Κώστας Σπυρόπουλος: «Η γυναίκα επί της ουσίας διοικεί τον κόσμο»

Μου αρέσει να παίζω και να απαντάω σε ερωτήσεις που δεν μου έχουν κάνει. Κι επειδή χρόνια τώρα με ρωτάνε τα ίδια και τα ίδια, θα απαντήσω μόνος μου σε ερωτήσεις που θα ήθελα να μου είχαν κάνει. Όσοι με ξέρουν θα καταλάβουν τι εννοώ. Δεν είναι πολλοί, αλλά είναι αρκετοί. Τους περισσότερους τους βλέπω κάθε βράδυ στο καμαρίνι μου. Γιατί, όταν ανεβάζω μία παράσταση που τους αγγίζει, κατεβαίνουν και μου το λένε. Μία παράσταση δεν αρκεί μόνο να αρέσει, πρέπει να διεισδύσει στην ψυχή σου.
Το «Tοc Toc» είναι ένα έργο καρμικό στη ζωή μου. Λες και το είχα διαβάσει πριν καν γραφτεί. Η θεματολογία του, περί ιδεοψυχαναγκαστικών συνδρόμων, με «κατατρέχει» από παιδί! Τα «τικ» είχαν πάντα τιμητική θέση στη ζωή μου… Όπως και στις ζωές των περισσότερων ανθρώπων, κι ας κάνουν τα στραβά μάτια. Η θέση του έργου είναι απόλυτα «ψυχο-θεραπευτική». Τα αποδομεί, τα ξορκίζει με χιούμορ και στο ανατρεπτικό του τέλος τα κοινωνικοποιεί. Τα ιδεοψυχαναγκαστικά σύνδρομα «εντείνονται» σε περιόδους πίεσης και κρίσης.

ΣχετικάΆρθρα

Όταν ήμουν 3 χρονών, ενώ περπατούσα στον δρόμο με τους γονείς μου, ξαφνικά τους ξέφυγα και πήγα κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου. Ο πατέρας μου αντέδρασε αμέσως βάζοντας το πόδι του κάτω από τις ρόδες ώστε να φρενάρει το αυτοκίνητο. Με έσωσε. Χρόνια προσπαθώ να κάνω εικόνα αυτή την ηρωική κίνησή του.
Ήμουν ένα παιδί που είχε πάντα φανταστική σκέψη. Υπήρχε μία παράλληλη πραγματικότητα σε αυτά που έβλεπα. Έβλεπα ένα δέντρο και το φανταζόμουν να φυτρώνει μέσα στη θάλασσα. Αν η σκέψη μου δεν έχει φτερά, είμαι δυστυχής.

Όταν ήμουν μικρός, περνούσα τα καλοκαίρια στον Αστακό. Εκεί μας άφηναν οι γονείς μου και μου άρεσε να ψαρεύω. Ακόμα ψαρεύω όταν μπορώ, είναι το αγαπημένο μου χόμπι.

Μεγάλωσα στην Kυψελη. Στα Τουρκοβούνια. Πόλη μεν, οριακά βουνό δε. Πηγαίναμε για εξερεύνηση πάνω στη Δοϊράνης, που είχε ακόμα ρέματα. Δέντρα, μουριές…

Από παιδί ήθελα να αναλαμβάνω την ευθύνη των πραγμάτων που κάνω. Γι’ αυτό ξεκίνησα να δουλεύω από τα 10, κάνοντας παιδικό θέατρο. Όχι, δεν ήθελα να είμαι το επίκεντρο. Αρρώστησε ο πρωταγωνιστής και πήρα τη θέση του. Η καριέρα δεν θέλει μόνο ταλέντο, αλλά και αντοχή.

Ήμουν προστατευτικός απέναντι στον μικρότερο αδελφό μου. Σε σημείο που είχα τύψεις όταν είχε σπάσει το πόδι του. Νόμιζα πως ήμουν εγώ υπεύθυνος γι’ αυτόν.

