ΤΩΡΑ |
Το νέο album του τραγουδιστή των Sharp Ties είναι ένας φόρος τιμής στη ροκ, την ίδια στιγμή που ένα νέο κοινό ανακαλύπτει το εμβληματικό του hit, Get that Beat, σε μια κρίσιμη σκηνή του φιλμ “Suntan” του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου. Είναι εκεί που ο Μάκης Παπαδημητρίου, σκυφτός και παραιτημένος γιατρός στην εισαγωγή, μεσήλικας στα 42 του, αποδέχεται την πρόσκληση της παρέας του αντικείμενου του πόθου του, της Άννας, και πηγαίνει στο κλαμπάκι της Αντιπάρου, δίνει τα ρέστα του και στη μέση του χορευτικού που έκανε θραύση το καλοκαίρι του 1981, αρπάζει άτσαλα την ευκαιρία του να προλάβει το χαμένο τρένο της ζωής, ταυτόχρονα φέρνοντας στο προσκήνιο την μπάντα που μόλις είχε σχηματίσει τότε ο άρτι αφιχθείς νεαρός από τη Νότιο Αφρική. Ο Τόλης Φασόης είχε διαφωνήσει με το πρώτο του συγκρότητημα, τους Introverts (εσωστρεφής κι ο ίδιος, αλλά θηρίο στη σκηνή) και στρατολόγησε τα μέλη των Sharp Ties, συχνάζοντας στο θρυλικό δισκάδικο Happening και ρωτώντας για πιθανούς συνοδοιπόρους.
Με τον Τόλη, που τον χάζευα στα live στο Σπόρτινγκ και αναρωτιόμουν ποιος είναι αυτός ο τύπος που προέτρεπε να πούμε όχι στη Nylon Music και φοβόταν πως είμαστε όλοι Emotional Whores, βρεθήκαμε τυχαία στην ίδια γειτονιά πριν από κάποια χρόνια, και έγινε καλός φίλος και καθηγητής Αγγλικών του γιου μου, διότι εκτός από συνθέτης, τραγουδιστής και στιχουργός, όχι μόνο της δικής του δουλειάς, αλλά και πολλών άλλων, ανάμεσα τους και οι Violent Femmes, είναι εδώ και χρόνια από τους καλύτερους δασκάλους της γλώσσας που, σε όσους προσέχουν τι γράφει και τι εννοεί, φαίνεται καθαρά πως αγαπά και ψάχνει συνεχώς, γενναιόδωρα μεταδίδοντας τις γνώσεις του στα παιδιά. Το Happy to Be Here είναι ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος, και όπως με τον δεύτερο των Sharp Ties, το Safari Boys (με τη συμμετοχή του Νίκου Καρβέλα στα πλήκτρα) που θεωρώ πληρέστερο και πολύ πιο ενδιαφέροντα από το πλατινένιο ντεμπούτο τους, έτσι και αυτός είναι πιο μεστός και εξομολογητικός από τον πρώτο του, που είχε κυκλοφορήσει περίπου πριν από μια πενταετία.
Μέσα από τις ατελείωτες διαδρομές του, ως Έλληνας που μεγάλωσε στο εξωτερικό, ήρθε στην Ελλάδα, έγραψε, τραγούδησε και δίδαξε αγγλικά, ο Τόλης Φασόης για πρώτη φορά περνάει τόση Ελλάδα κάτω από τη μουσική του, χωρίς να προδίδει τις προσωπικές του ανησυχίες.
Ορμώμενος από ένα μείγμα της βρετανικής πανκ και του σκα, με ρέγκε και ροκ στην εξίσωση, ο πρώτος δίσκος των Sharp Ties, που, παρεμπιπτόντως σήμαινε ισχυροί δεσμοί και όχι τόσο κοφτερές γραβάτες, και σαν όνομα μου θύμιζε μια νοητική παραλλαγή στους Dire Straits, επηρεάστηκε από τον ήχο της εποχής και κυρίως από τη δύναμη και την αμεσότητα, σε σχέση με τη βαριά και κομπλικέ δεκαετία που προηγήθηκε. Όσοι περίμεναν επανάληψη διαψεύστηκαν: επίκαιρος μεν, αλλά ποτέ μοδάτος και σίγουρα όχι επιπόλαιος, ο Φασόης εξελίχθηκε και αυτό διαφάνηκε με το Safari Boys αλλά και τις μεμονωμένες του απόπειρες. Στο Happy to be Here ανιχνεύονται ευδιάκριτα οι θεμελιωτές και λιγότεροι οι επίγονοι- περισσότερο ο Dylan παρά οι Madness.
