Κύριε Όθωνα Μεταξά, ποιος είστε πραγματικά;

Τελευταίο του Live στο Passport την Κυριακή 7 Μαϊου …. Μετά από μια εμφάνιση που έκανε τον κόσμο και τον ΤΑΖ να αναρωτιέται πόσο πραγματικά γνωρίζει τον Όθωνα Μεταξά.

ΣχετικάΆρθρα

Και το σημαντικότερο, αν έχεις λόγο να τον γνωρίζεις και ως τι. Γιατί το celebrity σαν προσδιορισμός δεν αρκεί (υπάρχουν σε αφθονία εκεί έξω) και το γοητευτικός (που είναι) το βρίσκεις σε διάφορα πακέτα. Γιατί λοιπόν να ξεχωρίσεις τον Όθωνα; Τι διαφορετικό μπορεί να έχει; Είχα ακριβώς την ίδια απορία όταν τον είδα σαν μια νουάρ τάνγκο φιγούρα στη θεατρική φετινή Κυρία της Νύχτας. Ήξερα το όνομα, κι ήξερα ότι έχει προκαλέσει κάποιον ντόρο. Όταν χαιρετηθήκαμε στα καμαρίνια, το χαμόγελό του είχε μια μοναδική, όχι δημοσιοσχεσίτικη αλλά σαν βυζαντινή και μετρημένη, ευγένεια, διάπλατη αλλά και με αντανάκλαση στο βλέμμα του, αντρίκια ενήλικη και με μια υπόγεια σκληρότητα σε αναζήτηση μιας χαμένης παιδικής αθωότητας. Έμαθα πως είναι ο τύπος που είχε εντυπωσιάσει με τις μεταμφιέσεις του, τη σκηνική του παρουσία και τη φωνή του στο Your Face Sounds Familiar (κάτι που δεν νομίζω ότι είναι αυτό για το οποίο θέλει να τον θυμούνται) και σίγουρα ένας τύπος που ήθελα να τον γνωρίσω. Κάτι που αντιλήφθηκα ότι δεν γίνεται. Μπορείς να τον συμπαθείς, να τον αγαπάς, να τον θαυμάζεις, να τον γνωρίσεις θέλει όμως πολύ κόπο και χώρο που ο ίδιος στον αφήνει αλλά πρέπει να τον κερδίσεις μόνος σου.

Η μεταμφίεση για τον Όθωνα είναι η αλήθεια του, το παζλ που σου στήνει για να τον ανακαλύψεις και σίγουρα οι περούκες και το μακιγιάζ του YFSF περιττές, τον αδικούν. Μεταμφίεση όχι σαν ψέμα, σαν αλήθεια, σαν μια δική του συνεχής διαδικασία καλλιτεχνικής επανεφεύρεσης του εαυτού ξανά και ξανά, ενίοτε με λιγότερο ή περισσότερο δημιουργικό ναρκισσισμό και τόλμη. Γιατί το να κρατήσεις μόνος σου με μια μπάντα μια σκηνή σε ένα 3ωρο live τον κόσμο σε χαρωπή εγρήγορση και μελαγχολική αναπόληση ταυτόχρονα, με απίστευτες εναλλαγές ρεπερτορίου όπως τον είδα και τον άκουσα να κάνει, λίγο δεν το λες. Το ταλέντο του είναι η ψυχή του κι αυτό το καταλαβαίνεις από το πώς πραγματικά αλλάζει ο άξονας του σώματός του, το βλέμμα του, τα χαρακτηριστικά του τα ίδια, ο χειρισμός των δαχτύλων του στο πιάσιμο του μικροφώνου, όταν αλλάζει ρεπερτόριο. Όταν από μια συναισθηματική μπαλάντα ροκάρει για να κάνει μετά πλάκα με ένα σκυλάδικο (που το σέβεται όμως), να πει παλιά λαϊκά και μετά, φτου κι από την αρχή όπου τον βγάλει. Δεν ερμηνεύει απλά (και κρυστάλλινα) το ετερόκλητο ρεπερτόριο του. Δεν είναι θέμα φωνητικής τεχνικής, αλλά συναισθήματος, αυτό αποκαλώ ψυχή. Συναισθήματος που τον διαπερνάει και ορίζει το σώμα του όταν τραγουδάει, έχει συνείδηση του τι τραγουδάει, δεν το κάνει με μηχανική τεχνική, δαιμονίζεται κυριολεκτικά αλλά χωρίς ίχνος υστερίας. Μπορεί να ξεσηκώσει τον κόσμο με μια απίστευτη ηρεμία στις κινήσεις του, ακόμα και στο τσακίρ κέφι, με μια ναζιάρικη απορία στο βλέμμα κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ανταπόδοση του χειροκροτήματος. Από τις πιο ανταποδοτικές συναισθηματικά, «γεμάτες» με κάθε έννοια, ψυχαγωγικά διασκεδαστικές, ρομαντικές και ξεεσηκωτικές βραδιές «εναλλακτικού» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτή η βλαμμένη λέξη) live που έχω ζήσει τον τελευταίο καιρό, επαναλαμβάνεται την Κυριακή 7 Μαϊου στο Passport.