ΤΩΡΑ |
Με ένα… «Απαγορευμένο» άλμπουμ με ηχηρές διεθνείς συνεργασίες (Patrick Leonard, Greg Ladanyi), η Άννα Βίσση είχε θέσει πριν έξι χρόνια πολύ ψηλά τον πήχη. Τόσο ψηλά, που ήταν σχεδόν αναπόφευκτο οποιοδήποτε δισκογραφικό βήμα ακολουθούσε να χαρακτηριζόταν υποδεέστερο. Δεν θα μπορούσε, όμως, ούτε για αστείο να διαγραφεί ή να διαγράψει εκείνη τον Νίκο Καρβέλα από τη δισκογραφία της, όταν σε αυτόν τον άνθρωπο οφειλόταν η μεταμόρφωσή της σε βασίλισσα της ποπ και κορυφαία show-woman της Ελλάδας, αλλά κυρίως η απελευθέρωση του ερμηνευτικού πάθους που έκρυβε μέσα της αυτή η “φοβισμένη” ερμηνεύτρια του έντεχνου, με συγκλονιστικά τραγούδια όπως το «Δώδεκα», το «Δεν θέλω να ξέρεις» και το «Παραλύω».
ΣχετικάΆρθρα
Άλλωστε, παρά την ατυχή παλινδρόμηση στη λαϊκοπόπ με το «Τυραννιέμαι» (που η ίδια χαρακτήρισε σε συνέντευξή της «μεγάλο λάθος»), τα χρόνια αυτά είναι που ακούσαμε δισκογραφικά, ψηφιακά ή live –έστω και σαν εξαιρέσεις– πολύ όμορφα τραγούδια με την υπογραφή του άντρα της ζωής της, που θα ήταν εθελοτυφλία να τα αγνοήσουμε: «Η Πιο Μεγάλη Απάτη», «Ένα ή Κανένα», «Καθημερινότητα», «Σαν το Ντο και το Σι»… (Ακόμα και το «Αγάπη Είναι Εσύ» –στον ομώνυμο, αμφιλεγόμενο δίσκο– κατάφερε να ντύσει ιδανικά την έναρξη ενός show και, εν τέλει, να μας κερδίσει – παρά το αρχικό σοκ από τους ιδιόρρυθμους στίχους του.) Περισσότερο, βέβαια, απολαύσαμε ένα νέο ολοκληρωμένο λυρικό έργο, τις «Καμπάνες του Εντελβάις», με την αγαπημένη μας ερμηνεύτρια να σκίζει τους αιθέρες του «Pantheon Theater» με μια φωνή… “καμπάνα”!
Σήμερα, η Άννα Βίσση επιστρέφει στη δισκογραφία, σε νέα στέγη, την Paniκ Records, με ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ που φιλοδοξεί να ξεπεράσει λάθη και μετριότητες μιας εν πολλοίς άγονης –ελέω οικονομικής κρίσης– περιόδου για τη δισκογραφία σχεδόν για όλο το ελληνικό τραγούδι.
Σε γενικές γραμμές, η «Συνέντευξη» έχει εμφανή Καρβελικά χρώματα! Αυτό, ως γνωστόν, σημαίνει ότι τα τραγούδια της κινούνται από το + άπειρο στο – άπειρο, προκαλώντας ανάλογα σχόλια και κριτικές, οι στίχοι βασίζονται σε απλοϊκά, καθημερινά λόγια σε βαθμό πρόκλησης («Βεράντα», «Τριπλός Καφές», «Τούμπα») και η μουσική σε τολμηρές μείξεις οργάνων και ριψοκίνδυνους ενορχηστρωτικούς πειραματισμούς («Για Σένα», «Ξανά Μανά», «Καλύτερα Μόνη», «Άσε τους Έρωτες»).
