Κώστας Μουρσελάς…. Απολογισμοί…

Πίστεψα ότι η τέχνη αφορά όλο τον κόσμο. Όλα μου τα έργα, εκτός από τα πρώτα πρώτα που ήμουν λίγο επηρεασμένος από το παράλογο, ήθελα να είναι κατανοητά. Η τέχνη δεν είναι φιλοσοφία, δεν είναι επιστήμη, δεν είναι δοκίμιο… Το κατανοητό ο κόσμος μπορεί να το καταλάβει, να το απολαύσει και σε βαθύτερα νοήματα…

ΣχετικάΆρθρα

-Όχι δεν μπαίνω… Δεν μπαίνω μέσα στα αβγό. Σκάω!

-Έχει air condition

-Θέλω να βλέπω

-Έχει τηλεόραση

-Ουρανό, δέντρα…

-Έχει

-Ψεύτικα

-Ψεύτικα, αληθινά, δεν ξέρω… πάντως έχει

-Θα μας χωράει και τους δυο το αβγό;

-Και τους δυο μωρό μου; Όχι. Ο καθένας μας θα έχει από ένα αβγό. Μόνος του. Άνεση…

-Όχι μόνος. Δεν μπορώ μόνος, δεν αντέχω μόνος

-Θέλεις να μην μπούμε, να βγούμε έξω;

-Έξω ναι

-Έξω… αλλά πρέπει να ξέρεις ότι έξω από το αβγό, δεν θα έχουμε ούτε πολυθρόνες με αφρολέξ, ούτε καφέ, ούτε ουίσκι, ούτε ψητό στα κάρβουνα…

-Θα’ μαι ολιγαρκής, αλλά έξω!

Εκείνος κι εκείνος, 1972

Το μέλλον της εταιρίας μας είναι το μέλλον το δικό μας και το δικό μας είναι και μέλλον της εταιρίας. Ό, τι ωφελεί την πατρίδα… εμάς… ωφελεί και την εταιρία. Γι΄αυτό το ωράριο καταργείται, παύει το απάνθρωπο εγερτήριο στις έξι και τριάντα. Και οι γραβάτες δεν είναι πλέον υποχρεωτικές… και τα πουκάμισα, και οι κάρτες. Οι υπάλληλοι δεν είναι πρόβατα για να μένουν στις ουρές και να χτυπούν κάρτες. Δεν είναι δούλοι για να σκύβουν ενώπιον των διευθυντών. Δεν θα επιτρέψω το σκύψιμο, το ξεσκόνισμα, τους καταδότες… Παύουν τα προσχήματα. Καταργείται το άρωμα “Δική σας για πάντα”. Η έξοδος από τα γραφεία ελεύθερη, η είσοδος ελεύθερη. Θα εργάζεστε όποτε θέλετε, όταν θέλετε κι όσο θέλετε. Φοράτε όποια ρούχα θέλετε. Μιλάτε όσο θέλετε, Παντρεύεστε εκείνες που θέλετε κι όχι εκείνες που πρέπει να θέλετε. Πιστεύω στην ελευθερία. Μόνο η ελευθερία δημιουργεί ελεύθερους πολίτες… Πρέπει να σιχαινόμαστε τους άλλους και να τους βγάζουμε το καπέλο. Και να τους αρνιόμαστε και να υποτασσόμαστε σ’ αυτούς. Να θέλουμε το καλό και να κάνουμε το κακό. Να πιστεύουμε στους φίλους και να προδίδουμε τους φίλους. Διαφορετικά δεν πρόκειται να επιβιώσει κανείς, θα τρελαθούμε όλοι…

Ένας νομοταγής πολίτης, 1974

Ντάρι ντάρι ντάρι…

Σε τι κόσμο, μπαμπά, μ’ έχεις φέρει να ζήσω,
δε μου κάνει, μαμά, επιστρέφεται πίσω,
σε τι κόσμο, μπαμπά, μ’ έχεις φέρει να ζήσω,
με στενεύουν λουριά, πώς να τον συνηθίσω.

Τόσος κόπος γιατί, τόσο αίμα και δάκρυ
να μπορούσα με κάτι να τον κάνω καπνό,
όλα τέλειωσαν πια, όλα πήγαν χαμένα,
ένα μένει σ’ εμένα, να του βάλω φωτιά.

Ντάρι ντάρι ντάρι…

Ω! τι κόσμος μπαμπά, ποιοι τον σκάρτεψαν τόσο
να ‘ναι όλα στραβά, τον πουλώ όσο-όσο,
κάνε κάτι μπαμπά, δεν αντέχω, θα φύγω,
είναι κρίμα μαμά, άλλαξέ τον και λίγο.

Ντάρι ντάρι ντάρι…

Ω, τι κόσμος μπαμπά. 1974

Μα αφήστε τα κυρία, είναι τόσο θλιβερή η ιστορία. Τι να γίνει, αφού ήρθε η ευκαιρία. Ξέρω ξέρω, βολευτήκατε κι εσείς. Άλλωστε όλα συγχωρούνται, πόσοι που αγαπήθηκαν μισούνται. Δεν βαριέστε, ιστορίες που ξεχνιούνται στους αιώνες… Αυτή μια ήττα μες στις ήττες. Μην λοιπόν πενθείτε, στο ουίσκι και στο σεξ του ξεχαστείτε. Στην ανάγκη πάρτε μαργαρίτες και ρωτήστε, όταν έρθει εκείνη η ώρα να κριθείτε, στα παιδιά σας τι θα πείτε. Ηρεμήστε πια κυρία, τόσα έχει πάθει αυτός ο τόπος. Είναι πια χαμένος κόπος. Πάντα υπήρχαν Εφιάλτες και Ιούδες, μπενιψάλτες κι αλεπούδες. Τύραννοι και τυραννίσκοι δίπλα του κανείς τους βρίσκει. Κάτι τέτοιοι θησαυρίζουν, κι αν δεν έσπειραν θερίζουν. Και στο κάτω κάτω το εικοσιένα, κι αν προδόθηκε από εσάς, τώρα άλλοι συνεχίζουν. Μην δακρύζετε κυρία. Όσοι κι αν είναι οι βολεμένοι, είναι πάντα πιο πολύ οι προδομένοι. Κι αν πάλι όπως πάντα βγείτε εσείς οι κερδισμένοι, μην συγχίζεστε κυρία. Δεν κινείται από εσάς η ιστορία…

Επιθεώρηση “Εθνική κωμωδία”, 1975

Όλοι αποζητάμε ένα είδος ελευθερίας… κάποια ελευθερία. Στις κινήσεις μας, στις δραστηριότητές μας, στη δράση μας… Αλλά τα πάντα γύρω μας την καταπατούν, και περισσότερο από όλα ο φόβος. Κι όσο μεγαλώνουν οι εξαρτήσεις μας και οι φόβοι μας, τόσο μειώνεται η ελευθερία μας. Τίποτα δεν τελειώνει και τίποτα δεν αρχίζει, μοιάζει πως τελειώνει και μοιάζει πως αρχίζει. Στην πραγματικότητα όλα κάποτε ισορροπούν. Και μέσα μας και γύρω μας και στους ανθρώπους και στα πράγματα. Μεταμορφώνονται και ισορροπούν. Και γαληνεύουν. Όπως η θάλασσα… δεν θα τη δεις ποτέ ακίνητη… γαληνεμένη όμως θα τη δεις

Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, 1992