ΤΩΡΑ |
Λίγες προσωπικότητες του ελληνικού θεάτρου και της γενιάς του κατορθώνουν να συνδυάζουν με τόσο φυσικό τρόπο το σπάνιο καλλιτεχνικό χάρισμα με το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής όσο ο Γιώργος Ηλιόπουλος! Μια μορφή που εκπέμπει φως, ήθος και αλήθεια, ένας δημιουργός που υπηρετεί το θέατρο ως λειτούργημα και όχι ως μέσο προβολής. Η παρουσία του αποτελεί πολύτιμο κεφάλαιο για τον ελληνικό πολιτισμό, γιατί κάθε του βήμα χαρακτηρίζεται από ποιότητα, ευγένεια, πνευματικότητα και βαθιά αγάπη για τον άνθρωπο. Ο Γιώργος Ηλιόπουλος ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία δημιουργών που δεν μετρούν το καλλιτεχνικό τους αποτύπωμα με τη δημοσιότητα, αλλά με το βάθος της ψυχής που αφήνουν πάνω στη σκηνή και στις ανθρώπινες καρδιές. Ηθοποιός με ξεχωριστή υποκριτική στόφα , σκηνοθέτης με ευγένεια αισθητικής, θεατρικός συγγραφέας με σπάνια δραματουργική ευαισθησία και δάσκαλος υποκριτικής με αληθινή αγάπη για τον άνθρωπο και την τέχνη, αποτελεί μία από τις πιο φωτεινές, χαρισματικές και ουσιαστικές προσωπικότητες του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου! Η διαδρομή του χαρακτηρίζεται από σεμνότητα, ταπεινότητα και ήθος που σπανίζουν. Μακριά από κάθε έπαρση και θόρυβο, επιλέγει πάντοτε τον δρόμο της αξιοπρέπειας, της καλοσύνης και της δημιουργίας. Δεν είναι τυχαίο πως όλοι μιλούν για έναν άνθρωπο που συγκαταλέγεται στα καλύτερα παιδιά του θεατρικού χώρου, έναν καλλιτέχνη που κερδίζει τον σεβασμό, την αγάπη και την εκτίμηση όσων έχουν την τύχη να συνεργαστούν μαζί του… Τα έργα του μοιάζουν με εξομολογήσεις και ημερολόγια ζωής. Ο ίδιος πιστεύει πως ο ηθοποιός πρέπει να έχει χώρο να παίξει με την ψυχή του και αυτή ακριβώς η φιλοσοφία διαπερνά κάθε λέξη και κάθε σιωπή των κειμένων του. Το πολυβραβευμένο έργο του ‘’Μαύρο κουτί’’- έχει προταθεί για βραβείο καλύτερου θεατρικού έργου- που επιστρέφει για δεύτερη θεατρική σεζόν και ανεβαίνει στο θέατρο Εν Αθήναις στις 2 Οκτωβρίου, αποτελεί μία συγκλονιστική κατάθεση ψυχής για την αγάπη που δεν δώσαμε και δεν λάβαμε- ένα έργο που μιλά για τη ζωή με σπάνια ευαισθησία και συγκινητική αλήθεια. Παρότι γνώρισε τεράστια επιτυχία μέσα από τα αγαπημένα τηλεοπτικά ‘’ Σφηνάκια ‘’ και καθήλωσε το πανελλήνιο ως Προκόπης στις ‘’Άγριες μέλισσες’’, εν συνεχεία δεν επέλεξε- ή δεν τον επέλεξαν;- τον εύκολο δρόμο της συνεχούς τηλεοπτικής προβολής. Παραμένει, λοιπόν, πιστός στη μεγάλη του αγάπη το θέατρο υπηρετώντας το με αφοσίωση, συνέπεια και ανιδιοτέλεια… Το συγγραφικό του έργο έχει μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες και έχει παρουσιαστεί στο εξωτερικό, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη του ξεπερνά σύνορα και αγγίζει ανθρώπους διαφορετικών πολιτισμών. Με το νέο του έργο ‘’Πιο ζωντανό από τη ζωή’’, ο Γιώργος Ηλιόπουλος ανοίγει ακόμη ένα σπουδαίο δημιουργικό κεφάλαιο, το οποίο το θεατρόφιλο κοινό περιμένει με μεγάλη ανυπομονησία. Γιατί κάθε νέα του δημιουργία είναι μία γιορτή πολιτισμού, μία υπόσχεση, αλήθειας, συγκίνησης και θεάτρου υψηλής αισθητικής . Ο Γιώργος Ηλιόπουλος δεν είναι απλώς ένας σπουδαίος καλλιτέχνης- είναι ένας άνθρωπος που τιμά το θέατρο με την ύπαρξη του και αποδεικνύει ότι το αληθινό μεγαλείο γεννιέται από την ταπεινότητα, την ψυχή και την αγάπη.
