ΤΩΡΑ |
Λένε ότι οι Παρθένοι είναι αρκετά θετικοί, εργατικοί, έξυπνοι και τελειομανής. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, θα ταίριαζε και αυτό που λέμε «ανήσυχο καλλιτεχνικό πνεύμα». Ο Ηρακλής Κωστάκης –γεννημένος στις 17 Σεπτεμβρίου- έχει όλα τα παραπάνω και γι’ αυτό δεν επαναπαύεται ποτέ! Mάλιστα, για τις ανάγκες του εκάστοτε ρόλου «μεταμορφώνεται». Η πρώτη συνάντησή μας έγινε πριν από λίγες εβδομάδες στο Θέατρο Χώρα, όπου πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα της παράστασης «Το τρίτο κύμα». Ο ίδιος συστήνεται στο cosmopoliti.com και μας μιλά για όλα! Αποκλειστική συνέντευξη στον Παναγιώτη Μουλόπουλο.
Ηρακλή, που γεννήθηκες και μεγάλωσες;
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Ηράκλειο Κρήτης, αν και έχω ζήσει και σε αλλά μέρη του νησιού. Λείπω πολλά χρόνια, αλλά εκεί είναι η πραγματικά τεραστία οικογένεια μου, οι παιδικοί μου φίλοι. Ένας μεγάλος κύκλος οικειότητας και αγάπης. Ζω πάντα ένα συγκινητικό σουρεαλισμό όταν πηγαίνω. Πράγματα που εδώ στην Αθήνα θα μου πάρουν ένα μηνά να τα ρυθμίσω, στην Κρήτη γίνονται σε μια μέρα. Από το πιο απλό μέχρι την υγεία μου θα έχω κάποιον φίλο του πατερά μου ή αγαπημένο θείο να με περιμένει με ένα χαμόγελο και να τα ρυθμίσει όλα. Δεν πηγαίνω συχνά, αλλά ξέρω πως και στο καταχείμωνο να κατέβω στην Κρήτη, θα με περιμένει πάντα απίστευτη ζέστη.
Πώς πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Δεν ένιωσα ότι ήταν επιλογή. Όσο με θυμάμαι είχα μια τεράστια φαντασία και έπαιζα, μοίραζα ρόλους και σενάρια της στιγμής σε άλλα παιδιά. Ήμουν πάντα το παιδί που θα ανέβαζαν σε ένα τραπέζι να κάνει μιμήσεις και να τραγουδήσει. Ήταν μονόδρομος στο κεφάλι μου από όσο με θυμάμαι.
Υπήρξαν αντιδράσεις από το οικογενειακό σου περιβάλλον, σχετικά με την απόφαση σου;
Η Κρήτη -ιδίως όταν μεγάλωνα- δεν ήταν ένα μέρος με θεατρική παιδεία. Δεν έχουμε θέατρα. Η μονή επαφή θα ήταν μια επιθεώρηση κάθε καλοκαίρι. Όποτε μου φαίνεται λογικό που δεν υπήρξε υποστήριξη. Όταν είπα πως θέλω να δώσω εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο, αντιμετωπίστηκε και προσπεράστηκε γρήγορα το θέμα σαν ένα τρελό όνειρο. Έπρεπε να σπουδάσω κάτι σίγουρο που θα με εξασφάλιζε. Δεν είχα την δύναμη τότε να φύγω κρυφά για την Αθήνα ή να επιβάλλω το θέλω μου. Την βρήκα ή με βρήκε, χρόνια αργότερα.
Πρόσφατα μου ‘χες πει μια ιστορία με το Γρηγόρη Βαλτινό. Θες να την διηγηθείς και στους αναγνώστες;
Το 2004 στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τους Ολυμπιακούς, ο Γρήγορης Βαλτινός βρισκόταν στο κέντρο του Ηράκλειου και διάβαζε αποσπάσματα ποίησης και λογοτεχνίας με αυτή την τρομερή του φωνή. Από κάτω πολύς κόσμος κρεμόταν από κάθε του λέξη. Με έπιασε το παράπονο που δεν πάτησα ποτέ πόδι, που πήγα να σπουδάσω κάτι που δεν ήθελα. Ένιωσα ένα τόσο μεγάλο βάρος. Σαν να είχα πετάξει ήδη την ζωή μου. Μου ήρθε η εικόνα να είμαι στην σκηνή και να παίζω μαζί του και όταν ξύπνησα και ένιωσα πως αυτό δεν θα γίνει ποτέ τρελάθηκα. Ήταν το σημείο που έστριψε η βίδα. Δέκα χρόνια μετά περνάω από ακρόαση για το «Ποιος την Ζωή μου». Και βρίσκομαι διπλά του στην σκηνή. Μια μέρα στις πρόβες τον βλέπω σε μια καρέκλα να ηρεμεί , έκατσα μπροστά του και του λέω. «Έχω να σας πω μια ιστορία»… συγκινήθηκε και με αγκάλιασε!
