Ρουμελιώτικο Πάσχα Report!

Το Πάσχα για μένα φέτος, ήταν ο τρόπος ο Ελληνικός κανονικά. Πιο παραδοσιακά…πεθαίνεις! Ξεκίνησα με νηστεία, φυσικά μόνο τη Μεγάλη Εβδομάδα, μου έπεφτε βαρύ για όλη τη σαρακοστή. Είπαμε να νηστέψω, όχι να αγιάσω! Οπότε νηστεία και προσευχή τη Μ. Εβδομάδα, νηστεία στο σπίτι, προσευχή στην εκκλησία. Πήγαινα για το Θείο δράμα κάθε βράδυ. Από Μεγάλη Δευτέρα ως το Μεγάλο Σάββατο. Ομολογώ ότι είχα να το κάνω αυτό από το σχολειό (όχι το κρυφό, όπως βιάστηκαν να υποθέσουν μερικοί!). Ανακάλυψα ξανά το μεγαλείο που φανερώνεται στην ωραιότερη και πιο αισιόδοξη ιστορία του κόσμου, την ιστορία του Χριστού. Ήθελα και να κοινωνίσω, αλλά έπρεπε να εξομολογηθώ πρώτα και δεν το τόλμησα. Θα έμπαινα Μάη και θα έβγαινα Ιούνη. Όχι γιατί έχω τόσες πολλές αμαρτίες, περισσότερο γιατί θα έλεγα τα πάντα, πιο πολύ από ενοχές. Άλλωστε αμαρτίες με την παραδοσιακή έννοια δεν έχω. Οκ, δεν αποκαλύπτω εύκολα ηλικία και κιλά…Πόσο αμαρτία πιάνει αυτό;

ΣχετικάΆρθρα

Τη Μεγάλη Πέμπτη βοήθησα στη βαφή των αυγών , κυρίως στην προετοιμασία μέχρι να πέσει το κόκκινο χρώμα. Το βράδυ εκκλησία για τη σταύρωση, όπως και τη Μεγάλη Παρασκευή στον επιτάφιο, που είναι κάθε χρονιά κλασικά sold out!

Aντίθετα με την ανάσταση, που έχει πάντα λιγότερο κόσμο, ανάλογα βέβαια και πότε έχει αποφασίσει ο παπάς να γίνει. Διότι σε αρκετά μέρη, κυρίως μικρά χωριά, εκεί που ο παπάς είναι ένας για πολλά χωριά, αρχίζει από τις 6 το απόγευμα, ώστε μέχρι τα μεσάνυχτα να πάει στο τελευταίο. Έτσι, το νέο “Χριστός Ανέστη”, κάποιοι το μαθαίνουν νωρίτερα!. Είχα πάντως την πιο όμορφη λαμπάδα, με το αγαπημένο μου βιβλίο, δώρο από τις ξαδέρφες μου.

Την Κυριακή το πρόγραμμα είχε Ρουμελιώτικο Πάσχα, κάτι που έγινε για πρώτη φορά στη Λαμία, με δωρεάν φαγητό, κρασί και live ορχήστρα από ντόπιους αστέρες της παραδοσιακής μουσικής, με άψογη διοργάνωση από το Δήμαρχο Λαμιέων Γεώργιο Κοτρωνιά. Σε μια τεράστια έκταση με πολλά πλατάνια, εκεί που γίνεται κάθε χρόνο η Πανελλήνια Έκθεση, είχαν στηθεί σούβλες που έψησαν 200 αρνιά και 150 μέτρα κοκορέτσι.

Το μενού είχε επίσης κόκκινα αυγά , πίτες, τυριά, και στο τέλος τσουρέκια. Είδαμε φίλους και γνωστούς που σε άλλη περίπτωση δεν θα τους βλέπαμε πασχαλιάτικα, διασκεδάσαμε όλοι μαζί και τιμήσαμε κανονικά τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας.

Η βραδιά τέλειωσε μπροστά στην tv, με μεγάλη παρέα να βλέπουμε το σόου του ΑΝΤ1 -με τη μάνα μου να φωνάζει: “Ελάτε, αρχίζει το φαμίλιαρ”- τρώγωντας εκμέκ καταίφι. Μετά από τέτοιες παραδοσιακές στιγμές, για μια ακόμη φορά, σκέφτηκα πόσο ανεκτίμητο είναι να τις περνάς με τους αγαπημένους σου ανθρώπους, ξεκούραστα, ήρεμα και τρυφερά…