– Τι είναι εκείνο που κάνει τα έργα σου να ανεβαίνουν σχεδόν κάθε σεζόν; Πολλά από τα οποία να επαναλαμβάνονται κιόλας από νεανικούς θιάσους, αλλά και σε κεντρικά θέατρα με γνωστούς και καταξιωμένους ηθοποιούς;
H αλήθεια είναι πως τα έργα μου τα αγαπούν πολύ οι ηθοποιοί- όχι μόνο να τα παίζουν αλλά και να τα σκηνοθετούν! Τα περισσότερα έχουν σκηνοθετηθεί από ηθοποιούς, από πρώην ηθοποιούς που πέρασαν στη σκηνοθεσία ή από σκηνοθέτες που έχουν κάποτε παίξει. Δεν ξέρω ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας- αν αυτό με ρωτάς! Έχω ψάξει να το βρω- θέλω να είμαι ειλικρινής – δεν το βρήκα! Ο συγγραφέας οφείλει να είναι θαρραλέος- εγώ στη ζωή είμαι ένας πολύ «μαζεμένος» άνθρωπος. Αποφεύγω τις συγκρούσεις και προσπαθώ να αποφεύγω τις εντάσεις. Όταν γράφω, οφείλω να έχω θάρρος και δύναμη . Να κάνω όλη τη διαδρομή -ή έστω να πέσω προσπαθώντας. Αλλά όχι να καμωθώ, ούτε να παραπλανήσω. Ο κόσμος, πιστεύω, πως γι’ αυτό πάει στο θέατρο. Για να σε δει να κάνεις τα βήματα που η καθημερινότητα τού έχει στερήσει. Αυτά τα έργα αγαπάει: που τον κάνουν να θυμηθεί την ανθρώπινη φύση του… Με λίγα λόγια έργα που του προκαλούν συναισθήματα και σκέψεις. Το ίδιο συμβαίνει και με το γέλιο. Για να συμβεί πρέπει και να σκεφτείς και να νοιώσεις. Εγώ, δεν το έκρυψα ποτέ, είμαι μελούρας. Δεν μου αρέσουν τα κατασκευάσματα, ούτε η επίδειξη των εγκεφαλικών λειτουργιών μου. Κάνω θέατρο, γράφω θέατρο, σκηνοθετώ θέατρο- για να ζήσω ό,τι στη ζωή μου δεν θα τολμούσα. Για να φάω τον καρπό που είτε η ζωή, είτε οι δίκες μου αγκυλώσεις δεν με αφήνουν.. Αυτή την τόλμη κι ειλικρίνεια νομίζω αναγνωρίζουν οι θεατές και επιστρέφουν ξανά και ξανά στα έργα μου εκπλήσσοντας κι εμένα τον ίδιο.
