ΤΩΡΑ |
Ο ΤΑΖ ζητάει άφεση αμαρτιών παρασυρμένος από το αγριεμένο πλήθος.
Θαμπώσαμε όλοι μας από τα τεχνικά προτερήματά της Δουνκέρκης συν το όνομα του Κρίστοφερ Νόλαν στη σκηνοθεσία και ξεχάσαμε τα προφανή. Πού είναι το σενάριο; Οι χαρακτήρες; Η υπόθεση; Ο λόγος ύπαρξης της ταινία; Ο Νόλαν μας θαμπώνει με μια ρεαλιστική αναπαράσταση μιας ιστορικής στιγμής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά την παρατηρεί όπως ένα πιτσιρίκι παίζει πολεμικό video game. Κανένας χαρακτήρας, καμία υπόθεση μόνο εξαντλητικής ομορφιάς και βίας πλάνα να σφραγίσουν την βιρτουοζιτέ του σκηνοθέτη. Αριστοτεχνικά πλάνα απελπισίας και σασπένς στον αέρα και τη θάλασσα αλλά πού είναι ακριβώς οι άνθρωποι; Μια άμορφη μάζα είναι εγκλωβισμένη στην παραλία της Δουνκέρκης χωρίς κανένα ανθρώπινο χαρακτηριστικό. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη απατεωνιά της ταινίας. Όταν την πρωτοείδα, έγραψα για αριστούργημα. Τη δεύτερη φορά μου θύμισε ξεφουσκωμένο μπαλόνι.
Ενώ θαμπώνεσαι από το θέαμα και μένεις κολλημένος στην καρέκλα σου, ουσιαστικά δεν νοιάζεσαι για κανέναν από τους ήρωες. Τους νοιάζεσαι σαν σύνολο, σαν μάζα, αλλά όχι σαν μονάδες. Τους νοιάζεσαι σαν βίντεο παιχνίδι. Υπάρχουν σκηνές σκηνοθετικής ανθολογίας αναμφισβήτητα αλλά όταν τα φώτα της αίθουσας ανάψουν δεν υπάρχει τίποτα μέσα σου. Ο Νόλαν και καλά για να κάνει την αντίθεση με τον Σπίλμπεργκ στη «Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν» σχεδόν εκμηδενίζει το αίμα. Μόνο που χωρίς αίμα και συναίσθημα ακόμα και το απολαυστικά κακό «Περλ Χάρμπορ» μοιάζει με καλύτερη δουλειά. Γιατί η «Δουνκέρκη» δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να αφηγηθεί και πως και τελικά μοιάζει με συλλογή από φιλμάκια στα Επίκαιρα που έπαιζαν οι σινεμάδες το ’40. Αξίζει να το δεις και να αισθανθείς την ένταση του και το τεχνικά κινηματογραφικό του μεγαλείο όμως ταινία δεν είναι. Είναι ένα υπερφιλόδοξο σχέδιο ενός υπερταλαντούχου σκηνοθέτη που αποφάσισε να παίξει κινηματογραφικά με την ιστορία και την απειλή, να ενορχηστρώσει απίστευτες σεκάνς αλλά ξέχασε ότι κάνει ταινία μυθοπλασίας που αγγίζει τον θεατή.
Σχόλια για αυτό το άρθρο