ΤΩΡΑ |
Η νύχτα έπεφτε σαν νόμισμα στο πάτωμα, οι σερβιτόροι στο Ζόναρς μάζευαν τα πιάτα και τα ποτήρια, έφεραν κεριά στα τραπέζια κι εγώ δεν έλεγα να ξεκολλήσω από την καρέκλα μου. Είναι πολλά αυτή την εποχή που βαραίνουν το μυαλό και την ψυχή μου, προβλήματα προσωπικά και οικογενειακά, επιτακτικές ανάγκες που θέλουν λύσεις και μόνο στον προστατευμένο χώρο του Ζόναρς βρίσκω την ηρεμία και την συγκέντρωση που χρειάζομαι. Ήπια το κρασί μου, έκατσα ώρα ακίνητος κοιτώντας τους πίνακες και τις φωτογραφίες στους τοίχους, ήθελα να πιω κι άλλο, αλλά ήθελα και να καπνίσω, βγήκα έξω..
Πήγα δίπλα, στο Bar de Theatre, παράγγειλα ένα ουίσκι, ο ευσπλαχνικός αλκοολισμός βοηθάει να λυθούν οι κόμποι μέσα μου, μαζί και η γλώσσα. Φίλοι ηθοποιοί περνούν, ο Αντώνης Λουδάρος, η Βίκυ Σταυροπούλου, ο Κώστας Κόκλας, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, ο Θοδωρής Αθερίδης, δίνουμε ένα φιλί και λέμε δυo λόγια, “μια χαρά είσαι” μου λένε, γελάω από μέσα μου, πάντα όταν είμαι χάλια μου λένε ότι είμαι μια χαρά… Μια φίλη, μου συστήνει την Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Είναι σκηνοθέτης και ετοιμάζει την ταινία για τον Μπίλι Μπο. Πιάνουμε την κουβέντα, δεν μπορεί να μου αποκαλύψει πολλά για την ταινία, το σενάριο γράφεται ακόμα από τον Παύλο Ευαγγελίδη, αλλά αισθάνομαι ότι κάτι καλό θα βγει, που θα βοηθήσει και το δικό μας μιούζικαλ
Πίνω δεύτερο ουίσκυ και αρχίζω να γελάω χαζά. Περνάει η Φωτεινή Αθερίδου, ένα δυναμικό κορίτσι με ταλέντο και θετική ενέργεια. “Ημουν πριν από λίγο στον φίλο σου τον Στάμο Σέμση” μου λέει. ” Τραγούδησα μαζί με τον Μίνω Θεοχάρη ένα τραγούδι του. “Επ΄ουδενί” λέγεται”. Τους στίχους έχω γράψει εγώ, κάναμε και ένα βίντεο, μπες στο You Tube να το δεις.” Της το υπόσχομαι, έρχεται ένα τρίτο ουίσκυ, κέρασμα, τίποτα δεν έχει σημασία από εδώ και πέρα, ο χρόνος διαστέλλεται, οι κόρες των ματιών συστέλλονται, καπνίζω ένα τσιγάρο και βγαίνω από την στοά Σπυρομήλιου πριν την ανατολή του ήλιου…
Σχόλια για αυτό το άρθρο