– Από που εμπνέεσαι για τη συγγραφή τους;
Τα έργα μου ξεκινούν από ένα ερώτημα. Από μια παρατήρηση , από ένα αδιέξοδο , από μια διαπίστωση- κράτα ότι σου κάνει- που προσπαθώ να βρω απάντηση. Όσο πιο γενναίος, όσο πιο τολμηρός , όσο λιγότερο μικροαστός -τόσο καλύτερο το έργο. Θέλω να πω πως τα έργα μου είναι ημερολόγια. Καταγράφουν ποιος είμαι την περίοδο που τα γράφω. Είμαι εγώ με όσο μυαλό , όσο συναίσθημα, όση ενσυναίσθηση , όση ευφυΐα διαθέτω όταν τα έγραφα. Και κάτι που οφείλω να το πω: τα έργα μου είναι πολύ πιο έξυπνα κι ικανά από εμένα. Δεν ξέρω πως – αλλά είναι . Εγώ θα απέφευγα να στριμωχτώ , να πιεστώ – να βρεθώ με λίγα λόγια σε δύσκολη θέση. Όταν γράφω ξεκινώ από την πιο δύσκολη θέση. Γι’ αυτό τα αγαπούν οι ηθοποιοί: γιατί τους δίνουν χώρο να παίξουν με την ψυχή τους!
– Ποια μηνύματα θέλεις να περάσεις και τι θέλεις να στηλιτεύσεις;
Δεν έχω μηνύματα- ούτε ‘’κατηγορώ’’ να καταθέσω! Θέλω μόνο να πω ιστορίες! Για την ακρίβεια : Είμαι ένας ηθοποιός που γράφει για ηθοποιούς και τίποτα άλλο. Δεν ξέρω καν αν είμαι συγγραφέας!
– Ήσουν από τους πρώτους που δημιούργησε τα αυτοτελή κωμικά σκετσάκια με τον τίτλο ‘’Σφηνάκια’’ που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στην τηλεόραση. Γιατί δεν συνεχίστηκαν;
Δεν έχω κάνει πολύ τηλεόραση. Ήμουν βέβαια πολύ τυχερός γιατί δυο από τις σειρές που έκανα (‘’Σφηνάκια’’ –‘’Άγριες Μέλισσες’’ ) έκαναν μεγάλη επιτυχία! Και στις δυο έζησα τις πιο ευτυχισμένες μου στιγμές σε αυτή τη δουλειά. Τα “Σφηνάκια” ήταν η νιότη μας- η απόλυτη αθωότητα και η παντελής έλλειψη κίνδυνου. Αν ήξεραν στα κανάλια πως θα έκανε τέτοια επιτυχία δεν νομίζω να παίζαμε εμείς… Ξέρεις πως πάντα υπάρχουν οι λίστες με τα «σιγουράκια» και κανείς από εμάς δεν ήταν σε αυτές… Αυτή η σειρά όσο αγαπήθηκε από τον κόσμο τόσο χτυπήθηκε. Το αστείο είναι πως οι άνθρωποι που τότε μας κατέκριναν που κάναμε τηλεόραση- σήμερα βρίσκονται στην τηλεόραση με δύο και τρεις δουλειές! Το «καμένο χιούμορ» που τώρα είναι viral τότε πρωτοακούστηκε… Εγώ χρωστώ στη σειρά το δώρο της αγάπης του κοινού και της αποδοχής! Ανάμεσα στα Σφηνάκια και στις Μέλισσες μεσολαβούν σχεδόν 12 χρόνια, ο κόσμος δεν με ξέχασε. Με μεγάλη μου έκπληξη είδα πως αμέσως με δέχτηκε και με αγκάλιασε σαν να με περίμενε!..
