Μαρία Αλιφέρη: «Tα ομορφότερα είναι πάντα μπροστά μου»

Υπάρχουν ηθοποιοί που ερμηνεύουν ρόλους- και υπάρχουν εκείνοι που απλώς με την παρουσία τους, αναγεννούν το ίδιο το θέατρο. Η Μαρία Αλιφέρη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ηθοποιός με άστρο, με λάμψη σπάνια και εσωτερική φλόγα, μοιάζει να φέρει επάνω της κάτι από το φως του ουρανού. Η παρουσία της επάνω στη σκηνή έχει κάτι το ιερό, μια αίσθηση καθαρότητας και πνευματικότητας που μαγνητίζει. Με τη σεμνότητα, τη γαλήνη και την πειθαρχία που την χαρακτηρίζουν, η Μαρία Αλιφέρη δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια λαμπερή μορφή- υπήρξε πάντα μια ουσία. Γυναίκα που ενώνει την εξωτερική ομορφιά με ένα βαθύ αξιακό κόσμο, που σκορπίζει φως όχι μόνο με το βλέμμα, αλλά με την ψυχή της. Κάθε της εμφάνιση είναι μια υπενθύμιση ότι η Τέχνη δεν χρειάζεται υπερβολές για να συγκινήσει- χρειάζεται αλήθεια. Από το κλασσικό ρεπερτόριο μέχρι τις σύγχρονες δραματουργίες, η Μαρία Αλιφέρη έχει αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της! Έχει διανύσει με σπάνια συνέπεια μια πορεία που τιμά το θεατρικό χώρο, υπηρετώντας την Τέχνη με ήθος, ευαισθησία και αξιοπρέπεια. Και σήμερα, πιο ώριμη και φωτεινή από ποτέ, προσφέρει ένα ρεσιτάλ ερμηνείας στο ρόλο της μητέρας στο έργο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου ”Blue train”σε ένα εξαιρετικό κείμενο και υπό την ευαίσθητη, διεισδυτική σκηνοθεσία του άξιου Γιώργου Σουλεϊμάν. Η παράσταση που συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν στο Θέατρο Άλμα, αναδεικνύει την καλλιτεχνική της ωριμότητα, την ακρίβεια των συναισθηματικών αποχρώσεων, τη σιωπηλή δύναμη που μεταμορφώνει τον λόγο σε ποίηση. Η Μαρία Αλιφέρη είναι φως που δεν σβήνει- μια καλλιτέχνις που δεν επιδεικνύεται, αλλά εκπέμπει… Μια ψυχή που συνομιλεί με το κοινό όχι μόνο μέσα από τους ρόλους της, αλλά μέσα από τον τρόπο που υπάρχει. Κάθε της βλέμμα, κάθε της κίνηση, κάθε της σιωπή ,είναι μια μικρή προσευχή στο θέατρο. Και αυτό το φως το δικό της φως θα παραμένει πάντα- ένα σημάδι ότι η τέχνη όταν την υπηρετείς με αγάπη και αλήθεια γίνεται αιώνια!

ΣχετικάΆρθρα

– Τι σε εντυπωσίασε στο εξαιρετικό κείμενο του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και πόσο ενδιαφέρον έχει ο ρόλος της μητέρας που ερμηνεύεις στο ”Blue Train” που παίζεται για δεύτερη σεζόν στο θέατρο Άλμα;

Το έργο είναι σύγχρονο και αγγίζει όλες τις ηλικίες, τους προβληματισμούς και τις αντιλήψεις διαφορετικών ομάδων. Η μητέρα φέρει στη σκηνή το δικό της κόσμο, τα δικά της αισθήματα, τις δικές της αντιλήψεις και εν τέλει την αγάπη της για τον γιο της και μέσα από αυτά προσπαθεί να καταλάβει τον διαφορετικό του κόσμο… Αυτό σημαίνει χιούμορ, συγκρούσεις, συγκίνηση.

– Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Γιώργο Σουλεϊμάν;

Αυτό λοιπόν, το έργο στα χέρια του Γιώργου Σουλεϊμάν, του σκηνοθέτη μας, απογειώθηκε με αποτέλεσμα να συγκινεί όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις ηλικίες. Αυτό το εισπράττουμε όλοι μας μετά το τέλος της παράστασης μας!

– Είσαι δασκάλα υποκριτικής σε δύο Σχολές. Η σημερινή γενιά, τα νέα παιδιά ταυτίζονται με τον ήρωα του έργου, τον Μιχάλη.

Πάρα πολύ και συγκινούνται και ταυτίζονται και προβληματίζονται… Είναι πάντα χαρά μου να συνεργάζομαι με νέα παιδιά επί και εκτός σκηνής, γιατί κερδίζουμε και εξελισσόμαστε και οι δύο πλευρές!

– Πώς παρατηρείς τις αντιδράσεις τους στη δύσκολη εποχή που βιώνουμε. Έχουν όνειρα, φιλοδοξίες, γνώση του θεάτρου, ταλέντο, αγαπούν αυτό που θέλουν να κάνουν;

Τις αφουγκράζομαι… Επειδή, όμως, οι εποχές είναι δύσκολες θέλει πολύ πάθος. Πρέπει να μπουν σε αυτή τη δουλειά μόνο αν είναι παθιασμένοι με το αντικείμενο αυτό. Γιατί ταλέντα υπάρχουν αλλά οι συνθήκες τους απογοητεύουν και αυτό προσπαθώ να τους εμπνεύσω ως δασκάλα εκτός των άλλων. Να μην λυγίζουν στις αντιξοότητες, γιατί πιστεύω ότι το κάθε παιδί έχει το δικό του αστέρι. Είναι, επίσης, μέσα στο ρόλο του δασκάλου να τους ωθήσει να διαβάζουν θέατρο, να βλέπουν παραστάσεις, να δουλεύουν αδιάλειπτα και παθιασμένα. Γιατί η εποχή μας με τόση πληροφορία αληθινή ή κατασκευασμένη τα αποπροσανατολίζει…

– Στη δική σου εποχή, εσείς πώς συμπεριφερόσασταν και ποια ήταν τα πιστεύω και τα θέλω σας;

Είχαμε πολύ πάθος και πολύ πείσμα τελειώνοντας τη Σχολή. Η εκπαίδευση δεν σταματούσε ποτέ…

– Είσαι μοναχικός άνθρωπος ή απέχεις από τα φώτα της δημοσιότητας ηθελημένα;

Όλη αυτή η έκθεση τόσα χρόνια θέλει και την εσωστροφή για να διατηρήσεις την ολότητά σου και την ψυχική σου ισορροπία. Γιατί ο άνθρωπος- είναι διαχρονικό αξίωμα αυτό- βαδίζει δύο δρόμους παράλληλα τον εξωτερικό και τον εσωτερικό. Γι’ αυτό δεν είναι αναγκασμένος να κυκλοφορεί με προσωπείο αλλά με το πρόσωπό του…