ΤΩΡΑ |
Προφανώς θα σκέφτεστε πως μια πόλη χωρίς χρήμα, θρησκεία και πολιτικό σύστημα, θα μπορούσε να υπάρξει μόνο στα αρχαία χρόνια. Παρόλα αυτά, μια τέτοια πόλη υπάρχει και λειτουργεί στις μέρες μας, στα πλαίσια της αναζήτησης μιας εναλλακτικής λύσης προς κάτι καλύτερο για τον άνθρωπο.
Η πόλη, γνωστή ως «Auroville», αναγνωρίστηκε ως διεθνής οντότητα λίγο μετά την ίδρυσή της το 1968. Βρίσκεται στη Νότια Ινδία, 150 χιλιόμετρα από τη μεγαλούπολη Τσενάι. Οι κάτοικοι της «Auroville» προέρχονται από 50 διαφορετικές χώρες και κουλτούρες και δεν λειτουργούν σύμφωνα με πολιτικά μορφώματα, θρησκευτικές οργανώσεις και χρηματο-οικονομικά συστήματα. Τα κτίρια της πόλης εμπνέουν θαυμασμό, αφού όλα είναι κατασκευασμένα σύμφωνα με πειραματικές αρχιτεκτονικές τεχνικές ώστε να λειτουργούν εκμεταλλευόμενα πλήρως τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Η Mirra Alfassa, ή όπως είναι γνωστή η «Μητέρα», ίδρυσε την πόλη με την ιδέα του να υπάρχει τουλάχιστον ένα μέρος σε αυτόν τον κόσμο όπου κανένας άνθρωπος να μην μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι δικό του.
«Θα πρέπει να υπάρξει ένα μέρος όπου κανένα κράτος να μην μπορεί να αξιώνει πως είναι δικό του. Όπου όλοι οι άνθρωποι θα έχουν μια ειλικρινή φιλοδοξία να ζήσουν ελεύθεροι ως πολίτες του κόσμου, υπακούοντας μόνο μία αρχή: Την υπέρτατη αλήθεια! Ένα μέρος όπου θα επικρατεί ειρήνη, ομόνοια και αρμονία, όπου όλα τα άγρια ένστικτα του ανθρώπου θα χρησιμοποιούνται για να παλέψει τις αιτίες των δεινών και της μιζέριας του, για να ξεπεράσει την αδυναμία και την άγνοιά του και για να θριαμβεύσει απέναντι στους περιορισμούς και τις δυσλειτουργίες του. Ένα μέρος όπου η ανάγκη για πνευματικότητα θα υπερισχύει της ικανοποίησης των επιθυμιών, των παθών και της αναζήτησης για κέρδος.»
Η «Auroville» εργάζεται καθημερινά για να γίνει το φωτεινό παράδειγμα και για άλλες πόλεις που αναζητούν μια πιο αυτόνομη, και ταυτόχρονα βιώσιμη, λύση. Προς το παρόν η πόλη λειτουργεί με ένα αγροτικό σύστημα πολυ-καλλιεργειών που συνδυάζει δέντρα με φρούτα, χωράφια με σιτάρι και οπωροκηπευτικά δέντρα σε μια έκταση 160 εκταρίων που χωρίζεται σε 15 φάρμες. Τα γαλακτομικά προϊόντα παράγονται επίσης στην πόλη και τα φρούτα είναι πάντα εντός εποχής.
Η μοναδική αυτή πόλη, προστατεύεται από την UNESCO η οποία πιέζει τις καταστάσεις ώστε το παράδειγμα της «Auroville» να μεταδοθεί σε όλον τον κόσμο, κι έτσι να πάρει η πλειονότητα των ανθρώπων μια γεύση για το πώς μπορεί να είναι η ζωή για τις μελλοντικές γενιές. Χρηματοδοτείται κυρίως από δωρεές και από εξαγωγές που πραγματοποιούν οι κάτοικοι ανά καιρούς. Η χρηματοδότηση που λαμβάνει από το κράτος είναι 200.000 δολάρια τον μήνα. Τα τελευταία χρόνια, πάντως, παρατηρούνται μεγάλες ελλείψεις τροφίμων και προϊόντων. Το σύστημα πληρωμής εντός της κοινότητας υπήρξε πάντοτε ένα πρόβλημα. Στις αρχές οι πληρωμές γίνονταν μέσω λαχνού. Ο καθένας μπορούσε να αγοράσει συγκεκριμένο αριθμό αγαθών. Άλλες φορές έπρεπε να προσφέρουν κάτι ή να ανταποδώσουν με εργασία. Σήμερα έχουν καταφύγει σε άλλο τρόπο.
Ο κάθε κάτοικος δίνει 30 δολάρια τον μήνα, με τα οποία μπορεί να αγοράσει όσα προϊόντα επιθυμεί χωρίς να ξέρει την τιμή του καθενός. Το 40% του πληθυσμού είναι Ινδοί και οι υπόλοιποι προέρχονται κυρίως από ευρωπαϊκές χώρες Εάν αγοράσει πολλά και η τιμή των προϊόντων ξεπεράσει τα 30 δολάρια τότε ενημερώνεται και δεν μπορεί να αγοράσει άλλα. Με αυτόν τον τρόπο τους αποθαρρύνουν από το να αγοράζουν ό,τι θέλουν και όσο θέλουν. Μακροχρόνιο πρόβλημα είναι και η οργάνωση. Παραμένει άγνωστο ποιος διαχειρίζεται τα χρήματα που καταλήγουν στην κοινότητα για την επισκευή υποδομών και την παροχή νερού και ρεύματος. Η κυβέρνηση της χώρας έχει αναθέσει ειδικό γραμματέα αλλά δεν είναι εκείνος αρμόδιος. Για τα θέματα νομοθεσίας, οι κάτοικοι οργανώνουν συμβούλια ώστε να εκφράσουν την γνώμη τους αλλά λόγω του μεγάλου πληθυσμού είναι δύσκολο να καταλήξουν κάπου. Στην κοινότητα ζουν περίπου 2500 άνθρωποι από πολλά κράτη. Το 40% είναι Ινδοί και οι υπόλοιποι προέρχονται κυρίως από ευρωπαϊκές χώρες όπως Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ολλανδία. Μέχρι το 2016 δεν ζούσε στην κοινότητα κάποιος Έλληνας. Τουρίστες μπορούν να επισκεφτούν τον χώρο και να διαμείνουν στους ξενώνες επί πληρωμή.
Σχόλια για αυτό το άρθρο