Ο πατέρας μου είχε τρομερό χιούμορ και ήταν η καλύτερη παρέα. Ξενυχτούσαμε συζητώντας και με συμβούλευε: «Δεν δίνουμε σε μπάτσο και σε ανώτερο. Δεν είμαστε ρουφιάνοι».

Αυτό που μου έκανε εντύπωση με την οικογένειά μου ήταν πως κατά τη διάρκεια όλης της πορείας μου ήταν πολύ κουλ. Με την πορεία μου κέρδισα την εμπιστοσύνη τους. Έτσι, σε κάθε επιλογή μου σκέφτονταν «αυτός ξέρει τι κάνει». Την πρώτη μου βιβλιοθήκη την αγόρασα μόνος μου, 2.700 δρχ.

Δεν έχω εξαρτήσεις απο ακίνητα. Μπορώ να ζήσω οπουδήποτε. Έχω αδυναμία στο σακίδιό μου. Είμαι ανεξάρτητος από χρήματα και υλικά αγαθά. Αυτά που μου δημιουργούν ασφάλειες τα σπάω. Πολλές φορές οι άνθρωποι μπερδεύουν αυτόν που κρατάει απόσταση με αυτόν που φοβάται μην πληγωθεί ή εκτεθεί. Η ουσία της ανεξαρτησίας και της άνεσης είναι οι άνθρωποι δίπλα σου να νιώθουν ελεύθεροι. Όταν τα πράγματα έχουν συγκεκριμένη απόσταση, σαν τους πλανήτες, υπάρχει ισορροπία.

Δεν λειτουργώ υπό πίεση. Και είμαι εν δυνάμει έτοιμος να τα διαλύσω όλα. Έχω ένα είδος ελεγχόμενης αυτοκαταστροφής για επιβίωση.

Δεν κρύβομαι, αλλά θέλω να προστατεύω την προσωπική μου ζωή. Δεν θέλω να με ρωτάνε με ποια είμαι. Δεν θέλω να με ρωτάνε με ποια ήμουν, γιατί πέρασε. Θέλω μόνο αναφορές στη δουλειά μου. Δουλειά μας είναι η επικοινωνία, ο διάλογος. Ο εσωτερικός, όμως, ο άηχος. Αυτός που δεν ακούγεται, αλλά σιγοψιθυρίζεται, όπως λέει και ο Όσκαρ Ουάιλντ. Είμαι ευτυχής και επιδιώκω να ζω με ανθρώπους που έχουν αγνές και καλές προθέσεις. Θέλω Ομερτά από τους ανθρώπους μου.

Όχι, δεν κρίνω, κάνω. Το είπε ο μέγας Τζον Λένον. Ένας καλός προπονητής ή σκηνοθέτης σού δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να παίξεις. Δεν σου δείχνει πώς να παίξεις. Πρέπει να δει ποια είναι τα δυνατά σου σημεία και να σου δείξει τον διάδρομο της απογείωσής τους. Το ίδιο πρέπει να κάνει και ένας γονιός.
Δεν ξέρω αν θα ήμουν πετυχημένος πατέρας. Σίγουρα δεν θα δημιουργούσα συνθήκες αποστείρωσης γύρω από ένα παιδί. Το παιδί θα έπρεπε να καταλαβαίνει τι κάνω, ώστε όταν λείπω να κατανοεί γιατί λείπω. Και θα διέθετα ποιοτικό χρόνο μαζί του, αλλιώς δεν θα υπήρχε περίπτωση επικοινωνίας.

Όλοι θέλουνε να δουν ταμείο. Το μέτρο πια είναι το χρήμα. Έτσι χάνεται η διαδρομή και δημιουργείται η ανάγκη της διαφήμισης ανεπαρκών προϊόντων. Εγώ το μόνο που θέλω είναι να ενημερώνω τον κόσμο για το τι κάνω. Όχι με ψευτοδολώματα. Με ζωντανό δόλωμα. Ένα trailer που έχει αντιστοιχία με την παράσταση.

