ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ μπαίνει μέσα στο πολυμίξερ της Ελληνικής τηλεόρασης για να καταλάβει πότε το trash έγινε mainstream.
Mου λέει η Χριστίνα, γράψε κάτι για τηλεόραση. Τι να σου γράψω καρδιά μου αφού πλέον την ανοίγω μετά το δεύτερο αγχολυτικό μεταμεσονύχτια για να με πάρει ο ύπνος; Μου αρέσει που παλιά σνόμπαρα όσους μου λέγανε «εγώ δεν βλέπω τηλεόραση». Γίνεται; Ναι γίνεται κι έχει πολλαπλά οφέλη για την εγκεφαλική και ψυχολογική σου κατάσταση. Μια απλή καθιερωμένη μέρα τηλεθέασης θα ξεκινήσει με τα πρώτα πρωινά, τα και καλά σοβαρά, να σου λένε πως θα χρεοκοπήσεις και να σου μεταφέρουν ειδήσεις από το βιασμό μιας γριάς στο Χαλάνδρι. Κάποια στιγμή θα σκάσει μύτη και η Σταματίνα Τσιμτσιλή, εθισμένη πλέον στην καλή ενέργεια μαζί με τον Βερύκιο έτσι για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Μετά θα έρθουν τα πιο χαλαρά πρωινάδικα όπου μπορείς να μάθεις πως μαγειρεύουν την πάπια Πεκίνου με δαμάσκηνα, και να θαυμάσεις τα πάντα σε φόρμα μαλλιά της παρουσιάστριας για να πας μετά στην κομμώτρια και να της πεις, «έτσι να μου το κάνεις, σαν της Σκορδά».
Οι μεσημεριανές ειδήσεις είναι ένα ξαναζέσταμα των χτεσινών βραδινών και μετά χανόμαστε σε ένα αμπαζούρ ταξίδι στο χρόνο με επαναλήψεις σειρών από την εποχή που πηγαίναμε σχολείο η τούρκικα δεύτερης διαλογής όμως. Χώσε κι ένα δύο τηλεπαιχνίδια με ερωτήσεις για ανθρώπους του Νεάντερταλ, το φάγαμε και το απόγευμα, μέχρι την ώρα του δελτίου ειδήσεων που αυτόν τον καιρό είναι αφιερωμένο στον Πάνο Καμμένο. Μπαίνουμε prime time κι εδώ αρχίζουν τα καλύτερα. Οι επιλογές σου είναι άπειρες. Μπορείς να διαλέξεις από ριάλιτι διαγωνισμών μεταξύ επίδοξων μελλόνυμφων, ακαμάτρας νοικοκυράς και μοντέλα που το στιλ τους πηγάζει από σερβιτόρα στο Μπουρνάζι ή μια από τις πόσες δεν ξέρω ελληνοκυπριακές σαπουνόπερες για να εξασκήσεις και τις ξένες γλώσσες σου. Πραγματικά τέτοιος κατακλυσμός από σαπουνόπερες και ριάλιτι δεν έχει ξαναγίνει. Διαγωνισμό κάνουν ποιος θα είναι ο πιο σκληροπυρηνικός.
Έχω δουλέψει και στα δύο αλλά αν μη τι άλλο, την εποχή του «Βέρα στο δεξί» υπήρχε μια αθώα κομψότητα και την εποχή του «Big Brother» υπήρχε η εθιστική αίσθηση της κλειδαρότρυπας. Τώρα πόσες κλειδαρότρυπες να παρακολουθήσεις ή πόσους επώνυμους να τρώνε καρύδες στη Μαδαγασκάρη; Το καλύτερο πράγμα που προσέφεραν τα ριάλιτι είναι αν μη τι άλλο ότι ξεφτιλίστηκε η έννοια του Έλληνα σταρ και πώς να μην ξεφτιλιστεί αν τον βλέπεις να σκαρφαλώνει σε φοίνικα για να βγάλει τα λεφτά του; Για τις κωμικές σειρές ένα έχω να πω: oι ταινίες του ’80 με τον Στάθη Ψάλτη είχαν καλύτερη ατάκα και γύρισμα. Και κάπως έτσι πλησιάζουν τα γλυκά μεσάνυχτα όπου ή θα έχεις την Πέγκι Τρικαλιώτη να ουρλιάζει μην την σκοτώσουν σε κάποιο από τα σίριαλ του Κοκκινόπουλου, ή ένα πολιτικό πάνελ που θυμίζει κοτέτσι με τα κακαρίσματα ή ένα late night show με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου να υποκλίνεται στην Πέπη Τσεσμελή χωρίς να μπορεί να βρει μια έστω τσαχπίνικη ερώτηση.
Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι τους νοιάζονται για τα νεανικά κοινά την ώρα που αυτά έχουν μεταναστεύσει στο Netflix ή στο κατέβασμα σειρών που ακόμα και η πιο τελειωμένη παραγωγή φαντάζει υπερθέαμα μπροστά στις δικές μας. Γιατί για να κάνεις ένα late night show χρειάζεσαι ολόκληρη ομάδα από πίσω για να σου γράψει τα αστεία και για να φτιάξεις ένα σίριαλ το ίδιο, δεν είναι το «βρήκαμε παπά να θάψουμε πέντε έξι». Τo trash στα χρόνια της αθωότητας είχε μια σχεδόν αναρχική πλάκα γιατί έκανε διαφορά με τη σοβαροφάνεια. Πλέον όμως το trash έγινε mainstream με την πλειοψηφία των εκπομπών να τρασάρουν και να νομίζουν ότι είναι και κυριλέ. Και στην τελική αρνούμαι ρε φίλε να παρακολουθώ τα σκουπίδια της χώρας μου την ώρα που στο εξωτερικό βλέπουν σειρές του Μάρτιν Σκορσέζε. Κάθε λαός έχει την τηλεόραση που του αξίζει στην τελική κι αν αυτή που βλέπουμε στην Ελλάδα είναι αυτή που μας αξίζει, πετάω την ταυτότητά μου τώρα…
Σχόλια για αυτό το άρθρο