ΤΩΡΑ |
Η Δήμητρα Χατούπη είναι από τις ηθοποιούς που κοσμούν την ελληνική σκηνή, που έχουν «ειδικό βάρος» και τεράστια υποκριτική γκάμα. Διαθέτει εξαιρετικά εκφραστικά μέσα, σκηνική άνεση, κίνηση, ορθοφωνία, έχει εκπληκτική χροιά φωνής και τέλεια άρθρωση. Έχει υποδυθεί ρόλους και ρόλους στη μεστή καλλιτεχνικά, επιτυχημένη και προ πάντων ποιοτική καριέρα της. Μας έχει συγκινήσει, μας έχει κάνει να δακρύσουμε, να γελάσουμε ερμηνεύοντας σημαντικές ηρωίδες του παγκόσμιου αλλά και του ελληνικού ρεπερτορίου σε έργα σπουδαίων συγγραφέων, υπό την καθοδήγηση πάντα καταξιωμένων σκηνοθετών. Η πορεία της από τα χρόνια που φοιτούσε στη δραματική σχολή του Κ.Θ.Β.Ε. και στη συνέχεια, όταν έπαιζε σε αυτό, φάνηκε από την αρχή ότι θα διαγραφόταν λαμπρή. Τώρα βρίσκεται πια στο απόγειο της καλλιτεχνικής ωριμότητας και όλες οι ερμηνείες της των τελευταίων ετών αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση για τη νέα γενιά των ηθοποιών. Έχει ανεβάσει τόσο ψηλά τον πήχυ που δεν προφταίνει να ξεθωριάσει από τη μνήμη μας η ερμηνεία του προηγούμενου ρόλου και έρχεται να μας συνεπάρει ο καινούριος. Πρέπει να σταθώ, όμως, στον πιο πρόσφατο ρόλο της, στη Ραραού στο έργο του Παύλου Μάτεσι «Η Μητέρα του Σκύλου» που σκηνοθέτησε και διασκεύασε αριστοτεχνικά ο άξιος Σταύρος Τσακίρης. Δίνει πραγματικό ρεσιτάλ ηθοποιΐας, είναι συγκλονιστική, «κεντά» επί σκηνής για δυόμιση ώρες περίπου, αλλάζοντας ηλικίες σαν τον χαμαιλέοντα, καθηλώνοντας και τον πιο απαιτητικό θεατή. Ο ρόλος μπήκε στο πετσί της, έγινε μ’ αυτήν! Με την υποκριτική της δεινότητα κατόρθωσε να δημιουργήσει τη μαγεία του θεάτρου. Έχεις την εντύπωση ότι αυτό που παρακολουθείς δεν είναι απλώς ένα θεατρικό έργο, το οποίο διαδραματίζεται επάνω στη σκηνή με εσένα θεατή στην πλατεία. Ο χαρακτήρας που έφτιαξε φαντάζει ως πρόσωπο πραγματικό, ένα πρόσωπο που μπορεί να υπάρξει στην καθημερινή μας ζωή, που μπορεί το συναντήσεις το πρωί και να του πεις «καλημέρα». Και ότι όλα αυτά δεν είναι μια θεατρική ψευδαίσθηση που θα «πεθάνει» μόλις πέσει η αυλαία και σβήσουν τα φώτα… Της αξίζουν χίλια μπράβο, καθώς επίσης και στον ικανότατο Σταύρο Τσακίρη! Μην χάσετε αυτήν την παράσταση, η οποία συγκαταλέγεται σε ό,τι καλύτερο έχει ανέβει την τελευταία πενταετία. Το έργο έρχεται στη Θεσσαλονίκη για τρεις μόνο παραστάσεις στις 16 – 17 – 18 Οκτωβρίου 2015 στο Θέατρο Αυλαία στο πλαίσιο των 50ων Δημητρίων που διοργανώνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης. Λόγω της θριαμβευτικής της επιτυχίας θα συνεχιστεί και για δεύτερη σεζόν στο Σύγχρονο Θέατρο στην Αθήνα από 23 Οκτωβρίου.
