ΤΩΡΑ |
Μία από τις πλέον ολοκληρωμένες και ουσιαστικές φυσιογνωμίες του σύγχρονου Ελληνικoύ θεάτρου αναδεικνύεται στο πρόσωπο του Λευτέρη Πλασκοβίτη, ενός δημιουργού που δεν περιορίζεται σε μία μόνο ιδιότητα, αλλά διατρέχει με συνέπεια και βαθιά γνώση κάθε πτυχή της θεατρικής τέχνης. Η διαδρομή του- από την υποκριτική έως τη σκηνοθεσία και την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης- αποτυπώνει μία σπάνια ισορροπία ανάμεσα στην πράξη και τη θεωρία, ανάμεσα στην έμπνευση και τη μεθοδικότητα. Ως σκηνοθέτης, ο Πλασκοβίτης διακρίνεται για την εσωτερική πειθαρχία και τη διαύγεια της σκηνικής του σκέψης. Δεν εντυπωσιάζει επιφανειακά- αντιθέτως, οικοδομεί με ακρίβεια, κόσμους σκηνικούς που υπηρετούν τον πυρήνα του έργου, αναδεικνύοντας το λόγο, το ρυθμό και την αλήθεια των χαρακτήρων. Η σκηνοθετική του μάτια είναι ανθρωποκεντρική, βαθιά διεισδυτική, με σεβασμό προς τον ηθοποιό και με μία σχεδόν παιδαγωγική φροντίδα για τη συλλογική δημιουργία. Διαθέτει την ικανότητα να ”ακούει” το κείμενο και να το μεταφράζει σε ζωντανή θεατρική εμπειρία, χωρίς επιτήδευση, αλλά με ουσία και εσωτερική ένταση. Η νέα του συνεργασία με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου σκηνοθετεί την ανατρεπτική κωμωδία ”Group Therapy” της Πένυς Φυλακτάκη, στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, επιβεβαιώνει την προσήλωσή του σε έργα σύγχρονα, ζωντανά και βαθιά ανθρώπινα. Ο ίδιος αντιμετωπίζει το έργο ως έναν καθρέφτη της εποχής μας- ένα θεατρικό πεδίο όπου ο θεατής μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του, να συγκινηθεί να γελάσει και τελικά να οδηγηθεί σε μία διαδικασία εσωτερικής κάθαρσης. Παράλληλα, ξεχωρίζει για τη γλωσσική του αρτιότητα και τη σπάνια ευφράδεια του λόγου του. Η σκέψη του είναι ώριμη, φιλοσοφημένη, διαποτισμένη από μία βαθιά καλλιτεχνική και ανθρωπιστική παιδεία. Μιλά για το θέατρο με αγάπη, αλλά και με κριτική διαύγεια, ενώ οι τοποθετήσεις του για την κοινωνία και την επικαιρότητα, φανερώνουν έναν άνθρωπο που δεν φοβάται να εκτεθεί, να τοποθετηθεί και να υπερασπιστεί την άποψή του με ευθύτητα. Σε ανθρώπινο επίπεδο, ο Πλασκοβίτης αποπνέει ήθος, ευγένεια και εσωτερική σταθερότητα. Είναι ένας δημιουργός που εμπνέει εμπιστοσύνη στους συνεργάτες του, καλλιεργεί κλίμα συλλογικότητας και λειτουργεί με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην τέχνη και το κοινό. Η απουσία φόβου, η καθαρότητα των προθέσεων του και η πίστη του στη δύναμη του χιούμορ ως ζωτικής ανάσα της ανθρώπινης επικοινωνίας συνθέτουν μία προσωπικότητα ακέραιη και φωτεινή. Η εκτίμησή του προς το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και τη συμβολή του στο ελληνικό θεατρικό γίγνεσθαι αποτυπώνει έναν καλλιτέχνη που αναγνωρίζει τη συνέχεια και την παράδοση, ενώ ταυτόχρονα αναζητά διαρκώς το νέο και το ουσιαστικό. Με κάθε του σκηνοθετική πράξη ο Λευτέρης Πλασκοβίτης επιβεβαιώνει ότι το θέατρο στα χέρια του, δεν είναι απλώς τέχνη- είναι πράξη ευθύνης, γνώσης και βαθιάς ανθρώπινης επικοινωνίας.
