Με τον Πρόεδρο Λευτέρη Παπαδόπουλο για φαγητό στην Μίνα

ΣχετικάΆρθρα

Eίμαστε μέσα στο αυτοκίνητο του Γιώργου Κιντή. Οδηγεί αυτός, δίπλα του κάθεται ο μέγιστος, ο θεός,ο “Πρόεδρος”, Λευτέρης Παπαδόπουλος και πίσω εγώ. Είναι νύχτα, επιστρέφουμε από κάποια εκδήλωση, και πηγαίνουμε τον Πρόεδρο στο σπίτι του, κοντά στην Ακρόπολη. Μιλάνε με τον Κιντή για θέματα της ΑΕΚ, τους ακούω αφηρημένος γιατί την ίδια μέρα έχω γράψει ένα τραγούδι και το κλώθω στο μυαλό μου…
Είχα διαβάσει στα ΝΕΑ ότι ένα Πανεπιστήμιο της Γερμανίας έκανε μια έρευνα και μέτρησε το μήκος του πέους σε 10.000 Ευρωπαίους. Μη με ρωτάτε με τι τρόπο, δεν έγραφε η εφημερίδα. Έβγαλαν λοιπόν το μέσο όρο και οι Γάλλοι ήρθαν πρώτοι με 15,5 πόντους και οι Έλληνες τελευταίοι με 12,5 πόντους. Δεν ήθελα πολύ, τέτοια θέματα είναι βούτυρο στο ψωμί του στιχουργού, έκατσα και έγραψα τους πρώτους στίχους και, όπως κάνω πάντα, το άφησα να κρυώσει, να το δουλέψω λίγο στο μυαλό μου και να το ξαναπιάσω.

“Εγραψες κανά στίχο ρε τεμπέλη;” Η φωνή του Προέδρου με βγάζει από τις σκέψεις μου.”Ναι, Πρόεδρε, έγραψα ένα που λέγεται “Δώδεκα πόντους και μισό”.Θέλεις να το ακούσεις;” “Tι περιμένεις ρε ηλίθιε; Ρίξτο!” Αρχίζω να το

απαγγέλω, ο Κιντής γελάει, ο Πρόεδρος δεν αντιδρά στην αρχή, αλλά όταν φτάνω στο στίχο “Δώδεκα πόντους και μισό, ετούτο το θηρίο; Μήπως το μέτρησαν μισό; Mήπως έκανε κρύο;” βγάζει τη ζώνη του καθίσματος, “σταμάτα!” λέει στον Κιντή, κατεβαίνει, ανοίγει την πίσω πόρτα, με τραβάει έξω, “Παύρη είσαι μέγας!” φωνάζει ενθουσιασμένος, και εκεί, στην μέση της Κηφισίας, με αγκαλιάζει και με φιλάει.”Αύριο θα φάμε μαζί, στην Μίνα! Παλιομαλάκα!” μου λέει και ξέρω ότι αυτή είναι η ύψιστη τιμή που απολαμβάνουν ελάχιστοι φίλοι του.

Την επόμενη μέρα, με το που μπαίνω στο “Αττικό”, το εστιατόριο στον περιφερειακό του Φιλοπάππου, η Μίνα, που το διευθύνει άξια τόσα χρόνια, έρχεται και μου λέει ” Ο Πρόεδρος έχει τρελαθεί με ένα στίχο σου! Πήγαινε γρήγορα στο τραπέζι του, σε περιμένει!” Πλησιάζω στο τραπέζι, ο Κώστας Λαλιώτης, ο Γιώργος Λιάνης,ο Γιώργος Κακουλίδης, ο γιος του ο Νότης και μερικοί στενοί του φίλοι είναι εκεί και τρώνε “Έλα ρε μαλάκα, σε περιμένω να απαγγείλεις” λέει ο Πρόεδρος, επιβάλλει σιωπή και ενώ η Μίνα σερβίρει τα υπέροχα φαγητά της, αρχίζω: “Δέκα χιλιάδες σερνικούς…”

Τελειώνω την απαγγελία, η παρέα χειροκροτεί, ο Πρόεδρος με βάζει να το πω ξανά και ξανά, “Κοίτα εδώ ρε, τι έχω γράψει για σένα!” και μου δείχνει ένα άρθρο του στα ΝΕΑ όπου γράφει ύμνους για το τραγούδι. “Θα βγάλω τα άρθρα μου σε βιβλίο” μου λέει σοβαρά. “Ξέρεις τι τίτλο θα έχει; Δώδεκα πόντους και μισό, ρε μαλάκα, δώδεκα πόντους και μισό! Κάτσε τώρα να φας μαζί μας! Μίναααα! Θα φάμε ή θα πεθάνουμε απ΄την πείνα;”

Έρχεται η Mίνα, αρχίζουμε να τρώμε, είμαι ευτυχισμένος, η κουβέντα πετάγεται από το ένα θέμα στο άλλο, ” Γουστάρω τις γυναίκες που ρίχνουν ζεμπεκιές, γιατί είναι οι καρδιές τους γεμάτη χαρακιές…” λέει κάποια στιγμή. “Τι είναι αυτό;” “Eνα καινούργιο μου τραγούδι που το τραγουδάει ο Πασχάλης Τερζής. Την μουσική έχει γράψει ο Βασίλης Δήμας, ένα νέο παιδί με πολύ ταλέντο” “Αυτό Πρόεδρε, όταν το ακούνε οι γυναίκες θα ανοίγουν φιάλες!” “Χαχαχαχα! Ωραίο αυτό! Ναι ρε μαλάκα θα ανοίγουν φιάλες! Πες μου τώρα άλλη μια φορά το “Δώδεκα πόντους και μισό” αλλά ωραία αυτή τη φορά, όχι σαν να ντρέπεσαι” “Μόνο αν μου δώσεις αυτόγραφο με το τραγούδι σου”. Πιάνει ένα κουβέρ, το γράφει και το υπογράφει. Μου το δίνει. “Πάρτο! Και τώρα ρίχτα!”