Από όσα έχεις κάνει τι θεωρείς σημαντικό;
Είμαι ο εαυτός μου όσο μπορώ, αυτό θεωρώ το πιο σημαντικό
Αν ξεκινούσες από την αρχή θα ακολουθούσες τον ίδιο δρόμο ή θα άλλαζες κάτι;
Ποτέ δεν ξέρεις. Ποτέ δεν είναι ίδιες οι συνθήκες. Ποτέ δεν είμαστε οι ίδιοι. Πιστεύω ότι λειτουργούμε ανάλογα με το τι συμβαίνει εδώ και τώρα. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε κάθε φορά είναι να μεταβάλουμε τις επιλογές μας. Οπότε αν ξεκινούσα από την αρχή, απλά θα ξεκινούσα από την αρχή.
Έχεις μετανιώσει για πράγματα που έκανες ή δεν έκανες;
Στιγμιαία ναι. Η λέξη «μετανιώσεις» εμπεριέχει την έννοια του μετά. Οπότε τι νόημα έχει το μετά; Όταν μετανιώνεις είναι σαν να ακυρώνεις αυτό που επέλεξες να κάνεις μια συγκεκριμένη στιγμή, όμως αυτή η επιλογή είναι κομμάτι του εαυτού σου. Πώς μπορείς να μην την αποδεχτείς;
Πιστεύεις ότι κάποιοι καλλιτέχνες έχουν «ειδικό βάρος» επάνω στη σκηνή;
Κατά τη γνώμη μου, αυτό που ονομάζεται «ειδικό βάρος» είναι το «σύμπαν» που φέρει ο κάθε άνθρωπος, όχι μόνο οι καλλιτέχνες.
Τι σε κουράζει στο θέατρο;
Το «εγώ», η ανοργανωσιά και ο ερασιτεχνισμός. Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ μπερδεμένα σήμερα. Τα όρια μεταξύ επαγγελματισμού και ερασιτεχνισμού δεν είναι διαυγή. Όλοι τα κάνουν όλα και το χειρότερο πιστεύουν ότι μπορούν να τα κάνουν καλά.
Τους σκηνοθέτες σου, τους εμπιστεύεσαι;
Πάντα. Όταν σε επιλέγουν για κάποιο ρόλο και τον αποδέχεσαι, είσαι υπεύθυνος για αυτό. Νομίζω ότι λειτουργώ σχεδόν πάντα σαν μαθήτρια. Αυτό με κάνει να μην βολεύομαι και να μην βαριέμαι. Είναι πολύ κουραστικό να έχεις συνεχώς αντιρρήσεις και πολύ πιο ουσιαστικό να είσαι αθώος. Φυσικά, πάντα ο δημιουργικός διάλογος είναι ενδιαφέρον, άλλα θεωρώ ότι τον τελικό λόγο τον έχει ο σκηνοθέτης και στο θέατρο και στον κινηματογράφο.
Τι αξία έχει η σιωπή για σένα;
«Ποιος μπορεί να ακούσει τη σιωπή», Μαρία Λαϊνά, το Νόημα
Θεωρείς ότι ο ρόλος της Ραραού στο έργο του Παύλου Μάτεσι «Η Μητέρα του Σκύλου» είναι ο πιο σπουδαίος και ο πιο πλήρης, από όσους έχεις παίξει μέχρι σήμερα;
Δεν μου αρέσει ο υπερθετικός βαθμός γιατί είναι απόλυτος. Θεωρώ ότι έχω κάνει πολύ σημαντικούς ρόλους, για μένα τουλάχιστον. Φυσικά, πολλές φορές στη ζωή του ηθοποιού συμβαίνει κάτι μεταφυσικό σε σχέση με τον ρόλο που παίζει. Νομίζω ότι αυτό ακριβώς συνέβη και με το ρόλο της Ραραού, στην «Μητέρα του σκύλου». Με τον σκηνοθέτη, τον Σταύρο Τσακίρη υπήρχε μια διαρκής και βαθιά επικοινωνία.
Μίλησέ μου για τη Δραματική σου Σχολή, τη «Δήλο», την οποία διευθύνεις με επιτυχία χρόνια τώρα.