Ανατρεπτικές καταστάσεις:Το αλατοπίπερο στη ζωή και στο θέατρο. Χωρίς αυτές η ζωή μας θα ήταν πληκτική και μίζερη και μια θεατρική παράσταση βαρετή και αδιάφορη…
Βιαιότητες: Πράξεις σκληρότητας και επιθετικότητας άθλιων και κενών ανθρώπων, που δυστυχώς τις βλέπουμε να ασκούνται και από κοινωνικές ομάδες, αλλά και κυβερνήσεις, οι οποίες προσπαθούν να επιβάλλουν την θέληση τους στις κοινωνίες των πολιτών με την βία…
Group Therapy: Ένα ελληνικό έργο σημερινό, που οι πρωταγωνιστές του είναι χαρακτήρες γνώριμοι και τους συναντάμε καθημερινά στον στενό ή τον ευρύτερο περιβάλλον μας, αν δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι ένας ή μία απ’ αυτούς τους χαρακτήρες. Το Group Therapy δεν είναι ένα ακόμα θεατρικό έργο. Είναι ένα έργο θεραπευτικό. Ένα έργο συνάντησης, αναστοχασμού και αυτογνωσίας. Και ίσως, μέσα από αυτήν τη συνάντηση – επί σκηνής και στην πλατεία – να γεννηθεί κάτι που μοιάζει με κάθαρση.
Διαίσθηση: Το ένστικτο, η αντίληψη να αντιλαμβανόμαστε πράγματα που δεν είναι φανερά με την πρώτη ματιά ή να προβλέπεις γεγονότα και καταστάσεις που θα συμβούν σε δεύτερο χρόνο.Ένα «προσόν» που αποκτάμε μεγαλώνοντας, μέσα από τις εμπειρίες και τις επαγγελματικές, κοινωνικές και πολιτικές μας δράσεις.
Ειρήνη: Η αρμονική συνύπαρξη, κοινωνικών ομάδων, φυλών, θρησκειών και λαών, που κάνει τη ζωή μας, πιο όμορφη, πιο γαλήνια, πιο συναρπαστική. Δυστυχώς, όμως, από τους ανθρώπους των σπηλαίων μέχρι και τις ημέρες μας, η Ειρήνη, η κόρη του Δία και της Θέμιδας, η αδελφή της Ευνομίας και της Δίκης, βιάζεται αγρίως, συνεχώς και αδιαλείπτως…
Ζωή: Το διάστημα που προσδιορίζει το σύντομο πέρασμά μας από τον πλανήτη Γη. Ο προκαθορισμένος βιολογικός κύκλος όλων των ζωντανών οργανισμών, που ξεκινάει με την γέννηση και ολοκληρώνεται με τον θάνατό. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς οι θνητοί είναι να μεγαλώσουμε την ακτίνα του κύκλου και να τον κάνουμε ένα έργο τέχνης ζωγραφίζοντας το εσωτερικό του με λαμπερά και όμορφα χρώματα.
Ηθοποιός: Το πολυτιμότερο «εργαλείο» στα χέρια ενός σκηνοθέτη. Το «μέσο» που μεταφέρει τη σκέψη και τον στοχασμό του συγγραφέα και του σκηνοθέτη στο κοινό. Χωρίς ηθοποιό δεν υπάρχει ούτε θέατρο, ούτε κινηματόγραφος.
Θεατρικό κοινό: Ο συμπαίχτης μας στη θεατρική πράξη. Το εκκλησίασμα μας. Χωρίς αυτό – εμείς οι καλλιτέχνες – δεν υπάρχουμε.
Ιδέα: Χωρίς δικές σου ιδέες και έμπνευση δεν πας πουθενά. Είσαι καταδικασμένος να ακολουθείς ή ακόμα χειρότερα, να γίνεις ένα άβουλο γκρίζο παπαγαλάκι.
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος: Ένας από τα δύο κορυφαίους θεατρικούς οργανισμούς της χώρα μας με μεγάλη ιστορία και προσφορά στο ελληνικό θεατρικό γίγνεσθαι.Είμαι πολύ ευτυχής που μετά από αρκετά χρόνια είμαι ξανά συνεργάτης του.
