ΤΩΡΑ |
Με ό,τι καταπιάνεται γίνεται «χρυσός». Και δεν μιλώ μόνο από την εισπρακτική πλευρά αλλά κυρίως από την καλλιτεχνική. Γιατί ο πολυτάλαντος και χαρισματικός Κώστας Γάκης έχει τόσα πολλά προσόντα που χάρις σε αυτά – και μαζί με την ομάδα «Ιδέα» που έχει δημιουργήσει με την Αθανασία Μουστάκα και τον Κωνσταντίνο Μπιμπή – «γεννιούνται» παραστάσεις που έχουν να πουν πολλά στο θεατρόφιλο κοινό, είναι «ψαγμένες», ευρηματικές, και πάντα ακολουθούν πιστά τη γραμμή της «καινούργιας ανάγνωσης». Γι’ αυτό και έχουν φανατικούς θαυμαστές, ιδιαίτερα από το νεανικό κοινό. Ο πολυπράγμων και άκρως δημιουργικός καλλιτέχνης Κώστας Γάκης πρωταγωνιστεί τη φετινή χρονιά με τρεις παραστάσεις στην Αθήνα και μία στη Θεσσαλονίκη. Σκηνοθέτησε με μεγάλη μαεστρία – όπως το συνηθίζει άλλωστε – το καινούργιο έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη «Η Απολυμένη» που παίζεται στο θέατρο ΒΡΕΤΑΝΙΑ, επαναλαμβάνει για τρίτη συνεχή σεζόν στο θέατρο ΘΗΣΕΙΟΝ μαζί με την ομάδα ΙΔΕΑ το θρυλικό και βραβευμένο έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2» ενώ σύντομα ανεβαίνει στο ίδιο θέατρο η καινούργια τους δουλειά «Το δέντρο του Οιδίποδα». Παράλληλα συνεργάζεται με τον Γιάννη Ζαφειρίου και το θέατρο ΦΑΡΓΚΑΝΗ και ανεβάζει με την ομάδα ΙΔΕΑ «Το όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ (οι παραστάσεις ξεκίνησαν στις 6 Νοεμβρίου), στη Θεσσαλονίκη. Αν δεν έχετε δει δουλειά τους, εσείς χάνετε. Αναζητήστε αυτήν που σας αρέσει και πηγαίνετε να πάρετε μία γεύση του τί σημαίνει καλλιτεχνική δημιουργία και μάλιστα από νέους ανθρώπους με όραμα και θεατρικές ανησυχίες…
Γιατί κυριαρχεί ο Σαίξπηρ στις τελευταίες σκηνοθετικές σου δουλειές;
Αυτή η παράσταση είναι μια σκηνοθεσία της ομάδας θεάτρου “Ιδέα” στην οποία ανήκω μαζί με την Αθηνά Μουστάκα και τον Κωνσταντίνο Μπιμπή. Έχοντας ως αφετηρία το “Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2” θέλαμε να ολοκληρώσουμε τη σπουδή μας στον Σαίξπηρ με ένα ακόμα πολύ αγαπημένο έργο του. Μας πηγαίνει πολύ ο Σαίξπηρ γιατί είναι μια πνευματώδης, ολοζώντανη και αιωνίως έφηβη θεατρική μορφή με την οποία νιώθουμε ότι συγγενεύουμε.
Το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» που ανεβαίνει στο θέατρο ΦΑΡΓΚΑΝΗ, γιατί το επέλεξες;
Το επιλέξαμε γιατί μας ενδιαφέρει πολύ η σχέση του ανθρώπου με τις οργιαστικές δυνάμεις της φύσης, οι οποίες σε αυτό το έργο παρουσιάζονται ανάγλυφα με τον κόσμο των ξωτικών που ανακατεύουν τα ανθρώπινα με τα άλλοτε κωμικά και άλλοτε διαβολικά καμώματά τους. Τα ξωτικά μάς μιλούν για όλα αυτά που τείνουν να χαθούν στη νεοσυντηρητική μας κοινωνία: τη ζωή εκτός πλαισίου σοβαροφάνειας και υπόκρισης, τη μαγεία, το παιχνίδι, το άγγιγμα, την τρέλα, το σώμα μας.