Η Δραματική Σχολή «Δήλος» αποτελεί ένα προσωπικό όραμα το οποίο συνεχώς εξελίσσεται και μεγαλώνει. Έντεκα χρόνια, τώρα, η «Δήλος» πρωτοστατεί στις Δραματικές Σχολές και φιλοδοξεί μέσα από ένα ποικιλόμορφο πρόγραμμα, να εκπαιδεύσει ηθοποιούς προσφέροντας μια πολύπλευρη γνώση σε ότι αφορά τις μεθόδους υποκριτικής αλλά και τα μέσα επικοινωνίας του ηθοποιού. Η σχολή πέρα από τον κύκλο των σταθερών μαθημάτων, δίνει την ευκαιρία στους σπουδαστές να παρακολουθήσουν θεματικά σεμινάρια σε αντικείμενα που σχετίζονται έμμεσα ή άμεσα με την υποκριτική τέχνη, για παράδειγμα αυτό το διδακτικό έτος θα ξεκινήσει με το Εργαστήρι Σωματικού Θεάτρου από το Studio Matejka (Grotowski) και εργαστήριο butoh. Επίσης οι σπουδαστές πρέπει να μπορούν να επιχειρηματολογήσουν στην κριτική μιας παράστασης. Έτσι παρακολουθούμε συχνά μαζί παραστάσεις και έπειτα τις αναλύουμε. Το θέατρο είναι επιστήμη. Δυστυχώς, όμως, η θεατρική εκπαίδευση και γενικότερα η εκπαίδευση είναι κάτι που αυτή η χώρα το αγνοεί παντελώς. Η εφαρμογή της θεατρικής εκπαίδευσης στην πράξη και η επαγγελματική εμπειρία των αποφοίτων μας, είναι κάτι που μας απασχολεί ιδιαιτέρως, γι αυτό δημιουργήσαμε τον εταιρικό θίασο «Ομάδα Θεάτρου Δήλος». Οι απόφοιτοί μας εντάσσονται αμέσως στον επαγγελματικό στίβο μέσα από αξιόλογες επαγγελματικές παραστάσεις. Πέρυσι, η ομάδα παρουσίασε «Τα Μάγια της Πεταλούδας» του Λόρκα, στο «Σύγχρονο Θέατρο», ενώ φέτος τον Νοέμβρη θα παρουσιάσει την παράσταση «Τερεζίν», στο θέατρο «Αργώ».
Τι σε τρομάζει, τι σε φοβίζει και τι σε απογοητεύει στην εποχή μας;
Πολλά. Τι γίνεται με τις συντάξεις και τα νέα παιδιά. Τι γίνεται με το γεγονός ότι ψηφίζουμε Τσίπρα για να καταργηθεί η φοροδιαφυγή και εμείς φοροδιαφεύγουμε. Τι γίνεται με τον τρόπο που ψηφίζουμε. Τι γίνεται με την ευκολία που έχουμε να πετάμε τη γόπα μας στο δρόμο, τα σκουπίδια μας στη θάλασσα και να εγκαταλείπουμε το σκύλο μας στο νησί που πάμε διακοπές.
Ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Εκτός από την «Μητέρα του σκύλου» του Παύλου Μάτεσι, σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία του Σταύρου Τσακίρη στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας, θα συμμετέχω στον Κύκλο Αναγνώσεων του έπους της «Οδύσσειας» στο Εθνικό Θέατρο, με την ραψωδία «Π» σε σκηνοθετική επιμέλεια του Σίμου Κακάλα. Ενώ μαζί με την ομάδα των αποφοίτων της σχολής θα παρουσιάσουμε την παράσταση «Τερεζίν», σε δική μου σκηνοθεσία στο θέατρο «Αργώ».
