νιώθεις να σε προστατεύει ο Άγιος Δημήτριος και να σ’ αγκαλιάζει ο Θερμαϊκός. Τα μνημεία και οι άνθρωποι της Θεσσαλονίκης κουβαλούν μεγαλείο και αξιοπρέπεια. Για μένα όμως είναι ξεχωριστή, γιατί κάποτε είχα την τιμή να ανήκω στο δυναμικό του ΚΘΒΕ και έζησα εκεί 2 υπέροχα χρόνια που πάντα θα θυμάμαι.
-Για ποιους λόγους να δούμε την παράσταση στο Κολοσσαίον;
Την παράσταση «Χάσαμε τη θεία Στοπ» νομίζω πρέπει κάποιος να τη δει, αρχικά για να γνωρίσει τον συγγραφέα της, Γιώργο Διαλεγμένο. Εάν ήδη τον γνωρίζει, τότε οπωσδήποτε θα έρθει. Αυτό που μπορώ εγώ να υποσχεθώ είναι πως σε κάθε περίπτωση ο θεατής βγαίνει από την παράσταση μόνο κερδισμένος.
-Ποια είναι τα επόμενα τηλεοπτικά και θεατρικά σου σχέδια;
Τα επόμενα θεατρικά μου σχέδια, αφορούν και πάλι τη Θεσσαλονίκη και πάλι το «Κολοσσαίον», καθώς ερχόμαστε στις 19/12 με την παράσταση «Λαπωνία», όπου πέρυσι γνώρισε μεγάλη επιτυχία και θα παραμείνουμε όλη την περίοδο των εορτών.
Σχόλια για αυτό το άρθρο