Τι είναι εκείνο που κάνει το νεανικό θεατρόφιλο κοινό και σε ακολουθεί πιστά σε κάθε καινούργιο καλλιτεχνικό σου βήμα;
Δεν έχω ιδέα. Ωστόσο, η σύνθεση του κοινού άλλαξε κατά τη διάρκεια των παραστάσεων του “Ρωμαίου”. Οι διεθνείς διακρίσεις της παράστασης αλλά και η από στόμα σε στόμα διασπορά της είδησης έχει φέρει στην πλατεία κοινό όλων των ηλικιών που απολαμβάνουμε να συναντάμε κάθε βράδυ στο θέταρο “Θησείον” . Μακάρι να συμβεί το ίδιο και στο θέατρο “Φαργκάνη”. Οι ηθοποιοί και οι συντελεστές που πλαισιώνουν το έργο είναι ικανότατοι και πιστεύουμε ότι η απόφαση που πήραμε να επιλέξουμε μια ομάδα 5 νέων ηθοποιών από τη Θεσσαλονίκη με ανοιχτή και δίκαιη ακρόαση εν τέλει θα βοηθήσει πολύ το έργο.
«Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέττα για 2» γνωρίζει μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Πού οφείλεται αυτό;
Στη δύναμη της ομάδας. Στο γεγονός ότι είμαστε μια ψυχή χωρισμένη στα τρία κι ότι όσο σκληρές κι αν είναι οι συνθήκες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, όση μικρόνοια και μικροψυχία κι αν μας κυκλώσει, οι τρεις μας παραμένουμε ενωμένοι, διαρκώς εμπνεόμενοι ο ένας από τον άλλον και δημιουργικά ευτυχείς.
Μίλησε μου για την καινούργια σας δουλειά «Το δέντρο του Οιδίποδα» που ανεβαίνει στο θέατρο ΘΗΣΕΙΟΝ.
Είναι μια πρώτη βουτιά της ομάδας μας στον τραγικό λόγο: σκαρφαλώνουμε μαζί με άλλους 4 ηθοποιούς το δέντρο του Οιδίποδα ξεκινώντας απ’ την εποχή του Κάδμου, την ίδρυση της Θήβας, την αρχή του Ανθρώπου. Από κλαδί σε κλαδί ταξιδεύουμε μέσα και πέρα από τον μύθο της καταραμένης γενιάς των Λαβδακιδών, σε μια μυσταγωγία που αναζητά τις βαθιές χοϊκές αιμάτινες ρίζες. Τις δικές μας ρίζες. Σκαρώνουμε όλοι μαζί μια αφηγηματική τελετή προσκαλώντας όλους τους ήρωες να περιπλανηθούν μαζί με το τραγικό τους φορτίο άλλοτε σε ερήμους, άλλοτε στα ερείπια του Οίκου τους, άλλοτε σε κάποιο ρημαγμένο τσίρκο κι άλλοτε σ’ αυτήν την ίδια τη θεατρική αίθουσα.
Τι καινούργιο ετοιμάζεις;
Η καινούργια δουλειά της ομάδας μου είναι όπως έγραψα πιο πάνω “Το δέντρο του Οιδίποδα”. Παράλληλα με τις τρεις δουλειές της ομάδας «Ιδέα» σκηνοθετώ την «Απολυμένη» ένα μονόλογο με την Κατερίνα Διδασκάλου στο θέατρο Βρετάνια που παίζεται με επιτυχία κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Προερχόμενοι από δυο φαινομενικά διαφορετικούς θεατρικούς κόσμους ενώσαμε με την Κατερίνα τις δυνάμεις μας με κοινό σκοπό να φτάσει το σπαρταριστό, ευφυές, πολιτικό κείμενο του Τσιπιανίτη στις καρδιές των θεατών με πολύ χιούμορ και συγκίνηση.
Σχόλια για αυτό το άρθρο