Αποφοίτησες το 2009 από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και έκτοτε εργάζεσαι στο θέατρο
Ξεκίνησα από το Θέατρο του Νέου Κόσμου και δεν υπάρχει πιο ωραίο λιμάνι να ξεκινήσεις το ταξίδι σου. Φέτος είμαι στο Εθνικό Θέατρο που πάντα ήταν και είναι ο Φάρος μου. Όσο για τις συνεργασίες, πρέπει να σου πω πως δεν τις νιώθω έτσι, τις βλέπω ως μεταπτυχιακά… Είχα την τύχη μέχρι τώρα να βρεθώ σε πρόβες διπλά στο Στέλιο Μάινα, στο Γρήγορη Βαλτινό, τον Άρη Λεμπεσόπουλο, τη Φιλαρέτη Κομνηνού, να δω το πάθος του Νίκου Αρβανίτη για το θέατρο. Μαθαίνω τόσα από αυτές τις ευκαιρίες! Έχω γεμίσει τετράδια…
Φέτος βρίσκεσαι στο “Τρίτο Κύμα” των Ron Jones και Joseph Robinette, σε σκηνοθεσία του Νίκου Αρβανίτη. Πες μας λίγα λόγια για την παράσταση.
Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που έλαβαν ‘’Χώρα’’ ( κρατάω την βολική αναφορά στο θέατρο μας ) την δεκαετία του ‘60 στην Καλιφόρνια. Ένα κοινωνικό πείραμα από τον Καθηγητή Ρον Τζοουνς τόσο πρωτοποριακό που κατά κοινή παραδοχή ήταν η έμπνευση για το εξίσου γνωστό και ενδιαφέρων πείραμα του Ζιμπαρτο στο Στάφορντ. Εκεί υπήρχε εικονική φυλακή βέβαια, αλλά το ζητούμενο ήταν το ίδιο με το «Κύμα». Γιατί ξανά και ξανά, βλέπουμε να χάνετε η προσωπική ηθική πυξίδα σε συνθήκες όχλου. Από μικρή ηλικία θα κοροϊδέψουμε το παιδί που κοροϊδεύουν όλοι, επειδή θέλουμε να ανήκουμε. Αργότερα θα μπούμε σε οπαδικούς συλλόγους, φοιτητικούς, κομματικούς, ψάχνοντας πάντα ένα κοινό εχθρό γύρω από τον οποίο θα ενωθούμε, πάνω στον οποίο θα πατήσουμε μια αίσθηση ανωτερότητας. Όμως το σωστό δεν χρειάζεται υποστήριξη. Δεν θες άλλους 20 για να δώσεις χρήματα σε κάποιον φτωχό, αλλά δεν ακούω συχνά βανδαλισμούς και επιθέσεις να γίνονται από έναν. Το σωστό και το λάθος θα έπρεπε να είναι συνειδητή επιλογή όχι μόδα.
Πώς θα ψυχογραφούσες τον Μπόμπερ που υποδύεσαι;
Αρχικά είδα ένα Μπόμπερ να επαναστατεί όχι επειδή δεν του αρέσει η κατεύθυνση που πήραν οι υπόλοιποι, αλλά γιατί δεν θέλει κάτ’επιλογήν να περπατάει με παρέα. Όμως στην πορεία των προβών και των παραστάσεων άρχισα να νιώθω πως είναι εκεί για να εκφράσει την ανάγκη που έχουμε να μην πέσουμε αμάχητη. Ακόμα και σε ένα κύμα που δεν μπορούμε να αποφύγουμε.
Έχεις εντοπίσει κοινά στοιχεία με τον ρόλο σου;
Κοινά θα βρεις ακόμη και αν παίξεις τον Ριχάρδο τον τρίτο η τον ίδιο τον Χίτλερ. Θα ήθελα να έχουμε περισσότερα. Δεν θα επεκταθώ αλλά θα σου πω, πως έχουμε κοινή αγάπη για τα σκουφιά.
Στο έργο, οι μαθητές συμμετέχετε στο πείραμα του καθηγητή σας και βυθίζεστε σε ένα παιχνίδι εξουσίας. Πιστεύεις ότι το ίδιο συμβαίνει και αυτή τη στιγμή στη χώρα μας;
Δεν νιώθω πως το βασικό τους θέμα είναι πως παίζουν ένα παιχνίδι εξουσίας όσο το ότι έχουν μια παρκαρισμένη συνείδηση. Σε παιχνίδι εξουσίας γλιστράει ο καθηγητής. Για να σου απαντήσω, όμως, για το αν υπάρχει ανάλογο θέμα αυτή την στιγμή στην χωρά μας θα σου πω ναι και όχι. Στην Ελλάδα έχουμε μια παρκαρισμένη σε αναμονή συνείδηση αλλά όχι, δεν συμβαίνει αυτή την στιγμή μόνο. Συμβαίνει χρόνια.
