ΤΩΡΑ |
Από εκείνες τις σπάνιες και ευχάριστες θεατρικές αποκαλύψεις που γεννούν αισιοδοξία για το αύριο της σκηνής, ο Δημήτρης Καραγιάννης αναδύεται ως ένα πρόσωπο που δεν περνά απαρατήρητο! Μέσα από τη μεγάλη επιτυχία του ”Group Therapy” της χαρισματικής συγγραφέως Πένυς Φυλακτάκη, που ανέβηκε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος αναδείχθηκε ένας ηθοποιός της νέας γενιάς που διαθέτει εκείνο το πολύτιμο και δυσεύρετο γνώρισμα των αληθινών καλλιτεχνών: τη φυσική, αβίαστη σχέση με τη σκηνή. Ο Δημήτρης Καραγιάννης ανήκει στους γεννημένους ηθοποιούς- σε εκείνους που δεν ερμηνεύουν απλώς έναν ρόλο, αλλά τον κατοικούν με αλήθεια, ένστικτο και εσωτερική φλόγα. Η παρουσία του δεν στηρίζεται μόνο στο ταλέντο, όσο σπουδαίο και αν είναι αυτό. Διακρίνεται για την παιδεία, τη μόρφωση και τη βαθιά ανάγκη να εξελίσσεται διαρκώς, αποδεικνύοντας πως η τέχνη δεν είναι για εκείνον μια εύκολη κατάκτηση, αλλά μια αδιάκοπη πορεία αναζήτησης. Παρότι αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, δεν επαναπαύθηκε στις περγαμηνές της εκπαίδευσης του, αλλά συνεχίζει να σπουδάζει και να διευρύνει τους πνευματικούς και καλλιτεχνικούς του ορίζοντες, γνωρίζοντας καλά τι επιζητεί από το θέατρο και ποιον δρόμο θέλει να χαράξει. Εκεί, όμως, όπου ο Δημήτρης Καραγιάννης κερδίζει πραγματικά τον σεβασμό, είναι στο αδιαμφισβήτητο χάρισμα που φέρει επάνω στη σκηνή. Υπάρχουν ηθοποιοί που μαθαίνουν την τέχνη και υπάρχουν και εκείνοι που μοιάζουν να γεννήθηκαν για να τη διακονούν. Ο Καραγιάννης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία! Διαθέτει μια σπάνια εκφραστική καθαρότητα και ένστικτο που υπερβαίνουν την ηλικία και την έως τώρα διαδρομή του. Το βλέμμα του επικοινωνεί πριν ακόμη αρθρωθεί ο λόγος, η ενέργεια του διαχέεται οργανικά στο χώρο και η παρουσία του διαθέτει εκείνη τη μαγνητική ποιότητα που καθηλώνει χωρίς επιτήδευση. Είναι από τα ταλέντα που δεν αρκούνται στην επιφανειακή απόδοση ενός ρόλου, αλλά αναζητούν τον πυρήνα και την ανθρώπινη αλήθεια του, αφήνοντας το προσωπικό τους αποτύπωμα με τρόπο βαθύ και ουσιαστικό. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί και ο τρόπος με τον οποίο μιλά για τους ανθρώπους που συμπορεύονται μαζί του. Για την Πένυ Φυλακτάκη τη συγγραφέα του ”Group Therapy” επιλέγει λόγια που αποκαλύπτουν όχι μόνο εκτίμηση, αλλά και ευγένεια ψυχής, χαρακτηρίζοντας την άνθρωπο με χαμόγελο, καθαρά μάτια και υπέροχη γραφή. Για τον σκηνοθέτη της παράστασης Λευτέρη Πλασκοβίτη, που τον επέλεξε για το ρόλο και δικαιώθηκε απόλυτα, μιλά με σεβασμό και θαυμασμό, αναγνωρίζοντας σε εκείνον έναν αυθεντικό, οργανωτικό, άμεσο και ουσιαστικά υποστηρικτικό δημιουργό, που εμπνέει στους ηθοποιούς αγάπη για τη ζωή, το γέλιο και τη συλλογική δημιουργία. Και πράγματι στο ”Group Therapy”- μια παράσταση που γνώρισε θερμή αποδοχή και συνεχίζει τη θριαμβευτική της πορεία με παρατάσεις και νέες ημερομηνίες μέσα στο καλοκαίρι- ο Δημήτρης Καραγιάννης δεν συμμετέχει απλώς, σαρώνει τη σκηνή με μια ωριμότητα που εκπλήσσει, αν αναλογιστεί κανείς πως ακόμη βρίσκεται στα πρώτα του βήματα και δεν έχει αποκτήσει την πολυετή τριβή των καταξιωμένων πρωταγωνιστών. Διαθέτει, όμως, εκείνο που δεν διδάσκεται εύκολα: εκτόπισμα, αλήθεια και μια σκηνική δύναμη που προοιωνίζεται μεγάλους ρόλους και ακόμη μεγαλύτερη πορεία! Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις νέων ηθοποιών που κάνουν τον θεατή να αισθάνεται πως παρακολουθεί όχι απλώς μια καλή ερμηνεία, αλλά τη γέννηση μιας μελλοντικής πρωταγωνιστικής παρουσίας. Και ίσως ένα ακόμη στοιχείο να καθιστά τη διαδρομή του ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Από τα συμφραζόμενα και τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την τέχνη και τις φιλοδοξίες του, αποκομίζει κανείς την αίσθηση πως ο Δημήτρης Καραγιάννης δεν επιθυμεί να περιορίσει τα όνειρα του μόνο εντός των ελληνικών συνόρων. Αντίθετα, μοιάζει να κοιτά με δημιουργική τόλμη και προς το εξωτερικό, επιζητώντας να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και εκεί, να συναντήσει νέους καλλιτεχνικούς κόσμους και να οικοδομήσει κάτι εξίσου όμορφο, ουσιαστικό και δημιουργικό. Και αυτή η διάσταση διάθεση εξωστρέφειας και αναζήτησης φανερώνει όχι μόνο φιλοδοξία, αλλά κυρίως καλλιτεχνική ανησυχία, ανησυχία και πίστη στις δυνατότητές του. Το θέατρο έχει ανάγκη από τέτοια πλάσματα- ταλαντούχα, μορφωμένα, ανήσυχα και βαθιά αφοσιωμένα στην Τέχνη τους! Ο Δημήτρης Καραγιάννης μοιάζει να ανήκει ακριβώς σε αυτή τη φωτεινή γενιά των ηθοποιών που δεν υπόσχονται απλώς πολλά, άλλα δείχνουν ήδη πως μπορούν να τα προσφέρουν. Μπράβο, Δημήτρη Καραγιάννη- η σκηνή σε χρειάζεται και το κοινό έχει κάθε λόγο να παρακολουθεί με ενδιαφέρον και προσμονή την πορεία σου.
Ανασφάλειες: Όλοι τις έχουμε. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν οι ανασφάλειες προβάλλονται στους άλλους, όταν επιτρέπουμε να στρεβλώνουν τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τον κόσμο και την ύπαρξή μας μέσα σε αυτόν. Αν τις εντοπίσει κανείς, τις ονοματίσει και τις πάρει αγκαλιά, αργά ή γρήγορα θα απελευθερωθεί. Χωρίς ανασφάλειες πάει να πει σίγουρος, όχι ευάλωτος. Πάντως, όλα τα ωραία, μου συνέβησαν σε στιγμές ευαλωτότητας.
Βιαιότητες: Ο,τιδήποτε στερεί την ελευθερία, η εμμονή μας με τον εαυτό,το πόσο εύκολα ακυρώνουμε τον διπλανό μας, η απουσία πραγματικής ενσυναίσθησης. Οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον σχετίζονται μεταξύ τους με τον ίδιο τρόπο που σχετίζονται με μία είδηση ή μία εικόνα. Πρόκειται μονάχα για αντίδραση, καμία δράση. Μου αρέσει; Καλώς. Αν όχι, ας περάσει ο επόμενος. Όλοι έχουν απόψεις και σχεδόν κανείς προθυμία να ακούσει την άποψη του άλλου. Αυτό σίγουρα οφείλεται στα social media. Σχέσεις like – dislike, να μια βιαιότητα.
Group Therapy: Μία έκπληξη της φετινής θεατρικής χρονιάς! Παρέα με όμορφους ανθρώπους έγινε δημιουργική πρόκληση, αφορμή διερώτησης ως προς το τι είναι πραγματικά αστείο σήμερα. Ένα έργο ανθρώπινο, καλογραμμένο, με προσεγμένο χιούμορ. Το κοινό που μας αγκαλιάζει κάθε βράδυ, που γελάει με την ψυχή του, είναι ανάσα και ίσως εκεί να επιτελείται πράγματι μια ομαδική ψυχοθεραπεία εβδομήντα πέντε λεπτών.
Δημιουργία: Αποκούμπι πνευματικό και βαθιά ανάγκη, σπαζοκεφαλιά που σε τσακίζει για να σε ανταμείψει πολλαπλώς. Έκφραση της λαχτάρας για τη «μελλούμενη Ιερουσαλήμ» του καθένα. Έρχεται όταν παύω να έχω τον έλεγχο.
Ευγνωμοσύνη: Στο μυαλό μου δεν μπορεί κάποιος να είναι ευγνώμων και να τα θέλει όλα. Είμαι ευγνώμων που είμαι υγιής, που αγαπώ, που έχω δουλειά. Δεν είναι λίγα!
