ΤΩΡΑ |
“Το πρώτο βράδυ που σε πήρα αγκαλιά, θυμάμαι ήτανε γλυκιά Πρωτομαγιά, ήσουν ωραία όταν γελούσες, μοσχοβολούσες σαν Πασχαλιά…” Το υπέροχο αυτό τραγούδι σε στίχους του Ακου Δασκαλόπουλου και μουσική Σταύρου Κουγιουμτζή τραγουδάει ο Γιώργος Νταλάρας μαζί με πολλά άλλα του ίδιου συνθέτη στην “Ακτή Πειραιώς” και ξαφνικά ο χώρος και ο χρόνος αλλάζουν, η αίθουσα γίνεται ένας κήπος ανθισμένος, μεταφερόμαστε σε μιαν άλλη εποχή γεμάτη ευγένεια και συναίσθημα.
Δεν θαυμάζω απλώς τον Γιώργο Νταλάρα.Τον λατρεύω. Πρώτιστα για την φωνή του αλλά και για τις επιλογές του, την αφοσίωση στο τραγούδι, την σκληρή δουλειά και την μανία του γιά τελειότητα. Τον παρακολουθώ να τραγουδάει στο αφιέρωμα αυτο για τον Κουγιουμτζή και ακούω την φωνή του, να πιάνει κάτι ψηλές νότες που δεν τις έπιανε ούτε στα νειάτα του. Ανάμεσα στα τραγούδια διαβάζει αποσπάσματα από την βιογραφία του σπουδαίου αυτού συνθέτη και από κάτω δεν ακούγεται κιχ. Ολοι τον ακούνε με προσοχή και όταν έρχεται η ώρα να τραγουδήσουν όλοι μαζί έχουν τις πιο σωστές φωνές που έχω ακούσει από κοινό, λες και ο Νταλάρας τους έκανε ιδιαίτερα μαθήματα.
Πάνω από 3 ώρες απολαμβάνω αυτή την φωνή που έχει πια γραφτεί στο DNA μας. Ο Κουγιουμτζής πίστεψε στον Νταλάρα και του έδωσε το πρώτο τραγούδι της καριέρας του, το “Να ΄τανε το ΄21″ και από εκεί και πέρα του έγραψε τραγούδια πάνω στην φωνή του, τραγούδια που έμειναν να μας θυμίζουν μια Ελλάδα γεμάτη ευγένεια και ομορφιά.”Μην μου θυμώνεις μάτια μου”, “Κάπου νυχτώνει”, “Ο ουρανός φεύγει βαρύς”, “Οι ελεύθεροι κι ωραίοι”, “Ηταν πέντε ήταν έξι”, “Στα χρόνια της υπομονής”, “Το σακάκι μου κι αν στάζει”, “Το πουκάμισο το θαλασσί” και τόσα άλλα.
“Δεν είπες το “Μ΄έκοψαν με χώρισαν στα δυό” που μου αρέσει” του λέω στο καμαρίνι. Γυρνάει και με κοιτάει έκπληκτος. “Δεν το είπα; Την άλλη φορά που θα έρθεις θα στο αφιερώσω”. “Μα σήμερα δεν είναι η τελευταία παράσταση;” ” Οχι, πήραμε παράταση και θα έχουμε άλλη μια στις 7 Μαίου” Η Μαρίνα Λαχανά που είναι μαζί, μας βγάζει τις απαραίτητες φωτογραφίες, κάνω να φύγω, “Γράφεις τίποτα αυτόν τον καιρό;” ρωτάει με ενδιαφέρον. “Γράφω, πάντα γράφω, αλλιώς δεν αντέχεται αυτή η ζωή.” ” Ετσι είναι” μου λέει “Οτι δεν μπορείς να πεις με λόγια γράψ΄το!” και χαμογελάει με νόημα γιατί είναι στίχος από το τραγούδι μου “Εφτά φορές” που έχει πει πριν από χρόνια…
ό, τι δεν μπορείς να το μασήσεις, φτύσ’ το
ό, τι δεν μπορείς να το δαγκώσεις, φίλησέ το
κι ό,τι έμαθες ως τώρα, ξέχασέ το
Και να θυμάσαι πάντα αυτό:
εφτά φορές να πέφτεις και να σηκώνεσαι οκτώ!
Ό,τι δεν μπορείς να το αναστήσεις, θάψ’ το
κι ό,τι δεν μπορείς να πεις με λόγια γράψ’ το
ό, τι δεν μπορείς να το αντέξεις, άντεξέ το
κι ό,τι πιο πολύ μισείς, αγάπησέ το
Και να θυμάσαι πάντα αυτό:
εφτά φορές να πέφτεις και να σηκώνεσαι οκτώ!
Σχόλια για αυτό το άρθρο