Xάσαμε τη θεία στοπ: Γιατί να το δείτε

Το φετινό καλοκαίρι στο υπέροχο Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», σε μία παραγωγή της εταιρίας θεατρικών παραγωγών Μέθεξις και σε σκηνοθεσία του Χρήστου Τριπόδη, αναβιώνει το πραγματικά αριστουργηματικό έργο του Γιώργου Διαλεγμένου «Χάσαμε τη θεία στοπ» ακριβώς 50 χρόνια από το πρώτο ανέβασμά του. Ήταν το 1975 όταν πρωτοανέβηκε στο Θέατρο Στοά με τους εξαιρετικούς Θανάση Παπαγεωργίου και Λήδα Πρωτοψάλτη, μια παράσταση που άφησε έντονο αποτύπωμα στο θεατρικό γίγνεσθαι. Όπως έχουν εξομολογηθεί ο Γιώργος Διαλεγμένος και ο Θανάσης Παπαγεωργίου, γέμισαν οι ίδιοι τους τοίχους της Αθήνας γράφοντας τον τίτλο του έργου, κάνοντάς το σύνθημα – μην ξεχνάμε πως ήταν ακριβώς μετά την πτώση της χούντας- προκαλώντας το ενδιαφέρον του κόσμου και γεμίζοντας ασφυκτικά το θέατρο μετά την πρώτη εβδομάδα, κρατώντας την παράσταση ζωντανή για δυο σεζόν.
Ο αείμνηστος Κώστας Γεωργουσόπουλος είχε πει «ο Διαλεγμένος έγραψε μόνο αριστουργήματα. Δεν υπάρχει αδιάφορο, μέτριο ή αμφιλεγόμενο έργο του. Σπάνιο φαινόμενο στο παγκόσμιο θέατρο». Και δικαίως.

Το έργο μας ταξιδεύει σε μιαν άλλη εποχή, μακρινή, καθώς διαδραματίζεται τη δεκαετία του ’50 αλλά με πόσες ομοιότητες ακόμη και σήμερα. Ο Θανάσης και η Ουρανία ένα λαϊκό ζευγάρι, ζούνε σε ένα μικρό σπίτι μιας φτωχικής γειτονιάς στο Γκάζι. Στο διπλανό δωμάτιο ζει η θεία τους η Ελένη. Κατάκοιτη και μελλοθάνατη.
Ζούνε μέσα στη φτώχεια και την γκρίνια περιμένοντας να πεθάνει η θεία τους για να την κληρονομήσουν, όπως ευελπιστούν, μιας και τους το έχει υποσχεθεί.
Αναπάντεχα ένα βράδυ σε ατύχημα μέσα στο δωμάτιο, η θεία πεθαίνει και απανωτές καταστάσεις φέρνουν μια έκρηξη ανάμεσα στο ζευγάρι. Αποκαλύπτονται οι αλήθειες για τη ζωή της Ουρανίας και η συνέχεια επί σκηνής…

Το “Χάσαμε τη θεία στοπ” πρόκειται για ένα φρέσκο κείμενο, γεμάτο αμεσότητα, φυσική ομιλία και απολύτως ρεαλιστικό. Και ευτύχησε να μεταφερθεί στη σκηνή από μια εξαιρετική παραγωγή. Φυσικά μεγάλος αρωγός σε όλο αυτό το εγχείρημα είναι ο σκηνοθέτης Χρήστος Τριπόδης που έστησε με μαεστρία μια παράσταση με ρυθμό, παίρνοντας όλα τα στοιχεία του έργου και καθοδήγησε τους ηθοποιούς αρμονικά να μπαινοβγαίνουν από την κωμωδία στην ένταση και στο δράμα. Γιατί το κείμενο είναι διαρκώς μια εναλλαγή συναισθημάτων και καταστάσεων.

Ο “τεθλιμμένος” θίασος είναι όλοι διαλεχτοί ένας και ένας. Στην καλύτερη τους κωμική στιγμή υποκριτικά, το κεντρικό ζευγάρι που υποδύονται με πάθος τους απαιτητικούς ρόλους, ο Ορέστης Τζιόβας και η Βίβιαν Κοντομάρη. Η σκηνή που ο Θανάσης -Ορέστης Τζιόβας- προσπαθεί να πείσει την Ουρανία με τα χρήματα που θα κληρονομήσουν να αγοράσουν μια μοτοτσικλέτα και της περιγράφει τι θα κάνουν, μας έπεισε και εμάς να θέλουμε να αγοράσουμε μια “μοτοτσικλέτα”. Ξεχωριστή επίσης και η σκηνή που τρώνε τα μακαρόνια και μιλάνε τόσο φυσικά και με δεικτικό χιούμορ. Και φυσικά η τελευταία καθοριστική σκηνή, που κρύβει και όλη την ουσία και παραπέμπει και στις ειδήσεις που πολύ συχνά ακούμε σήμερα.

Η Τζένη Διαγούπη είναι σαρωτική, χαρίζει αβίαστα το γέλιο σε μια σκηνή πολύ δυνατή που δείχνει όλες τις καθημερινές μικρότητες της γειτονιάς. Η Τζόυς Ευείδη -με χιλιόμετρα θεατρικής διαδρομής- και η Νατάσα Κοτσοβού, “κεντούν” στους ρόλους τους με απίστευτο κέφι και ένταση.

Οι σκηνές του Γιώργου Σουξέ και του Χάρη Χιώτη με την Βίβιαν Κοντομάρη, που υποδύονται το αφεντικό του Θανάση και τον πλανόδιο έμπορο αντίστοιχα, αποτυπώνουν τον έντονο χαρακτήρα της Ουρανίας και τη δίψα της για ελευθερία και οικονομική άνοδο. Οι δυο ηθοποιοί ξεχωριστά, αναδεικνύουν με βλέμματα και κινήσεις τους ρόλους τους.

Μεγάλο συν σε όλα τα παραπάνω, το εξαιρετικό ρεαλιστικό σκηνικό της Μαρίας Φιλίππου, με ακρίβεια στη λεπτομέρεια και με όλα τα απαραίτητα λειτουργικά αντικείμενα. Νιώθεις πως είναι πραγματικά ένα σπίτι και θέλεις να ανέβεις στη σκηνή να ξεναγηθείς, να ανοίξεις την πόρτα να βρεθείς στην γειτονιά και στο υπαίθριο καλοκαιρινό σινεμά δίπλα που τόσο έξυπνα έστησαν.
Είναι ένα έργο που μυρίζει Ελλάδα, διαχρονικό, με απίστευτες ομοιότητες στο σήμερα αλλά και ηθογραφικό σαν παλιά καλή ελληνική ταινία που σε ταξιδεύει, με κάποια έθιμα που τείνουν να εκλείψουν και με θλίψη βέβαια για το καθαρό κούτελο που είχε τότε ο άνθρωπος και που δύσκολα κάποιος το θεωρεί σήμερα ως τόσο μεγάλη αξία.  Εν κατακλείδι μια παράσταση που δεν σου φτάνει μια φορά να την δεις και αυτό είναι για εμένα που μετράει.