ΤΩΡΑ |
Κοιτάω τον ουρανό, κίτρινη πόλη παραμονές βροχής, στη στάση το πρεζάκι λέει στραβώνοντας το στόμα “πολύ ντουμάνι σηκώθηκε αδελφάκι“, μέσα στο τρόλεϊ κοριτσάκια φταρνίζονται, βγάζουν τα ακουστικά και σκουπίζουν τη μυτούλα τους με χαρτομάντηλα…
Σε λίγο η Αττική θα λέγεται Αφρική, τα πάντα θα ερημώσουν, οι άνθρωποι θα κυκλοφορούν στο κέντρο πάνω σε καμήλες και θα τυλίγονται με λευκές κελεμπίες όταν θα φυσάει βοριάς, φυσάει θρακιάς, γεννιέται μπόρα φοβερή…
Σε περιμένω στο Ζόναρς, δεν ξέρω με τι να κάνω ομοιοκαταληξία, “κι έχει περάσει ένας αιώνας” είναι το πρώτο που σκέφτομαι, έρχεσαι , μαζεύομαι, “πρέπει να είσαι διακριτικός” μου λένε όλοι, έτσι είναι, ευτυχώς εμφανίζεται ο Άγγελος Παπαδημητρίου και αλλάζει η ατμόσφαιρα.”
Λατρεύω το “Ομοφυλόφιλε απολογήσου, είναι δική σου η επιλογή σου; Ή ήρθαν οι μοίρες πάνω απ’ την κούνια και σου φορέσανε ψηλά τακούνια; ” Θέλω να το τραγουδήσω” μου λέει και αρχίζουμε να δοκιμάζουμε μουσικές. Βγάζουμε φωτογραφίες, η σκόνη (του χρόνου) μας τυλίγει από παντού, μπαίνουμε μέσα, το μοσχοφίλερο μας βοηθάει να καταπιούμε τη σκόνη και να λυθούν οι γλώσσες.
Όταν, μετά από καιρό θα τα θυμόμαστε όλα αυτά ποιός ξέρει που θα είμαστε και τι θα κάνουμε…
Μακάρι να είμαστε μαζί, χαμένοι στη Ζόναρς του λυκόφωτος.
Σχόλια για αυτό το άρθρο