Είμαι βιοτέχνης της τέχνης που ξέρω και βασανίζομαι με τη λεπτομέρεια. Παρθένος με ωροσκόπο Τοξότη για τα χαοτικά και τα άπειρά μου. Συνεννοούμαι καλύτερα με τους γήινους. Δεν έχω για όλους. Το φτιάχνω μόνος μου. Αλλά αυτό το μόνος μου έχει πολλούς μόνους μέσα του. Ενώνει καλλιτεχνικές μοναξιές και ανησυχίες.

Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική. Το κράτος λειτουργεί σαν νταβατζής. Από αχόρταγη αδηφάγα συνήθεια.

Δεν έχω αναγκη από επίσημες πρεμιέρες. Αναγκάζομαι καμιά φορά, αλλά αντιστέκομαι τις περισσότερες. Χρειάζομαι γύρω μου φίλους και συναδέλφους να με στηρίζουν. Θέλω αληθινό γέλιο. Δικαίωση για το εισιτήριο που πλήρωσες.

Με έχουν πρήξει με τα μαλλιά μου. Λοιπόν, μπορεί να με δω «κάπως», π.χ. με ένα στραβό λοφίο στο κεφάλι μου, και να το προσαρμόσω σε ρόλο. Ή βλέπω τον ρόλο και ψάχνω το λουκ. Έχω κάνει τα πάντα. Έχω κάνει τον γκόμενο, έχω παίξει σε σαπουνόπερες. Ο ρολίστας εξελίσσεται, δεν μένει εκεί.

Ο Δαμπάογλου, που υποδύομαι στο θέατρο Ήβη, ξεκίνησε με ράστα και κατέληξε μοϊκάνα. Ήθελα να πιάσω μια ακρότητα του χαρακτήρα του ρόλου και όχι την κανονικότητά του. Αυτός είναι ένας άνθρωπος που δουλεύει σε ταξί, λατρεύει τον ΠΑΟΚ και πάσχει από αριθμομανία. Έτσι επέλεξα να τον κάνω. Τον επόμενο ρόλο θα τον κάνω αλλιώς!

Δεν έχω κάνει τατουάζ, γιατί είμαι ηθοποιός. Μπορεί να πρέπει να παίξω έναν ρόλο εποχής και να μην μπορώ να τα κρύψω. Το σώμα μου και η υλικοτεχνική μου υποδομή είναι διαθέσιμα στην υποκριτική τέχνη όπως την εξηγώ εγώ. Είμαι street artist. Μέσα από το πεζοδρόμιο και τον δρόμο κάνω προσομοιώσεις στη δική μου θεατρική πραγματικότητα. Αυτό είμαι και δεν θέλω να είμαι κάτι άλλο. Ούτε θέλω να πήξω από γνώση. Θέλω να μπορώ να τη διαχειριστώ. Η πολλή γνώση ενδέχεται να σε γεράσει αν δεν τη χρησιμοποιήσεις. Θαυμάζω τους επιστήμονες και τους ερευνητές. Δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι καθηγητής. Αν μπορώ, όμως, να είμαι ένας μεταδοτικός άνθρωπος, θα μου άρεσε να κληροδοτώ αυτά που έχω. Δεν μου αρέσουν οι κληρονομιές που γίνονται μουσεία.

Είμαι σκληρός με τον εαυτό μου σε σημείο που μου λένε πως με αδικώ. Δεν με αδικώ, γιατί δεν θεωρώ πως είμαι τίποτα πολύ σπουδαίο. Είμαι ένας τύπος που έχει βρει τον δρόμο του από μικρός. Και από αυτόν τον δρόμο δεν μπορεί και δεν πρέπει να με βγάλει κανείς. Έχει επιχειρηθεί από διάφορους στο παρελθόν και απέτυχαν. Και να λοξοδρομήσω, θα τον ξαναβρώ τον δρόμο μου, γιατί είναι επιτακτική μου ανάγκη. Οι δικιές μου κληρονομιές είναι άυλες, δεν φαίνονται με γυμνό μάτι. Αλλά είναι κληρονομιές που δεν χάνονται, μέσα στο μυαλό μου και στην ψυχή μου.