Για ποιους λόγους να έρθει κάποιος να δει αυτή την παράσταση;
Δεν ξέρω πώς να το απαντήσω αυτό. Το θέατρο είναι ένας καθρέπτης του σήμερα και μια σπίθα έμπνευσης ενός καλυτέρου αύριο .Όμως, μας το έκαναν είδος πολυτέλειας. Χαίρομαι για κάθε ένα που έχει την δυνατότητα να πάει στο θέατρο συλλογικά
Υποδυόμενος τον Κάμυ στην παράσταση “Οι Δίκαιοι”.
Σε ενδιαφέρει να ασχοληθείς με την τηλεόραση;
Θα ακουστώ κλισέ, αλλά όπως όλοι έχω όνειρα και ευχές. Παρατηρώ λοιπόν πως χωρίς να το επιλεγώ, οι ευχές και τα όνειρα μου, για την ώρα ακουμπάνε στο θέατρο. Έχω φύγει αρκετές φορές από παράσταση σαν θεατής και πήγα σπίτι γεμάτος έμπνευση , πείσμα , χαρά που βρήκα κάτι καινούριο να μου φέξει τον δρόμο έναν καινούριο στόχο και προορισμό . Ίσως και για αυτό αναβάλλω συνεχώς να κάνω γνωστή την παρουσία μου σε εταιρίες παραγωγής. Ίσως έχω την ευκαιρία σύντομα να δουλέψω σε κάτι ,ίσως όχι . δεν το σκέφτομαι όμως. Ο κινηματογράφος είναι άλλη συζήτηση.
Πιστεύεις ότι η εμφάνιση παίζει σημαντικό ρόλο σε έναν ηθοποιό;
Στο θέατρο παίζει αλλά όχι όπως το εννοείς. Δεν θα είναι ένας νεαρός η πρώτη επιλογή για τον Λήρ και ο Δημήτρης Καταλειφός δεν θα είναι η πρώτη επιλογή για τον Ρωμαίο. Δεν θα δεις εύκολα έναν μικρόσωμο Οθέλλο , έναν παχουλό Όσβαλτ στους Βρικόλακες του Ιψέν γιατί περιμένεις να δεις έναν νεαρό αδύναμο, αδύνατο και ασθενικό.
Από ότι ξέρω, όμως, ασχολείσαι και με τη συγγραφή κείμενων.
Για μένα η συγγραφή είναι σαν ένα χωράφι που δεν το προσέχω ποτέ, δεν το καλλιεργώ συνειδητά αλλά όποτε χρειαστεί να πατήσω μέσα μου δίνει καρπό. Την πρώτη φορά που ανέβηκα στο θέατρο 16 ετών δεν βρίσκαμε κείμενο και το έγραψα σε δύο μέρες. Είδα ένα ολόκληρο θέατρο να γελάει με τις μικρές μου σκέψεις. Το τίποτα, η ιδέα, να γίνεται πραγματικότητα και να γυρίζει πίσω σε μένα μεγαλωμένη 100 φορές. Δεν ανακάλυψα φυσικά τον τροχό αλλά για μένα τότε ήταν αποκάλυψη. Από τότε όποτε χρειάστηκε έγραψα κείμενα για σήριαλ που είχα συμμέτοχη, για ταινίες μικρού μήκους, για παραστάσεις . κάποιες φορές με το όνομα μου και κάποιες όχι.
Σε ένα διάλειμμα από τις πρόβες για “Το τρίτο κύμα” είπε και ένα… τραγούδι, με τη συνοδεία της κιθάρας.
Ποια είναι τα επόμενα σου σχεδία;
Σχεδία υπάρχουν και ευτυχώς είναι για πράγματα που ανυπομονώ να δουλέψω. Έχω διδαχτεί όμως και εγώ το ίδιο μάθημα αρκετές φορές. Δεν τα σκέπτεσαι δεν τα ενοχλείς, μέχρι τα σχεδία να μετατραπούν σε κείμενο, ανάγνωση, ψάξιμο και πρόβα.
Τέλος, θα ήθελα να κλείσουμε με τις δυσκολίες που αντιμετώπισες.
Οι δυσκολίες είναι πολλές και συνεχείς για όλους που ασχολούνται με το θέατρο. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να παραπονεθώ. Είναι σαν να ονειρεύεσαι να γίνεις ναυτικός και να σε ενοχλεί το μπλε χρώμα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο