Ο Κώστας Τσιάνος από το Α ως το Ω: “Στόχος μου είναι το καλό και αυτό είναι και το μότο μου”

Υπήρξε από τους πρωτεργάτες και συνιδρυτές του Θεσσαλικού θεάτρου που δημιουργήθηκε το 1975 από εξέχοντες θεατράνθρωπους και αθάνατους μουσικούς, με έδρα του την Λάρισα, το οποίο έχει προσφέρει πολλά στον πολιτισμό! Ο άξιος Κώστας Τσιάνος έχει σκηνοθετήσει πολλά έργα, τόσο του παγκόσμιου όσο και του
ελληνικού ρεπερτορίου στη μακρόχρονη και μεστή καλλιτεχνικά πορεία του, αλλά και πολλές τραγωδίες, τις οποίες έχει σφραγίσει με το αποτύπωμά του. Εκείνο που τον χαρακτηρίζει ιδιαίτερα ως σκηνοθέτη – και το κάνουν ελάχιστοι από τους συναδέλφους του – είναι ότι πάντα χαράσσει τη δική του σκηνοθετική γραμμή την οποία έχει επεξεργαστεί από την αρχή στο μυαλό του, χωρίς να παρεκκλίνει στο παραμικρό από αυτήν μέχρι τέλους, την ακολουθεί πιστά , δεν την ‘’αλλοιώνει’’ με καινούργιες αναγνώσεις, εφέ, άσκοπους πειραματισμούς και νεωτερισμούς, έχοντας κυρίαρχο γνώμονα πάντα την έμπνευσή του! Γι’αυτό με ανυπομονησία περιμένουμε τη σκηνοθεσία του στην ‘’Αυλή των θαυμάτων’’ του μεγάλου και διαχρονικού Ιάκωβου Καμπανέλλη, την καινούργια φιλόδοξη παραγωγή του Κ.Θ.Β.Ε. που ανεβαίνει στις 7 Οκτωβρίου στη Μονή Λαζαριστών.

ΣχετικάΆρθρα

Ο αέναα δημιουργικός Κώστας Τσιάνος από το Α έως το Ω !

Αυλαία: Η είσοδος προς τη μαγεία!

Βοηθός σκηνοθέτη: Απαραίτητος, ιδιαίτερα σε μία μεγάλη παραγωγή.

Γενναιοψυχία: Η μεγάλη αρετή του ανθρώπου, όπως και η γενναιοδωρία. Η χειρότερη είναι η μιζέρια…

Δημιουργία: Η αέναη προσπάθεια του καλλιτέχνη να δημιουργήσει.

Έμπνευση: Αποτέλεσμα μεγάλης προσπάθειας σκέψης. Αν δεν είσαι συγκεντρωμένος γι’αυτό που θέλεις να κάνεις, δεν θα έρθει ποτέ η έμπνευση. Μόνον, αν δουλέψεις, θα γυρίσει ο διακόπτης…

Ζωή: Μέγα αγαθό και πρώτο.

Η Αυλή των θαυμάτων: Ορόσημο στην ελληνική δραματουργία και η απαρχή μιας νέας θεατρικής γραφής που ενέπνευσε πολλούς νεότερους συγγραφείς.

Θεσσαλικό θέατρο: Έργο ζωής! Η σημαντικότερη περίοδος της ζωής μου. Το υπηρέτησα τριάντα χρόνια! Ελπίζω με αυταπάρνηση, αφοσίωση και πολύ τρομακτική δουλειά.

Ιάκωβος Καμπανέλλης: Ο μέντοράς μου! Με την ‘’Αυλή των θαυμάτων’’ άρχισα την πορεία μου στο θέατρο, με το ίδιο έργο άρχισα την εποποιία μου στο Θεσσαλικό θέατρο, το 1998 -99 το ανέβασα στο θέατρο Βεάκη και σήμερα στο Κ.Θ.Β.Ε. για τέταρτη φορά. Έχω παίξει και ως ηθοποιός σε πολλά έργα του Καμπανέλλη. Επίσης, σκηνοθέτησα και τη ‘’Γειτονιά των αγγέλων’’ στο Εθνικό θέατρο.

