Βίρνα Λίζι: Αντίο Στη Ξανθιά Νοστιμούλα Του Ιταλικού Σινεμά

Η Βίρνα Λίζι δεν μένει πια εδώ…Η ξανθιά νοστιμούλα του ιταλικού σινεμά, όπως την έλεγαν όταν πρωτοεμφανίστηκε, η Μέριλιν της Ιταλίας όπως την αποκαλούσαν αργότερα, η πανέμορφη Βίρνα, πέρασε στο αιώνιο σκοτάδι πριν λίγες μέρες. Όμως η λάμψη της μέσα από τις ταινίες, δεν θα σβήσει ποτέ…

ΣχετικάΆρθρα

Ίσως στους νεότερους, το όνομά της να μη θυμίζει τίποτα, οι περισσότεροι όμως έχουμε τραγουδήσει το Έχω μιαν αρραβωνιάρα με τον Τόλη Βοσκόπουλο, όπου εκεί γίνεται αναφορά του ονόματός της:

Έχω αλλάξει δαχτυλίδι
Με μια κούκλα σαν στολίδι
Σαν περνάει ο δρόμος τρίζει
Και στην γλύκα ξεπερνά
Τη Βίρνα Λίζι

Γραμμένο το 1967, γαι να δείτε το μέγεθος κάποιων ηθοποιών και πως γίνονται μύθοι!

Η Βίρνα Λίζι γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1936 στην Ανκόνα, το πραγματικό της όνομα ήταν Βίρνα Πιεραλίζι. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στην υποκριτική από τα εφηβικά της χρόνια, όταν την ανακάλυψαν δυο παραγωγοί (Αντόνιο Φερίνιο και Έττορε Πέσε) από τη Νάπολη. Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στην ταινία La corda d’acciaio (1953). Παρά τις ερμηνευτικές της ικανότητες σύντομα τυποποιήθηκε σε ρόλους που προέβαλαν και στηρίζονταν περισσότερο στη φυσική ομορφιά παρά στο ταλέντο της, όπως οι ταινίες Le diciottenni και Lo scapolo γυρισμένα και τα δυο το 1955. Επαιξε επίσης σε αρκετές γαλλοιταλικές ή γαλλοισπανικές συμπαραγωγές. Η συμμετοχή της στην ταινία – χλαμύδα «Ρώμος και Ρωμύλος» το 1960 συνέβαλλε αρκετά στη διεθνή καριέρα της. Βρέθηκε ανάμεσα στη Ζαν Μορό και το Στάνλεϊ Μπέικερ στην «Εύα» του Τζόζεφ Λόουζι και ήταν η βασική συμπρωταγωνίστρια του Αλέν Ντελόν στη «Μαύρη τουλίπα» του Κριστιάν Ζακ, μια μεγάλη επιτυχία που την οδήγησε και στην Αμερική, σε ρόλους ξανθών καλλονών: στην κωμωδία «Πώς να δολοφονήσετε την γυναίκα σας» με τον Τζακ Λέμον και στο «Ε όχι και με τη γυναίκα μου» δίπλα στον Τόνι Κέρτις.

Για να ξεφύγει από την τυποποίηση σε ρόλους σαγηνευτικών γυναικών επεδίωξε ρόλους διαμετρικά αντίθετους με όλα όσο είχε κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Συμμετείχε σε Ιταλικές παραγωγές όπως τα Casanova 70, Le bambole (1965), Arabella (1967) και Le dolci signore (1968). Πέρα από πρωταγωνίστρια συμμετείχε και σε πιο καλλιτεχνικές παραγωγές με μικρότερους ρόλους, όπως στο βραβευμένο στις Κάννες Signore & Signori (1965). Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 αποφασίζει να αποτραβηχτεί προσωρινά προκειμένου να αφοσιωθεί στη οικογένειά της. Προς τα τέλη της δεκαετίας επιστρέφει και συμμετέχει τακτικά σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές έκτοτε. Το 1994 έρχεται η δικαίωση. Ερμηνεύει την Αικατερίνη των Μεδίκων στην ταινία εποχής La Reine Margot και κερδίζει το Σεζάρ ερμηνείας, το βραβείοDavid di Donatello (Ιταλικά Όσκαρ) καθώς και το αντίστοιχο βραβείο του Φεστιβάλ των Κανών .