Βαριέμαι τους δηθεν, βαριέμαι τους ειδικούς, βαριέμαι τους γιαλαντζί πλούσιους και σικάτους, τους πουρόπληκτους, αυτούς που τα παίρνουν και παριστάνουν τους αδέκαστους, τους σελέμπριτις που κορόιδεψαν τον κόσμο μαζεύοντας ψήφους για να επιβιώσουν, βαριέμαι τους λαϊκιστές, τους επαναστάτες που κατεβαίνουν στις συγκεντρώσεις με τη σημαία στο ένα χέρι και ένα σουβλάκι στο άλλο και τους αριστερούς του Κολωνακίου. Έχω ένα βαριέμαι για πολλούς.

Σέβομαι τους αποφασιστικούς ανθρώπους, που διεκδικούν και στήνονται στη ζωή μόνοι τους. Τους αυτάρκεις. Που έχουν αρχές αμετακίνητες. Που δίνουν χέρι και το εννοούν. Που ό,τι λένε το κάνουν, έστω στο 90%. Το ίδιο απαιτώ και από τον εαυτό μου.

Το ρήμα «παίζω» είναι το ελιξίριο της νεότητας. Όχι να νεάζεις ή να παλιμπαιδίζεις, αλλά να νιώθεις νέος. Δεν υπάρχει κούραση και πόνος όταν ασχολείσαι με κάτι που αγαπάς. Τα λεγόμενα χόμπι δεν κουράζουν. Εγώ έχω την τύχη το χόμπι μου να το έχω κάνει δουλειά μου.

Η γυναίκα επί της ουσίας διοικεί τον κόσμο. Το γυναικείο μυαλό είναι θαυμαστό. Αποτρέπει τη σύρραξη. Ελίσσεται καλύτερα. Αυτό δεν σημαίνει πως όλες οι γυναίκες σκέφτονται με γυναικείο μυαλό. Εκεί το χάνουν. Η γυναίκα σήμερα πολλές φορές χάνει τον ρόλο της γιατί διεκδικεί κάποιον άλλο. Δεν είσαι ποτέ ή είσαι σπανίως καλός σε δύο ρόλους ταυτόχρονα.
Δεν υπάρχει για μένα πρότυπο γυναίκας. Υπάρχει ο άνθρωπος με προσωπικότητα. Ένας άνθρωπος που μπορεί να αποδομεί πρώτα από όλα τον εαυτό του. Που έχει χιούμορ. Στη γυναίκα επιβάλλεται αυτό. Η βαμπ, η γυναίκα μυστήριο, η drama queen με αφήνει αδιάφορο. Το χειρότερο είναι πως βλέπεις τον ρόλο drama queen και σε άντρες. Πώς να μη θηλυπρεπίζει ο κανακάρης που τον συντηρεί η μάνα του μέχρι τα 30 και μετά πέφτει σε μία σύζυγο που τον κάνει ό,τι θέλει. Δεν βρίσκει η άλλη αντίσταση και παίρνει τον ρόλο του άντρα. Δεν είναι μονοδιάστατο. Δεν αποφάσισε να χάσει τον ρόλο η γυναίκα, τον έχασε και ο άντρας.

Αν μου έλεγαν πως από εδώ έχει ένα εκατομμύριο ευρώ και από εκεί έναν έρωτα που δεν θα ξαναβρώ, πού θα επέλεγα να πάω; Είναι δυνατόν να μην πας στο συναίσθημα σου; Τα χρήματα μπορούν να χαθούν ανά πάσα στιγμή. Το ίδιο, βέβαια, και μια σχέση – αλλά τι θα έχει μείνει είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση; Αυτό που θα έχει γράψει στην ψυχή σου.