Για παράδειγμα, το ομώνυμο κομμάτι είναι ερμηνευτικά πολύ κοντά στον Bowie, και ως τίτλος του album του, γιορτάζει την χαρά του μετά από την πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του (υπέφερε από μυοκαρδίτιδα εξαιτίας της κόπωσης από την ηχογράφηση, ενώ δεν είχε διακόψει τα μαθήματα), τα 35 του χρόνια στη μουσική και μια αντανάκλαση της επιβίωσης σε δύσκολους καιρούς. Το πρώτο τραγούδι, Devil on the Fly, με τα στακάτα ριφ των Rolling Stones στη “μπούκα” και μια ωδή στα θολά χρόνια που πετάνε μπροστά μας, δίνει το στίγμα ενός rock album, που στη συνέχεια αναπτύσσει αυτό που έκανε εδώ και καιρό ο Φασόης, δηλαδή να πετάει ιδέες μέσα στα κομμάτια και να ανακατεύει τις επιρροές με βιώματα και συνθετική ποικιλία.
Το γρήγορο Cookie Ride πατάει στο Whatever Gets you Thru the Night του Τζον Λένον και μιλάει για το καρότο που σε οδηγεί σε γεύσεις κι εμπειρίες. Ο Φασόης μοιάζει να διστάζει ανάμεσα στην ταχύτητα της σφαίρας και την αδράνεια (…but I cannot take it Slow). Στο Dirty Grimy Angels θυμάται τα νιάτα του, την new wave σκηνή του Κέϊπ Τάουν, τα είδωλα που έσπαζαν τους κανόνες και έθεταν προκλήσεις με ρίσκο και κίνδυνο. Το Happy to Be Here αναφέρεται στιχουργικά στον Ντίλαν όταν λέει I’m Asking for a Cup of Coffee, but I’m Begging you For More και συνεχίζει με πολιτικό σχόλιο για τα βασίλεια που γκρεμίζονται και τα φεγγάρια που παραμένουν. Το Fine Lines είναι ένα από τα κομμάτια που άκουσα τις περισσότερες φορές. Είναι σα να αποδομεί το χορευτικό του παρελθόν χωρίς ευτυχώς να το ξορκίζει, σε ένα μεθυστικό μετά-φανκ (θα ήθελα πνευστά εκεί που ξεκουράζεται ο ρυθμός και μπαίνουν οι κιθάρες) με εξωτικά overtones, που κάνει κύκλους επίτηδες, μιας και μιλάει για αποφάσεις και διλήμματα, τις λεπτές γραμμές ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια- round in circles never stopping.
Ο Mr. Smith έγινε και βιντεοκλίπ, με τον Φασόη να υποδύεται έναν μοντέρνο, ξινό δεινόσαυρο, που ζει σε μια μουσειακή έπαυλη με ταριχευμένα ζώα- ο άπληστος που μάζεψε και εγκλωβίστηκε στην ιουράσσιο φυλακή του. Σε αντίθεση με το clip από την προηγούμενη του δουλειά, το Come On, όπου λικνιζόταν ως δανδής crooner μπροστά σε ένα vintage μικρόφωνο, εδώ ξεπερνάει το performing που του αρέσει ούτως ή άλλως, και παίζει ρόλο, ως άλλος Pee Wee Herman, στα απομεινάρια του υλισμού- the more we require, the more we acquire. Στο Holy Cheater γράφει τους πιο παιχνιδιάρικους στίχους του, αναφέρεται σε μια Angie (μπορεί των Stones, μπορεί και όχι) αλλά και στους Talking Heads και σε ελληνικότατο ρεμπέτικο αν ακούσετε προσεκτικά. Και για να μην εξαντληθεί στο cheating, χρησιμοποιεί το phoning, που παραπέμπει στα τηλεφωνήματα αλλά και την απάτη.
Τα τρία τελευταία κομμάτια του CD οδηγούν σε έναν φυσικό επίλογο, με τα μυστικά του Little Secrets να επισκέπτονται νοσταλγικά το σύμπαν των Sharp Ties, το αργόσυρτο, πικρό και αρκετά μοραλιστικό Intoxication να λυπάται για το ψέμα των ναρκωτικών, και το Cosmic Look-Back Time Surprise να τον φέρνει στη θέση του αστροναύτη/παρατηρητή που συνδιαλέγεται με τον Θεό, τον ρωτάει για συμβουλή κι εκείνος γελάει, σα να γελάει ο Θεός με το concept της ύπαρξής του. Αυτή τη φορά, η ιδέα των στίχων πηγάζει από τη φράση του Σκοτ Φιτζέραλντ στον Υπέροχο Γκάτσμπι: “So We Beat on, Boats against the current, Borne back ceaselessly into the past”, εξού και το δικό του “We are never home and Dry, did I hear you say Goodbye”.
Μέσα από τις ατελείωτες διαδρομές του, ως Έλληνας που μεγάλωσε στο εξωτερικό, ήρθε στην Ελλάδα, έγραψε, τραγούδησε και δίδαξε αγγλικά, ο Τόλης Φασόης για πρώτη φορά περνάει τόση Ελλάδα κάτω από τη μουσική του, χωρίς να προδίδει τις προσωπικές του ανησυχίες. Είμαστε κι εμείς ευτυχείς που είσαι εδώ!
Σχόλια για αυτό το άρθρο