Το μυθιστόρημα: Η Μητέρα του σκύλου
Πρωτοκυκλοφόρησε το 1990. Μέχρι σήμερα έχει κάνει αλλεπάλληλες εκδόσεις και έχει μεταφρασθεί και κυκλοφορήσει σε περισσότερες από τριάντα χώρες. Έχει συζητηθεί η μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη από τον Ε. Κουστουρίτσα. Η εφημερίδα Die Welt αναφερόμενη στη Μητέρα του σκύλου γράφει: «Ο Μάτεσις δεν μας παρουσιάζει ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Η αφήγησή του όμως είναι τόσο πλούσια σε πληροφορίες, σε λεπτομέρειες, τόσο ακριβής και ταυτόχρονα ποιητική, που η κάθε του σελίδα μας συγκινεί και μας καθηλώνει». Υπερβαίνοντας τα σύνορα εθνικότητας και θρησκείας, όπως όλοι οι σημαντικοί συγγραφείς του 20ού αιώνα, Κάφκα, Τζόυς, Μπέκετ, Μπόρχες, και επηρεασμένος από την αρχαία φιλοσοφία, και ιδιαίτερα από τον Αριστοτέλη και τους προσωκρατικούς, τον Ηράκλειτο, τον Πρωταγόρα και τον Δημόκριτο, ο Μάτεσις συγχωνεύει στο έργο του τις θέσεις για τον άνθρωπο, τη φύση, την ψυχή και το σώμα, τον πόνο. Μακριά από ηθικολογίες και ωφελιμισμούς, που είναι πέρα από το χώρο της αισθητικής, ο Μάτεσις προτείνει με τα μυθιστορήματά του την «έξοδο από την πραγματικότητα που του επιβάλλουν οι άλλοι».
Ταυτότητα της παράστασης
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Σταύρος Τσακίρης
Σκηνικά – Κοστούμια: Άγγελος Αγγελή
Δραματολόγος: Δήμητρα Πετροπούλου
Κινησιολογία: Γιάννης Αντωνίου
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Κινησιολογία: Γιάννης Αντωνίου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έφη Ρευματά
Στο ρόλο της ΡΑΡΑΟΥ: η Δήμητρα Χατούπη
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί (αλφαβητικά):
Νίκος Γιαλελής, Γιάννης Δρίτσας, Χρήστος Ευθυμίου, Ηλίας Ζερβός, Στεφανία Κριεζή, Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Έφη Ρευματά, Μαριαλένα Ροζάκη.
Πληροφορίες:
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
16-18 Οκτωβρίου 2015
ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Παρασκευή – Κυριακή στις 21.00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Κανονικό 15€, Φοιτητικό, Ανέργων 10€
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
150 λεπτά (με διάλειμμα)
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
https://www.viva.gr/tickets/theater/sygxrono-theatro/i-mitera-tou-skylou/
ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΑΜΕΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
10:30 -13:30, 17:30 – 21:00
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ & ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
Πλατεία ΧΑΝΘ(Πλευρά Τσιμισκή)
Τ: 2310277700
«Η παράσταση είναι καλοστημένη, έχει ρυθμό και δίνει έμφαση σε σημεία που βγάζουν συγκίνηση, προκαλούν τρόμο και γεννούν δέος»
Γρηγόρης Ιωαννίδης, Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ 24/11/14
«Ομοιογενής υποκριτική αφήγηση, με σαφήνεια, ειλικρίνεια και πειθώ»
Κώστας Γεωργουσόπουλος, ΤΑ ΝΕΑ, 1/12/14
«Αυτό ακριβώς είναι το μεγαλείο του βιβλίου, που διατηρείται αλώβητο στην εντελή θεατρική διασκευή του Τσακίρη και στην παράστασή του: να είναι ένα έργο απολύτως πολιτικό, που κυλάει επάνω στους σιδερένιους τροχούς της Ιστορίας και συγχρόνως να δίνει φωνή στους ταπεινούς και καταφρονεμένους, στα «ορφανά» της»
Λέανδρος Πολενάκης, Η ΑΥΓΗ, 24/11/14
«Παράσταση μεγάλης εμβέλειας, που μεταπλάθει αποτελεσματικά τη λιτότητα σε σκηνικά μνημειώδες που αρμόζει στο πνεύμα του συγκεκριμένου έργου»
Δημήτρης Τσατσούλης, Ημεροδρόμος 1/1/15
Σχόλια για αυτό το άρθρο