Λαϊκισμός: Ό,τι πιο άθλιο υπάρχει στην πολιτική ζωή της χώρας μας και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχει δηλητηριάσει πολλούς συμπατριώτες μας…
Μέλλον: Άδηλο. Ζούμε μια εποχή που όλα αλλάζουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και όλα είναι ρευστά.
Νατουραλισμός ή ρεαλισμός: Χωρίς δεύτερη σκέψη ρεαλισμός.
Ξένοι ή Έλληνες συγγραφείς: Δεν μπαίνω σε τέτοια διλήμματα.Θέλω να διαβάζω και να σκηνοθετώ καλούς συγγραφείς, που τα έργα τους προσφέρουν γνώση, προβληματισμό και αγωγή ψυχής.
Ουμανισμός: Ένας όρος που τείνει να εξαφανιστεί στον σημερινό καπιταλισμό. Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή ατομικισμού, που όλα θυσιάζονται στο χρηματικό κέρδος και την ατομική μας ευμάρεια…
Πένυ Φυλακτάκη: Αγαπημένη φίλη και μία από της καλύτερες συγγραφείς σήμερα στην Ελλάδα. Λατρεύω τα υπέροχα ελληνικά της, το χιούμορ στα κείμενα της, τη θεματολογία και τους χαρακτήρες των έργων της.
Ρατσισμός: Ένα από τα χαρακτηριστικά του φασισμού. Διαχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα, το θρήσκευμα, την εθνικότητα, το φύλο, την ηλικία τους και σπέρνει το μίσος και την τοξικότητα στις κοινωνίες.
Σκηνοθεσία: Η διαδικασία και η προετοιμασία της μετατροπής ενός γραπτού κειμένου σε θεατρική παράσταση ή κινηματογραφική ταινία. Μία διαδικασία δύσκολη, επίπονη αλλά ταυτόχρονα και πολύ δημιουργική.
Tραμπ: Ένας άνθρωπος ανερμάτιστος και επικίνδυνος για την παγκόσμια τάξη και ασφάλεια. Ο πιο άθλιος πρόεδρος που έχει καθίσει στην πολυθρόνα του Λευκού Οίκου. Χρησιμοποιεί όλες τις μεθόδους του Χίτλερ για να επιβάλλει σε όλα τα κράτη της υφηλίου τις προσωπικές του εμμονές και τα δικά του συμφέροντα. Ας ευχηθούμε να μην μας οδηγήσει όλους μαζί στον όλεθρο.
Υποκριτική: Η τέχνη του ηθοποιού να μεταφέρει τα συναισθήματα των ηρώων – χαρακτήρων ενός θεατρικού έργου στους θεατές.
Φόβοι: Ετυμολογικά είναι ένα συναίσθημα που νιώθουμε, όταν πιστεύουμε ότι κινδυνεύουμε από κάτι ή κάποιον, αλλά προσωπικά αυτό το συναίσθημα μού είναι άγνωστο.
Χιούμορ: Το οξυγόνο της ανθρώπινης επικοινωνίας. Το αντίδοτο στην κατάθλιψη και την ανθρώπινη μικρότητα. Πολύτιμο εργαλείο για την ψυχική μας ηρεμία την ομαδική ψυχαγωγία.
Ψυχολόγοι: Πολύτιμος σύμμαχος στην διερεύνηση των «σκοταδιών», των φόβων και των ανασφάλειών μας. Το καλύτερο και πιο προσοδοφόρο επάγγελμα στο παρόν και το μέλλον.
Ωραία παράσταση: Όπως όλα τα έργα τέχνης, έτσι και για μία θεατρική παράσταση η κρίση είναι υποκειμενική.Αν ,όμως, φύγεις από μία παράσταση με λιγότερο άγχος και πιο χαρούμενος από όταν μπήκες και την συζητήσεις και με φίλους σου την επόμενη μέρα, τότε μπορείς να πεις ότι η παράσταση σου προσέφερε κάτι θετικό.
Σχόλια για αυτό το άρθρο