Ζήλος: Η βαθιά εκείνη επιθυμία να πραγματωθεί κάτι, να πετύχει. Προϋποθέτει ουσιαστική πίστη στο στόχο, καθημερινό κίνητρο και υπομονή. Θέλω να έχω ζήλο για ό,τι κάνω, παρά την ευκολία και τις ιλιγγιώδεις ταχύτητες της εποχής.
Ηθοποιός: Φλέγεται να διασπάσει την ακατάλυτη χρονικότητα, να κάνει έξοδο νικηφόρα στο άχρονο και παντοτινό. Ταυτόχρονα υπηρέτης της μοναδικής τέχνης που συνειδητά αναγνωρίζει τη θνητότητα του ανθρώπου και των έργων του.
Θέατρο: Το αιώνιο παιχνίδι, το να λες με ψέμματα τη μεγαλύτερη αλήθεια, τα αιωρούμενα ερωτηματικά, η μέθεξη…
Ιδανικά: Η οικογένεια, ο σεβασμός, η τρυφερότητα,η άρνησή μου να πω άλλο ένα «τέλος πάντων».
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος: Κατά κάποιον τρόπο ως τώρα το δεύτερο σπίτι μου, από τα αθώα χρόνια της καλλιτεχνικής αναζήτησης στη σχολή, στις βραδινές ταξιθεσίες σε παραγωγές του, στα όνειρα να ανέβω στις σκηνές του και τώρα να μετέχω στο δυναμικό του. Πολλή ιστορία και τόσοι άνθρωποι. Κάθε φορά που μπαίνω στο θέατρο σκέφτομαι τους ανθρώπους που κάποτε στάθηκαν εκεί, τα λόγια που ακούστηκαν και ομολογώ, ψάχνω την ηχώ τους…
Λευτέρης Πλασκοβίτης: Αυθεντικός, οργανωτικός, πλήρης, άμεσος, υποστηρικτικός, εμπνέει αγάπη για τη ζωή και το γέλιο. Η σκηνοθετική του καθοδήγηση πολύτιμη!
Νέα γενιά ηθοποιών: Νιώθω πως υπάρχει όρεξη που ξεχειλίζει, φωνές που σιωπηλά αλλάζουν το θέατρο. Δυστυχώς στο ελεύθερο θέατρο επικρατούν συχνά ασφυκτικές συνθήκες εργασίας. Με συγκινεί το πείσμα και η επιμονή των μικρών ομάδων, των νέων ηθοποιών που γεννούν σοβαρές παραστάσεις ανάμεσα στις δύο δουλειές που κάνουν για να βγάλουν το μήνα. Έχουν εξαφανιστεί πολλές παθογένειες του παρελθόντος αλλά υπάρχει ακόμη δρόμος. Είμαστε ανυπόμονοι, ας μας συγχωρεθεί.
Ξένοι και Έλληνες ηθοποιοί πρότυπα: Θαυμάζω πολλούς ηθοποιούς για τη δουλειά τους όπως τους Adrien Brody, Anthony Hopkins, Willem Dafoe. Είναι αμέτρητοι, καθώς και πολλοί Έλληνες συμφοιτητές μου, αλλά δεν θα έλεγα πως έχω πρότυπα. Προτιμώ να παρατηρώ πώς ερμηνεύουν και απλά να τους απολαμβάνω.
Όνειρα καλλιτεχνικά: Να παίξω σε γλώσσα που δεν είναι η μητρική μου.
Πένυ Φυλακτάκη: Καθαρά μάτια και ένα αληθινό χαμόγελο που αντικατοπτρίζεται στην υπέροχη γραφή της.
Ρόλοι: Ευκαιρία να δεις τον κόσμο αλλιώς. Και αλλιώς. Και αλλιώς. Καλώς να έρθουν.
Στόχοι: Να είμαι παρών!
Ταλέντο: Κάπου ίσως και να συγγενεύει με το τραύμα. Η πρώτη ύλη που, αν εντοπιστεί, οφείλεις να κοπιάσεις για να τη μετουσιώσεις σε κάτι. Δεν το εμπιστεύομαι και νομίζω το φοβάμαι.
Υπερδυνάμεις: Η αγάπη!
Φωτεινός: Η πρώτη ευχή που θα γράψω σε ευχετήριες κάρτες. Χρειαζόμαστε φωτεινούς ανθρώπους.
Χαρισματικός: Κομμάτι βαρύ για ένα παιδί. Δεν ξέρει τι να το κάνει.
Ψυχισμός: Η μοναδικότητα του καθενός, η πιο σπουδαία φαρέτρα, οι ρίζες. Θέλει φροντίδα!
Ωραίες δουλειές: Προϋποθέτουν ωραίους ανθρώπους, σεβασμό, ρίσκο και όχι απαραίτητα κοινή άποψη στα πράγματα. Συναντήσεις που με ακολουθούν σε κάθε επόμενο βήμα.
Σχόλια για αυτό το άρθρο