– Γιατί δεν σε βλέπουμε στην τηλεόραση; Η ερμηνεία σου στο ρόλο του Προκόπη στις ‘’Άγριες μέλισσες’’ συζητήθηκε πολύ και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Δεν υπάρχει χώρος για εσένα στις καινούργιες τηλεοπτικές σειρές;
Όταν βρεθεί το ‘’κάτι’’ που να είμαι χρήσιμος θα με δείτε…
– Γιατί το ‘’Μαύρο κουτί’’ που συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο εν Αθήναις σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν με τον Στέφανο Κυριακίδη στον πρωταγωνιστικό ρόλο σημείωσε τόσο μεγάλη επιτυχία;
Είναι μια εξαιρετική παράσταση με υπέροχους ηθοποιούς και – επιτρέψτε μου να τον ξεχωρίσω – με ένα υπέροχο Στέφανο Κυριακίδη. Έχει χιούμορ – εκεί που δεν το περιμένεις και ανατροπές που σε βρίσκουν απροετοίμαστο. Είναι ένα έργο που γράφτηκε πριν από 20 χρόνια. Ήμουν πολύ μικρός τότε – ποτέ δεν περίμενα να έχει τόση απήχηση. Το έργο μιλά σε πρώτο επίπεδο για ένα golden boy που γυρίζει σπίτι του. Η κριτική τότε με έψεξε πως αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα και πως τέτοια συμβαίνουν στη Νέα Υόρκη και στην Αμερική. Ένα χρόνο μετά το ανέβασμα του, είχαμε την κρίση και τα μνημόνια και ο όρος Golden Boys ήταν σε όλα τα πρωτοσέλιδα… Η παράσταση τότε σκηνοθετημένη από τον Αντώνη Καλογρίδη και τον Κώστα Καζάκο στον πρωταγωνιστικό ρόλο άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις στο κοινό. Αξίζει να σου πως τελευταία πηγαίνω σε ένα καφέ στην Πετρούπολη- μια κυρία που με είχε δει μια μέρα με πλησιάζει και μου δίνει το απόκομμα από το εισιτήριο που είχε κρατήσει από την τότε παράσταση. Ήταν βουρκωμένη και μου είπε πως αυτή η παράσταση έφερε ξανά κοντά τον άντρα της και τον πατέρα του. Συγκινήθηκα τόσο βαθιά… Ήταν από τις λίγες στιγμές που πίστεψα πως μπορεί να κάνω κάτι…
– Τι συμβολίζει;
Το έργο – όπως όλα τα έργα μου- έχει ένα επιφανειακό καμβά. Δεν χρειάζεσαι πτυχίο για να το παρακολουθήσεις. Αν θες ,όμως, να εμβαθύνεις έχει πολλά πατώματα. Αυτό,όμως, είναι στο χέρι του θεατή – δεν γίνεται με δική μου επιβολή. Μιλά για τη μνήμη- που πολλές φορές μπορεί να μας ξεγελάσει. Για την άγρια κόντρα ενός πατέρα με το γιο του , για τα όσα έπρεπε να πούμε και γίνανε μέσα μας δηλητηριώδης κισσός και μας έπνιξαν, επειδή δεν τα εκστομίσαμε. Αγκαλιές που δεν κάναμε, βεβαιότητες που μας ξεγέλασαν. Μιλά για όνειρα που αποδείχτηκαν εφιάλτες, για όσα νομίσαμε πως αντέχουμε αλλά το σκαρί μας ήταν αδύναμο…Μιλά για την αγάπη που δεν δώσαμε και δεν λάβαμε… Με άλλα λόγια μιλά για τη ζωή.
– Τι θέλεις να περάσεις το κοινό με αυτό το συγκεκριμένο έργο;
Συγχώρησε τώρα που μπορείς. Ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξεις. Ζήτα συγγνώμη εκεί που δεν το έκανες. Ζήσε. Δικά μου θέματα με λίγα λόγια…
– Το θεωρείς το πιο ώριμο συγγραφικά μέχρι σήμερα;
Όπως σου είπα, τα έργα μου είναι ημερολόγια. Το συγκεκριμένο ευτύχισε σε μια εξαιρετική πρώτη παρουσίαση από τον Αντώνη με το δάσκαλο μου στο κεντρικό ρόλο και με ένα εξαιρετικό θίασο την Αθηνά Μαξίμου, την Άννα Γεραλή, την Ντορέττα Παπαδημητρίου κι εμένα – και την Γιώτα Μηλίτση και την Μαίρη Σαουσοπούλου τη δεύτερη σεζόν. Είναι σημαντικό οι παραγωγοί , οι σκηνοθέτες και γενικότερα οι άνθρωποι του θεάτρου να αγαπούν το Ελληνικό έργο και να το στηρίζουν… Αλλά αυτό είναι μια μεγάλη σκληρή πικρή κουβέντα.
– Τι καινούργιο ετοιμάζεις;
Το έργο μου «Πιο ζωντανό από τη ζωή» που είχαμε ανακοινώσει να το ανεβάσουμε με το δάσκαλο μου Κώστα Καζάκο πριν φύγει…
Σχόλια για αυτό το άρθρο