ΤΩΡΑ |
Χθες το βράδυ στο “Αγγέλων Βήμα”, η Αφροδίτη Μάνου έδωσε μια ζωντανή, de profundis συνέντευξη στον ανήσυχο και ευρηματικό σκηνοθέτη και δημοσιογράφο Αντώνη Μποσκοϊτη. Μετά τραγούδησε τα υπέροχα τραγούδια της. Στο πιάνο την συνόδευε ο ταλαντούχος Αντώνης Παπακωνσταντίνου. Με συγκινεί η φωνή της Αφροδίτης με αυτό το ανεπαίσθητο γρέζι, τα τραγούδια της μου φέρνουν στο μυαλό φοιτητικούς αγώνες και παθιασμένους έρωτες, ζηλεύω τους στίχους της που τους έχει επαινέσει μέχρι και ο Νίκος Γκάτσος, αλλά αυτό που λατρεύω είναι το χιούμορ της, το χιούμορ του απελπισμένου, που τα γυρνάει όλα τούμπα και γελάει με τη λύπη του. Την παρακάλεσα να απαντήσει στο Παυριανό ερωτηματολόγιο με λέξεις που το αρχικό τους γράμμα σχηματίζει το ονοματεπώνυμό της και ιδού τα μυστικά που κρύβει το όνομα Αφροδίτη Μάνου….
Aπόφθεγμα: “Ουδέν κακόν αμιγές καλού” (Τι να κάνουμε; Το χρυσώνουμε και λίγο το χάπι…)
Φίλοι: Τα χαλικάκια του Κοντορεβυθούλη, να βρίσκουμε το δρόμο για το σπίτι όταν χανόμαστε.
Ρίζες: κι από τη Μικρασία, σε κόβει μια υγρασία…
Ορια: Έχει πει ο Ηράκλειτος: “Όποιο δρόμο και να ακολούθησα, δεν βρήκα πουθενά τα όρια της ψυχής”. Αυτό μου το ζήτησε ο Θανάσης Παπαθανασίου να το κάνω στίχο, πάνω σε μια μουσική του Νίκου Κυπουργού, για τους τίτλους της ταινίας “Οξυγόνο”: “Tέλος δεν υπάρχει εδώ, για άλλη μια φορά/ χρώματα παράξενα κι άγνωστα νερά/ όσους δρόμους πέρασα, χρόνια στη βροχή/ κάτι μέσα μου έλεγε “πάλι απ΄την αρχή”./ Κύματα πελώρια, πάθη αληθινά/ της ψυχής τα όρια χάνονται ξανά/ σαν αντικατοπτρισμός, σκόνη και καπνός/ της ψυχής τα όρια άδειος ουρανός./ Τίποτα στα χέρια μου δεν κρατάει πολύ/ όλα για ένα σύννεφο προκαταβολή/ δαίμονες με ξεγελούν, πλάσματα φριχτά/ φίλα με οξυγόνο μου, κράτα με σφιχτά./ Κύματα πελώρια, πάθη αληθινά/ της ψυχής τα όρια, χάνονται ξανά/ σαν αντικατοπτρισμός, σκόνη και καπνός/ της ψυχής τα όρια, άδειος ουρανός...
Δύναμη: Μη σου δώσει, λέει, ο Θεός αυτά που μπορείς να αντέξεις. Έχω υπ΄ όψιν μου ανθρώπους που πιάνουν τη ζωή από τα κέρατα και της περνάνε χαλινάρι. Μάχονται με την αρρώστια, με το άδικο, με την προδοσία, με τη ρουφιανιά και βγαίνουν νικητές. Αυτούς σκέφτομαι στα δύσκολα. Σκέφτομαι επίσης και την ομορφιά της ζωής, σε σχέση με το τελεσίδικο σκοτάδι του θανάτου και παίρνω δύναμη.
Ιδιοτροπίες: Πολλές… Αγαπώ μερικά αντικείμενα ανησυχητικά πολύ. Το κομπιούτερ μου π.χ. και άλλα. Το σπίτι μου σου το χαρίζω, αλλά μη μου ανοίξεις το βιβλίο πριν το διαβάσω. Σου δανείζω το αυτοκίνητό μου, όχι όμως και το αγαπημένο μου φλιτζάνι!
Τραγούδι: Ο ομφάλιος λώρος…Η ζωή και το μαρτύριο… Η κεκτημένη ταχύτητα… Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν…
Ηλικία: Mεγαλώνω υποταγμένη στα θαύματα της ζωής (και της τεχνολογίας χα-χα) Όταν δεν έχεις παιδί, ο χρόνος είναι ρευστός και παλίνδρομος. Βάρδα μη σε βρει το βόλι και γονατίσεις ανήμπορος…
Μοναξιά: Μια όμορφη κουβέρτα, μαλακή και ζεστή, που τη νύχτα ζεσταίνει το παιδικό μου κρεβάτι. Αν πάλι βρεθεί κάποιος που να κρυώνει πιο πολύ από μένα, του την δανείζω λίγο, αρκεί να μην καπνίζει στο υπνοδωμάτιο και να μη μπαίνει στη ζωή μου με τα παπούτσια.
Αγγέλων Βήμα: Ένα ακόμα βήμα στη νύχτα της Αθήνας, με τα τραγούδια μου και τη ζωή μου υπό μάλης…
Νοσταλγώ: Τίποτα και ποτέ. Ό,τι έχω χάσει (κι ό,τι έχω κερδίσει) υπάρχει μέσα μου μεταβολισμένο, αφομοιωμένο. Θυμάσαι που ο Νταλί έλεγε ότι αν πεθάνει η Γκαλά, θα την φάει; Αυτός δεν το έκανε. Το έκανα εγώ με το παρελθόν μου.
Ονειρεύομαι: Όταν διαβάζω. Το ανακάλυψα πρόσφατα που ξαναδιάβασα το πρώτο μου βιβλίο, μετά από μερικά χρονάκια αποβλάκωσης, που ονειρευόμουν σκοτάδια και απουσίες…
Υπόσχομαι: Από αύριο αρχίζω δίαιτα!
Σχόλια για αυτό το άρθρο