ΤΩΡΑ |
Χτες βράδυ στο 6 d.o.g.s. αιφνιδιαστικά με ρώτησε ο νέος φίλος μου και σούπερ ραδιοφωνικός παραγωγός της πρωινής εκπομπής του Εν Λευκώ, Σταύρος Διοσκουρίδης τί θα πρότεινα στον κύριο Alfredo Brillembourg, ο οποίος ηγείται της ομάδας Reactivate Athens, ώστε να αλλάξει η εικόνα της Αθήνας προς το καλύτερο. Αρχικά θά απαντούσα : «Πάνω απο τους μισούς της κατοίκους», αλλά επειδή θα ακουγόμουν πέραν του δέοντος κυνικός και σνομπ, απάντησα οτι αυτό που θα ομόρφαινε την πόλη, γιατί απλά θα χάριζε χαμόγελα στους χιλιάδες πεζούς του κέντρου, είναι τα πεζοδρόμια και οι διαβάσεις για ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Ξαφνιάστηκε! «Μα απο κει θα ομορφύνει η Αθήνα» με ρώτησε.
Κι όμως σκέψου πόσο πιό άνετη θα είναι η καθημερινότητά σου όταν δεν κάνεις ζικ ζακ στα πεζοδρόμια πλάτους μόνο 50 εκατοστών προσπαθώντας να προσπεράσεις τους σωρούς σκουπιδιών ή τα άτακτα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια ρισκάροντας τη ζωή σου πολλές φορές. Σκέψου πόσο πιο εύκολα προσβάσιμα θα είναι τα πεζοδρόμια για ένα πιτσιρικά ή για ένα πιο αξιοσέβαστης ηλικίας άτομο αν είναι στρωμμένα καλαίσθητα από απλές αντιολισθητικές πλάκες ώστε να μην υπάρχουν παντού λακούβες και κακοτεχνίες με ατυχείς διορθωτικές προσπάθειες εξαφάνισής τους χωρίς να δημιουργείται ακόμα μεγαλύτερο χάος στον πεζό και περισσότερες πιθανότητες σωματικού ατυχήματος. Σκέψου πόσο περισσότερη ασφάλεια θα αισθανόσουν αν υπήρχαν κάποιες θέσεις είτε στη φορφή πάγκου είτε σε μικρά μεμονομένα καθίσματα κατά μήκος των πεζοδρομίων κάποιων μεγάλων κεντρικών οδών για σένα που έχεις κουραστεί απο το περπάτημα, για τη γιαγιά σου που ζαλίστηκε από τον ήλιο ξαφνικά και δεν έχει που να κάτσει για πέντε λεπτά, για τον τουρίστα που απολαμβάνει τον παλμό της πόλης περπατώντας χιλιόμετρα και λογικό είναι να χρειάζεται να κάτσει να ξαποστάσει αλλά όχι «κατάχαμα» στη μέση του δρόμου και για την έγκυο που σε λίγους μήνες θα φέρει στη ζωή έναν ακόμη άτυχο ή μακάρι τυχερό πολίτη αυτής της πόλης. Οι κεντρικές οδοί της Αθήνας δεν σχεδιάστηκαν εξ’ αρχής με την ίδια αισθητική και λειτουργική προσέγγιση της Avenida Diagonale της Βαρκελώνης ή της 5ης Λεοφώρου της Νέας Υόρκης των οποίων τα πεζοδρόμια είναι η χαρά του πεζού. Μήπως ήρθε ή ώρα να γίνει αυτό, έστω μερικούς αιώνες αργότερα σε αυτήν τη χιλιοβασανισμένη πρωτεύουσα;
Μήπως επίσης ήρθε η ώρα σχεδόν δέκα χρόνια μετά απο τους Ολυμπιακούς Αγώνες φάντασμα του 2004 να δώσουμε τον απαιτούμενο σεβασμό στους πολίτες με ειδικές ανάγκες γκρεμίζοντας συθέμελα τον ναό για τους ανθρώπους ενός κατώτερου Θεού που εμείς οι ίδιοι χτίσαμε με την αδιαφορία μας για τον Άνθρωπο; Γιατί η Αθήνα είναι η μόνη πρωτεύουσα η οποία φιλοξένησε τη διοργάνωση Ολυμπιάδας και αυτό που ουσιαστικά άφησε στους πολίτες της σαν κληρονομιά είναι το Αττικό Μετρό και η περιφάνεια των τελετών έναρξης και λήξης των αγώνων που εμπνεύστηκε ένας απο τους σπουδαιότερους σύγχρονους Έλληνες ο Δημήτρης Παπαιωάννου. Όλα τα άλλα τα έφαγε η μαρμάγκα απο την απόλυτη άγνοια σωστής διαχείρησης των εκλεγμένων-πάλι απο εμάς τους ίδιους-ανθρώπων της Πολιτείας,…
Αν δεν είχα βιώσει το δράμα ο ίδιος ίσως και να μην το άγγιζα όχι απο αδιαφορία αλλά απο τον πόνο που μου προκαλεί ακόμα η ανάμνηση της εικόνας της μητέρας μου στο αναπηρικό καροτσάκι. Δέκα χρόνια μαρτυρίου. Δέκα χρόνια ακινησίας και δέκα χρόνια παντελούς απουσίας της απο τους δρόμους που μεγάλωσε και έζησε : το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Δεν υπήρχε περίπτωση ακόμα και το ειδικών διαστάσεων αναπηρικό καροτσάκι να κυκλοφορήσει σε οποιοδήποτε «μεγάλο» πεζοδρόμιο, γιατί πέρα απο τις διαστάσεις υπήρχε και άλλο σπουδαιότερο πρόβλημα: οι διαβάσεις αναπήρων. Ή δεν θα υπήρχε πρόσβαση, γιατί όλο και κάποιο μηχανάκι ή άλλο όχημα είχε παρκάρει και κλήσει την διάβαση ή η πιο αστεία εκδοχή να ήταν τόσο κακοφτιαγμένες και υπερυψωμένες οι επικλινείς ράμπες ώστε να χρειαζόμαστε την δύναμη και άλλων δύο ατόμων για να ανεβάσουμε το καροτσάκι επάνω στο πεζοδρόμιο ή να το κατεβάσουμε κάτω στη συνέχεια.
Δύο φορές στα δέκα αυτά χρόνια της μοιραίας πάθησής της η μητέρα μου έζησε τον απόλυτο εξεφτελισμό και ως Αθηναία πολίτης και ως γυναίκα με πληγωμένη ματαιοδοξία προσπαθώντας να μετακινηθεί στα πιο αφιλόξενα πεζοδρόμια της πόλης που μεγάλωσε. Δεν θέλω να συνεχίσω άλλο. Θέλω απλά να δώσω την άισθηση της σημαντικότητας για έναν άνθρωπο που δεν έχει την ευλογία να ορίζει τη κίνηση των ποδιών του να μπορεί τουλάχιστον να ορίζει και να λειτουργεί το καροτσάκι του ζώντας, κυκλοφορώντας, χαμογελώντας στα πεζοδρόμια της πόλης του με ασφάλεια και σεβασμό. Αν αλλάξουν οι συνθήκες αυτές είμαι σίγουρος οτι θα αρχίσει να διαγράφεται η ομορφιά μιας νέας Αθήνας αφού θα έχουμε ανακαλύψει ξανά τον χαμένο μας αυτοσεβασμό και τότε θα μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια τους άλλους λέγοντας «Καλημέρα» εννοώντας το, όχι απο απλή συνήθεια.
Φωτογραφίες: Νίκος Υφαντής.
Σχόλια για αυτό το άρθρο