ΤΩΡΑ |
Το προηγούμενο βράδυ ήμουν μέχρι αργά στο Bar de Theatre, στη στοά Σπυρομήλιου. Όπως πάντα, με την Χριστίνα Πολίτη, που είναι πλέον η αρραβωνιαστικιά μου. Ήπια τα κρασιά μου και γύρω στις 3 το πρωί έφυγα για το σπίτι. Ξύπνησα στις 7 από τηλεφώνημα της μαμάς. “Ακόμα εκεί είσαι; Πότε θα έρθεις να με πάρεις;” H ανηψιά μου η Ιωάννα παντρευόταν με τον Θέμη, στο δημαρχείο της Ηλιούπολης.
“Στις 11.30 είναι καλέ μαμά, τι με ξύπνησες από τα χαράματα;” “Θέλω να με βοηθήσεις να ετοιμαστώ. Έλα αμέσως!” Σηκώθηκα με την τσίμπλα στο μάτι, ήπια ένα καφέ στα γρήγορα, πάω να ντυθώ, το καθαριστήριο μου είχε δώσει λάθος παντελόνι! Φόρεσα ένα άλλο που ήταν χάλια, έβαλα κι ένα σακάκι για την περίσταση, πήγα στη μαμά, την βοήθησα να ετοιμαστεί. “Αυτοί οι γάμοι στο δημαρχείο είναι σαν της εκκλησίας ή διαλύονται μετά από λίγο;” με ρώταγε στο ταξί. “Σαν της εκκλησίας είναι, κρατάνε μια ζωή” της λέω. Φτάσαμε στο δημαρχείο Ηλιούπολης, μπήκαμε μέσα, ήρθε ο αντιδήμαρχος και διάβασε ένα κείμενο στο ζευγάρι που μου φάνηκε ενδιαφέρον και σας το μεταφέρω.
” Από την στιγμή που ενωθήκατε με την ελεύθερη συναίνεσή σας σε γάμο, οφείλετε αμοιβαία ο ένας στον άλλο, αγάπη, πίστη και σεβασμό για όλη σας τη ζωή. Ο γάμος που σας ενώνει, σας επιβάλλει την ταύτιση των τυχών σας και την κοινή αντιμετώπιση, σε βάση ισότητας, όλων των ζητημάτων που θα προκύπτουν από τη συμβίωσή σας σαν συζύγων και γενικότερα όλων των δυσκολιών της ζωής. Από κοινού θα πρέπει επίσης να συμβάλλετε, ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του, στα βάρη που συνεπάγεται η έγγαμη συμβίωση και η συντήρηση και προαγωγή της οικογένειας που θα δημιουργήσετε. Κοινό είναι τέλος και το καθήκον και το δικαίωμα και των δυο σας, να μεριμνάτε για την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών σας ώστε να γίνουν χρήσιμοι και χρηστοί πολίτες και ελεύθερες προσωπικότητες”. Το ζευγάρι μαζί με τους μάρτυρες υπόγραψε σε ένα βιβλίο, αντάλλαξαν βέρες και ένα φιλί, κι αυτό ήταν! Είχαν πλέον παντρευτεί.
Χειροκροτήσαμε όλοι ενθουσιασμένοι, η νύφη μοίρασε μπομπονιέρες που είχε φτιάξει με τα χεράκια της, “αυτό ήταν;” με ρώτησε η μαμά, “ούτε ρύζια, ούτε Ησαϊα χόρευε;” “E, δεν είναι εποχές να πετάμε τα ρύζια” προσπάθησα να αστειευτώ, αλλά η αλήθεια είναι ότι κι εμένα μου έλειψαν τα λόγια του παπά και ο χορός του Ησαϊα. Η τελετή της εκκλησίας είναι ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων, ενώ ο πολιτικός γάμος είναι μόνο ενώπιον των ανθρώπων. Όταν όμως υπάρχει αγάπη, όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Βγήκαμε έξω, ο ήλιος έλαμπε στην Ηλιούπολη, “άντε, και στα δικά σου!” μου ευχήθηκε η μανούλα και με αγκάλιασε. “Ε, αν θέλει η αρραβωνιαστικιά μου, εγώ παντρεύομαι” “Ποια είναι η αρραβωνιαστικιά σου;” ” H Xριστίνα Πολίτη” της απάντησα, κι ενώ η μητέρα ξέσπασε σε γέλια, εγώ άνοιξα την μπομπονιέρα και έφαγα ένα κουφέτο.
Σχόλια για αυτό το άρθρο