Σε τέσσερα τραγούδια («Συνέντευξη», «Καλύτερα Μόνη», «Άσε τους Έρωτες», «Αχώριστοι») τους στίχους υπογράφει ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ένας στιχουργός που έγινε γνωστός στους περισσότερούς μας από τα λόγια που έγραψε για τη φωνή της Νατάσσας Μποφίλιου. «Είμαι ένας άνθρωπος που δεν με ενδιαφέρουν οι όχθες, αλλά οι συναντήσεις που έχουν κάτι να πουν. Όπως δεν θα μπορούσα να συνεργαστώ με καλλιτέχνες του εντέχνου, γιατί δεν συναντιούνται τα ποτάμια μας, με τον ίδιο τρόπο υπάρχουν και άνθρωποι της άλλης πλευράς με τους οποίους υπάρχει μια σπίθα. Έτσι έγινε και με την Άννα» δήλωσε πρόσφατα ο ίδιος σε συνέντευξή του, για το ρατσιστικό διαχωρισμό μεταξύ έντεχνων και εμπορικών καλλιτεχνών – οπότε δεν χρειάζεται να πούμε εμείς τίποτα περισσότερο!
Αντικειμενικά, ο δίσκος έχεις πολύ ωραία τραγούδια, που κάθε ερμηνεύτρια –είτε της έχουν κολλήσει κάποιοι την “ταμπέλα” της «έντεχνης» ή της «εμπορικής»– θα ήθελε να έχει στο ρεπερτόριό της. Την ατμοσφαιρική μπαλάντα «Αχώριστοι» (ντουέτο με τον Νικόλα Ραπτάκη), το απόλυτο hit «Ξανά Μανά» (εμπνευσμένο latin που κάνει ακόμα και τους ακίνητους, όπως τον γράφοντα, να κινηθούν στους ρυθμούς του), τη ρηξικέλευθη ροκ «Συνέντευξη» και το δυναμικό «Για Σένα» (που γνώρισε και μια δυναμική οπτικοποίηση).
Πειράματα δίχως τέλος για το βιονικό δίδυμο ή επανάληψη της πεπατημένης των εμπορικών δίσκων άλλων εποχών, που φαίνεται πως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί;
Είδα ότι ορισμένοι, ακόμα και δηλωμένοι fans της, βιάστηκαν –χωρίς καν να έχουν ακουστεί όλα τα τραγούδια, παρά δύο ή τρία– να κατηγορήσουν την «Απόλυτη» για το δεύτερο και τη δισκογραφική εμμονή με τον αιώνιο μέντορά της. Αυτό, που αναζητείται η αποτυχία της, με… δίψα, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ίδιον των αυθεντικών σταρ! Αν και φαινομενικά εκνευριστικό, θα έπρεπε να κάνει την ίδια και όλους όσοι την αγαπάμε αληθινά να χαμογελάμε “χαιρέκακα”… Είναι, ομολογουμένως, απίστευτο μια γυναίκα που εμφανίστηκε στη δισκογραφία σχεδόν πριν μισό αιώνα να προκαλεί τέτοιο “θόρυβο” για μια νέα δισκογραφική της δουλειά! Μήπως δεν είναι τυχαίο, τελικά, το παρατσούκλι που την ακολουθεί τα τελευταία χρόνια;
Για το λόγο αυτόν, εγώ δεν θα βιαστώ να απαντήσω πού ακριβώς βρίσκεται η «Συνέντευξη» ανάμεσα στο δίπολο του ερωτήματος, πριν ακούσουμε τη μούσα του Καρβέλα να ερμηνεύει live τα κομμάτια της στο Hotel Ερμού. Άλλωστε, η αειθαλής show-woman μάς έχει αποδείξει εδώ και δεκαετίες ότι και τραγούδια φαινομενικά μέτρια ή αδιάφορα με το πρώτο άκουσμα στο cd μπορούν να αποκτήσουν αξία από σκηνής, όταν τα παρουσιάζει εκείνη με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
Σχόλια για αυτό το άρθρο