Κώστας Τσιάνος: Δεν ξέρω ακόμη ποιος είμαι. Προσπαθώ, όμως, να κάνω καλά ή πολύ καλά ό,τι μου ανατίθεται. Έχω ασκηθεί πολύ στο να μην έχω εχθρότητα και μνησικακία με τους ανθρώπους ή να εισπράττω και να προσφέρω μαχαιριές… Στόχος μου είναι το καλό και αυτό είναι και το μότο μου.

Λύπη: Δεν μου είναι ευχάριστο συναίσθημα. Δεν θέλω να λυπάμαι τον άλλον. Προτιμώ τη συμπόνια, να συμπονώ δηλαδή τους ανθρώπους σε δύσκολες στιγμές και όχι να τους λυπάμαι…

Μόρφωση: Μεγάλη υπόθεση για τον άνθρωπο. Τοποθετώ τον εαυτό μου στους ημιμαθείς, πράγμα που δεν μου αρέσει καθόλου. Αλλά δεν κάνω τον πολύξερο.

Νέα γενιά ηθοποιών: Υπάρχουν αρκετοί που είναι πολύ σπουδαίοι ηθοποιοί (καλύτεροι και από την παλιά γενιά) αλλά στην πλειοψηφία τους είναι απαίδευτοι και αγράμματοι και τους καταστρέφουν οι Δραματικές Σχολές.

Ξένο Ρεπερτόριο: Υπάρχουν αριστουργήματα και μεγάλοι συγγραφείς! Τελευταία, όμως, δεν έχουμε πολύ ενδιαφέροντα έργα.

Ομορφιά: Είναι ψυχική παρηγοριά…

Παράσταση: Για να πραγματοποιηθεί απαιτείται τεράστιος μόχθος και όταν πέσει η αυλαία πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί την επόμενη ημέρα. Είναι ένα βάσανο για τον ηθοποιό, είναι και ωραίο και σκληρό πράγμα.

Ρομαντισμός: Ο ρομαντισμός δεν εμπεριέχει την έννοια του αληθινού, της πραγματικότητας. Δεν ήμουν ποτέ ρομαντικός.

Σκηνοθεσία: Πρέπει να υπάρχει εμπνευσμένη καθοδήγηση στους άλλους συντελεστές για να αναδειχθούν οι κρυφές πτυχές ενός έργου. Από σκηνοθέτες αγαπώ ιδιαίτερα τον Τζόρτζιο Στρέλερ.

Ταλέντο: Δεν το έχουμε βρει αυτό ακόμη… Είναι συνισταμένη πολλών ιδιοτήτων. Πρέπει να το καλλιεργούν ο καλλιτέχνες για να γίνονται καλύτεροι… Κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο με τεράστια δουλειά.

Υποταγή: Μισητή λέξη… Προσωπικά, δεν μπόρεσα ποτέ να υποταχθώ σε κάτι, έφευγα… Έχω πάντα στην τσέπη μου μία παραίτηση και ένα εισιτήριο φυγής…

Φιλανθρωπία: Θα προτιμούσα να μην υφίσταται…

Χρόνος: Κάνει τη δουλειά του και φτάνει στο τέρμα. Είμαι συμφιλιωμένος με τον χρόνο γιατί είναι ο δρόμος που θα φτάσεις στο τέλος.

Ψέμα: Είναι μία σιχαμένη ιστορία. Καμιά φορά είναι απαραίτητο για να διορθωθούν κάποιες καταστάσεις, αρκεί να μην κάνεις κακό στον άλλον…

Ωραίο φινάλε: Ποθούμενο και στη ζωή και στο θέατρο… Στα πάντα θα έλεγα! Άμα συμβεί είναι μία μορφή ευτυχίας…